....

Dag boezemvriend(innen
------------------------------
De strijd lijkt gestreden, dacht ik.
Alle behandelingen zijn achter de rug, en de rust kan terugkeren. Ik ben heel optimistisch, operatie geslaagd, de chemo en de bestralingen zullen hun werk wel verder zetten.  Maar wat voel ik me toch zo moe. Mijn benen zijn precies van lood, en s'avonds  kan ik geen pap meer zeggen, kruip ik van vermoeidheid  in mijn bedje en kan ik slapen tot uren in de voormiddag.  Nachtmerries zijn er ook altijd bij.  Ik word telkens achterna gelopen door een horde verpleegsters en dokters met chemo zakjes en  messen. 'n Horrorfilm heeft er niets aan.  Lijkt heel normaal te zijn, kan tot enkele weken, maanden  of zelfs jaren duren, wordt me verteld. Dat belooft !
Mijn optimisme daalt soms tot op de puntjes van mijn tenen.  Ik hoor hier en daar verhalen van borstkankerpatienten die terug hervallen zijn, de schrik bekruipt me telkens als ik zo iets hoor.  En dan komen de 3- maandelijkse controles.  Om tegen de muren op te lopen van angst.  De oncoloog  stelt me wel gerust, maar toch?  Zeggen ze altijd wel de waarheid.  De tumormarker gaat soms de hoogte in, je voelt hier en daar 'n steek, rugpijn,  is dit allemaal wel normaal. Je staat er  mee op en je gaat er mee slapen.  De echte rust keert toch niet meer terug. De tijd zal het me leren of ik genezen ben of  er toch een terugval zal gebeuren.
Bij een voordracht zei een oncoloog ons :  we kunnen de kanker nog niet echt uitbannen, maar met de medicamenten die nu voorhanden zijn,
zal het in de toekomst meer chronisch worden. En de behandelingen zullen meer op maat kunnen.  Want nu moeten ze chemo geven aan patienten bij wie het misschien niet nodig is.
Er word me een revalidatie voor kankerpatienten aangeraden die de vermoeidheid kunnen verbeteren, je angsten meer kan loslaten, en ook je grenzen terug kunnen verleggen.
          
Maar daar de volgende keer meer over.
groetjes Liesje

Lieve boezemvriend(innen)
--------------------------
Mijn lieve boezemvriendinnen,
Graag zou ik een ode willen brengen aan al mijn dierbare schatten.
Van onschatbare| waarden waren de steun van mijn partner en mijn 3 kinderen . Ze waren in alles mijn steun en toeverlaat. Het was voor hen natuurlijk ook niet te onderschatten wat zij ook hebben beleefd en meegemaakt. We hebben er van in het begin erover gesproken met heel het gezin, dat we samen een moeilijk jaar tegemoet zouden gaan, maar dat we er allemaal er voor zouden gaan. En dat we ons allen samen erachter moesten zetten. Mijn man is een binnenvretter, mijn dochter hield heel het gezin draaiende. Mijn oudste zoon toen21 trok in zijn eigen wereldje weg en mijn andere zoon van 14 ging stilletjes naar zijn kamer. Ieder ging er op zijn eigen manier mee om. Ik hoorde dat ieder er op hun werk erover praatte,ze zochten op die manier ook steun en een bemoedigend woordje.  En tegen mijn jongste zoon, moest ik toch overtuigen dat kanker erg is maar van borstkanker de kansen heel goed lagen. Toen was hij toch wat gerustgesteld. Kanker hoeft niet te betekenen dat je er zo maar dood gaat. Ieder nam taken over, het was vreemd als ouder nu door je kinderen geholpen te moeten worden. Het is de omgekeerde wereld. Er zijn
dingen die je niet meer kan en waar je je onvermijdelijk moet bij neerleggen. Maar ze hebben dat voortreffelijk gedaan. Met heel veel dank hierbij aan mijn huisgenoten. Mijn moeder van 84 jaar en mijn schoonouders van in de 80jaar was het ook moeilijk om dit nieuws over te brengen . Maar geruststellen  en kijken wat de toekomst zou brengen. Het zijn ook feiten waar je rekening moet houden, en het maakt het er niet makkelijk op.Maar ook hun steun en van de hele familie en vrienden verdienen een pluimpje. Heel veel had ik ook aan het regionaal kankercentrum van Tessenderlo waar ik altijd om informatie kon vragen en die regelmatig op bezoek kwamen en een telefoontje pleegden om hun bezorgdheid te uiten. Daarmee wil ik zeggen dat ik gedragen ben geweest doorheen mijn ziekteproces, en ik wens ieder lotgenoot het zelfde toe. Aan ieder mijn hartelijke dank. Liesje

Graag zou ik een bloemetje willen schenken aan mijn medelotgenoten, onze praatgroep van Tessenderlo, en de revalidatiegroep van Hasselt;

Iemand om te schuilen

-------------------------------
Iemand om bij jou te huilen,
iemand waar je mee praat
iemand die je verstaat,
iemand naast je in de morgen,
iemand helpt je met je zorgen
iemand die je troost bij verdriet,
iemand die ook je vreugde ziet
iemand met wie je leven deelt,
iemand die je troost met je pijn,
voor iedereen moet er zoo iemand zijn.

