Gerechtsgebouw(-en)

In de Onze Lieve Vrouwkerk bevindt er zich een merkwaardige graftombe.  U kunt/moogt hem normaal niet van dichtbij bewonderen maar van ver af kunt u de tombe zien in de hoek rechts van de ruimte waarin ook het fameuze Michelangelobeeldje staat.  Het is de graftombe van Adriaan van Haveskerke en zijn twee vrouwen Clorinde van Valladolid en Johanna van Ideghem.  Rond deze figuren is een fabeltje gesponnen.  De heer van Haveskerke zou naar het Heilig Land getrokken zijn en had er een schone heidense vrouw bekeerd en haar met zich mee naar huis genomen.  De wettige echtgenote van de levenslustige ridder was dolgelukkig met de terugkomst van haar man en liet zich door de zachtheid en de beminnelijkheid van de vreemdelinge bekoren.  Het is al zo ver gekomen dat dit fabeltje voor waarheid beschreven wordt in een gidsje van de OLV-kerk.        

De oorzaak tot het fabeltje was een lezing die de Franse letterkundige Maurice Barrès in 1893 hield naar aanleiding van het 10-jarig bestaan van de literaire vereniging 'Excelsior'.  Er waren die avond verschillende sprekers (onder wie Stephane Mallarmé), maar Barrès zijn lezing was getiteld: "Les deux femmes du bourgeois de Bruges".  Daarin vertelt hij het verhaal van die ridder die van de kruistochten terugkeert en 'une belle Clorinde' bekeerde en met haar naar huis trok.  Maurice Barrès was voordien eens in Brugge geweest, had die graftombe gezien, waarschijnlijk ook nog een gelijkaardige tombe in de Sint-Jacobskerk en is blijkbaar beginnen fantaseren. 
De werkelijkheid is gewoon dat Adriaan van Haveskerke éérst met Clorinde van Valladolid gehuwd was en nadat zij gestorven was hertrouwde met Johanna van Ideghem.
In oorsprong was dit een vrijstaande graftombe maar in de negentiende eeuw heeft men het verplaatst en vastgemetseld tegen de zuidelijke muur van de sacramentskapel.  Er wordt beweerd dat aan de vastgemetselde kant ook drie wapenschilden te zien waren waaronder die van van Haveskerke, van Laurin en van Heule.  Diezelfden beweren dat het graf eigenlijk toebehoord aan de in 1577 overleden Jan van Haveskerke die ook 2 keer gehuwd was, namelijk met Margareta Laurin en met Joanna van Heule.          

Er wordt beweerd dat de literaire inspiratie die dit grafmonument opwekte veel te maken heeft met het enigmatische, realistische karakter bij de drie voorgestelde, liggende figuren.  Wat betreft de materie van de tombe lopen de meningen ook al uiteen.  De enen beweren dat het zwart marmer is, nog anderen zeggen dat het 'toetssteen' is, een vrij moeilijk te bewerken materie en daarom zijn de figuren in laagreliëf aangebracht.
Een ding is zeker, van concubinaat was hier zeker geen sprake.  Laat ons dat voorgoed als fabeltje afdoen.

Tsja, dit hoeft weinig commentaar zeker?  De rust en charme van de omgeving van de Blindekenskapel straalt van deze foto af.

De stad Brugge heeft zijn eigen pseudo-antieke verlichtingspalen of gewoonweg -lampen.  Soms zit er zelfs niet eens een lamp in en staan of hangen ze er maar te staan of hangen als decorum om het schattige imago van deze stad te vervolmaken.  Let maar eens op die groene dingen (hier op deze foto links).  En let er dan ook eens op: hoe meer u naar het centrum, de Markt of de Burg, u gaat, hoe properder die dingen zijn.  Dit hier is op de hoek van de Haanstraat en de Wulfhagestraat, al iets verder weg van het centrum, dus deze openbare verlichting wordt maar om de zoveel jaar gekuist.  Maar soms is er privé-initiatief wat verlichting betreft en dat zien we hier rechts.  Kunstiger, stijlvoller, properder.  Eén serieus minpunt: die privé verlichting hangt voor wat ik noem een 'zwarte madonna'.  Eens was dit beeld maagdelijk blank, thans is het al jaren schandelijk zwart.

Al van bij de eerste editie kon de kwarttriatlon van Brugge genieten van een massale belangstelling.

Zoals beloofd een nieuwe fotovraag.  Waar in Brugge is deze gedenkplaat te zien?
Tip: zoek het niet te moeilijk.

Er wordt beweerd dat de Halletoren tot 90 cm overhelt naar de kant Wollestraat, dat is het verlengde van deze straat hier rechtop.  Deze foto is niks getrukeerd.  Als u goed kijkt ziet u duidelijk dat de Halletoren wel degelijk overhelt naar links.  Nu in Pisa de scheve toren opnieuw rechtgetrokken is, is dit de echte scheve toren.  Net zoals in Pisa vroeger weten wij nu nog altijd niet goed op welke ondergrond de Halletoren gebouwd is.  Waarschijnlijk is het gebouw gezet op houten palen in zandgrond.  Geen nood voor wie de toren met zijn 366 treden beklimmen wil, er is nog altijd geen gevaar tot kantelen.