Hallo, boezemviend(innen)

Mijn chemo's volgden nu om de 3 weken elkander op. Een heel intens gebeuren ,vermoeiend en met enkele hindernissen.
Mijn grootste hindernis was mijn haar.  Op aanraden ben ik naar een pruikenhandelaar geweest die vermeld staat in de brochure van de Stichting tegen kanker.  Die stelde me op mijn gemak, een tasje koffie erbij en zo ging ik mijn eerste pruikje passen.  Verschillende pruiken bovengehaald, en uiteindelijk was er een bij die leek op mijn oorspronkelijke haren. Mijn dochter was bij me, waar ik zeer blij om was,  die me geruststelde en zei "Ma je zult zien dat het allemaal
mee valt",
Bij de meeste patienten viel die haren bij de eerste chemo al uit, maar bij mij duurde dat tot ik mijn vijfde chemo gehad had.  Eerst begon ik stilletjes te ruiven
maar op een dag had ik hele plukken in mijn hand.   Dat was nu voor mij het ergste wat me kon overkomen. Ik durfde me niet meer in de spiegel bekijken. Ja dan maar terug naar die pruikenhandelaar om defenitief mijn pruik te gaan afhalen.  Hij zag dat ik het daar heel moeilijk mee had en liet me even alleen om mijn emoties te verwerken, want die zaten zeer hoog.  Hij knipte mijn overige plukjes haar af, paste mijn pruik terug en die werd mooi bijgeknipt en bijgefönd.
Ja, mis was het niet, maar ik vond dat ding maar kriebelen en vond het toch maar warm op mijn kop.  Ik moest het nu wel dragen, maar mijn allerbeste vriendje zal het nooit worden. Achteraf bekeken, is het toch wel het minste. Je gezondheid is je toch meer waard. Dit mijn pruikenverhaal.
Liesje, en tot wederhoren.

i

Positief denken

Er zijn wel eens van die dagen.
Dat het niet meer gaat.
Even genoeg gehad van alles.
Het gevoel dat je er alleen voor staat.

Juist op zo'n dag moet je denken,
aan de mooie dingen die er zijn.
Aan bloemen,bossen en duinen.
En na regen komt weer zonneschijn.

Juist op zo'n dag moet je denken,
aan de mooie dingen in het leven.
Aan je vrienden en vriendinnen.
Die jou liefde geven.

Juist op zo'n dag moet je niet vergeten.
Dat er zovele mooie dingen bestaan.
En als je hier aan denkt,
zal het vast wel beter gaan.
Utta

Zomaar woorden , om over na te denken
------------------------------------------
Lieve mensen , U bent als borstkankerpatient dankbaar en gevoelig voor ieder lief woord, voor iedere warme handdruk, want onze angst en onze pijn zijn soms moeilijk te dragen.
Daarom is het van onschatbare waarden , de onbaatzuchtige genegenheid van uw omringenden, zowel familie, als vrienden te voelen.
Wij  houden van het leven en willen graag alle mooie dingen, ook de vreugde en de pijn  met elkaar delen.
De warmte en de kracht die we van en voor elkaar voelen
is de beste medicijn.
                            "Hou van elkaar"

Hier komt mijn 2 de verhaal.
_______________________
In de helft van mei 2003, mocht ik teruggaan voor controle in de kliniek. Bij de specialist aanbeland, kreeg ik te horen dat alles naar behoren was gegaan, maar een paar chemo'kes moesten toch ook gebeuren. Ik was onthutst, was daar zeker niet op voorbereid, hoe kon dat nu, mijn kansen zouden optimaal zijn.
Ik had geen uitzaaiingen en er waren geen lymfeklieren aangetast.
Ik vroeg wat die chemo mij dan nog te bieden had en kreeg als antwoord, "ja , dan zijn we uitgepraat en kan je nu naar huis" .  Ik vond dit geen behoorlijk antwoord en vroeg nogmaals waarom ik chemo moest.  Die dokter zei me, -omdat ik geen positieve hormoonreceptoren had en de tumor toch nogal agressief stond opgeschreven- ,het raadzaam was om chemo te hebben.
Dat was behoorlijk slikken, ik chemo ? Dat was voor mij een beeld van mensen die daar doodziek lagen en veel afzien.  De tranen kwamen in overvloed.  Dan kontakt gezocht met de borstverpleegster die me geruststelde en dat het tegenwoordig toch wel erg meeviel.  Maar mijn haar zou uitvallen en ik kon maar vast naar een pruikje gaan omkijken. Dat ook nog.  Afspraak om volgende dinsdag een porth a cath  laten te steken. Dit zou mijn aders minder belasten.
Onder algemene narcose werd die gestoken, rechts onder mijn sleutelbeen . Dit is een klein rond doosje met in het midden een rubberen membraam , dat het aanprikken voor bloed en het geven van chemo zou vergemakkelijken.
Dit alles viel me toch erg tegen vermits je geen vermoeden hebt dat dit er nog allemaal komt bij zien.
Dan werden er terug afspraken gemaakt wanneer ik moest terugkomen voor die chemo . Dit zou 6X 3 weken zijn .
FEC chemo en dat in het daghospitaal.
Dit was zo ongeveer het voorgerecht en de hoofdschotel moet nog volgen. tot later

Graag zou ik een kaars laten branden voor 3 boezemvriedinnen die het leven lieten door kanker.
Denise, Hilda, en Caroline