Jaarlijks worden meer dan een miljoen toeristen in de bootjes vervoerd.  Dat moet je verdienen, elke dag!

Ik heb eens goesting om wat klassiekers van Brugge te tonen met toch iedere keer een eigen touch.  Wat denkt u van deze Sint-Salvatorskathedraal.  Het doet me denken aan de lancering van een ruimteraket.  We zijn aanbeland op het moment vlak voor de lancering.  Een wolkenmassa ontwikkelt zich vanonderen.  De motoren trillen. Ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one, .... egnition.  En weg is de raket.    

Enkele minuten na de lancering.  De Sint-Salvatorskathedraal is verdwenen en geen haan die er naar kraait.

Een fotootje van gisterenavond.  In deze OLV-toren zat onlangs een koppel slechtvalken te broeden.  De renovatiewerken aan de kerk werden er zelfs een tijd voor stilgelegd.

Het is de eerste keer dat er voor u Bruggebloglezers 5 foto's nodig waren om uit te vissen waar in Brugge ik stond.  En toch herinner ik mij dat flater eens geschreven heeft dat hij, als hij van het station komt hier dikwijls per fiets passeert.
Leo de Raedt bedoelde het goed met zijn Westmeers maar dit is wel degelijk Oostmeers, een straatje dat nog veel gebruikt wordt als men van het station naar de binnenstad wil.
Het mariabeeld in de nis is een gepolychromeerde OLV van smarten.
Vanavond is er een nieuwe fotovraag.

Op 17 juni is het weer zo ver.  Dan springen enkele honderden atleten het water van de Langerei in voor 1 kilometertje zwemmen waarna nog een stukje gefietst en gelopen moet worden. 

Het is alweer gedaan met de meifoor.  Dit jaar was het een echte meifoor.  Begonnen in het begin van de maand en geëindigd op het einde van mei.  Op deze maandagavond toont nog een eenzame kermiswagen en het achtergelaten vuil dat hier gisteren nog een kermis stond.
Aansluitend op mijn vorige artikels in verband met het spoorwegstation dat hier nog tot 1948 was wil ik u attent maken op de situatie hier ruim zestig jaar geleden.  De oudere Bruggebloglezers hebben het misschien nog gezien.  Voor de anderen, ikzelf incluis,  is het bijna niet voor te stellen dat hier vanuit de Hoefijzerlaan recht voor ons de (stoom-)treinen deze plaats binnen denderden.  Op de plaats waar ik deze avond stond was de overdekte galerij.  Rechts onmiddelijk naast mij en tot ver achter mij, tot daar waar nu het huidige Concertgebouw staat stond het indrukwekkend grote stationsgebouw. 

Hallo?  Zijn er nog Bruggelingen op het web?  Dat de eerste drie meer gedetailleerde foto's een stukje van Brugge tonen dat niet echt in het oog springt kan ik begrijpen maar vanaf nu kan er voor elke Bruggeling toch geen twijfel meer mogelijk zijn.  Waar is dit (met links nog altijd dat Mariabeeldje in die nis van de eerste foto)?  Het is voor de rapste. 

Dit is de kant van het Zand, waar ook de hoofdingang was.
Als impressie geef ik u een klein stukje uit de Gazette van Brugge van 12 juli 1886 mee:

"Plegtige inhuldiging der Brugsche spoorhalle.

Gister morgend heeft alhier de plegtige inhuldiging plaats gehad der Brugsche nieuwe spoorhalle.  Om voor 't oogenblik in niet te veel bijzonderheden te treden over den bouwtrant, die overingens tot eere strekt van de bouwkundigen, zullen wij enkel in 't voorbijgaan vermelden dat de werken van de nieuwe spoorhalle in 1878 aangevangen wierden, volgens de plans van M. Schadde, die de beurs van Antwerpen oprichtte.  Zij werden voortgezet door MM. Lacroix en Bertaux van Brussel, die de overdekte halle opmaakten en door M. Lecapitaine van Brussel, die de ontvangstbureele voltooide, - dit alles onder het geleide van den bouwkundige M. Beyaert en van M. Seulen, afdeelingsoverste bij den ijzerweg van den Staat.  De gevels, die dreigden in te storten, werden afgebroken, schoormuren werden in de plaats opgericht en verscheidene wijzigingen aan de overdekte spoorhalle toegebracht.
Dit gebouw komt wel overeen met de oude gebouwen van onze stad, die in de vijftiende eeuw opgericht werden.  Het is voorzien van een bevalligen toren; zijne twee wachtzalen met de schilderingen van M. Tony Marin, de gaztoestellen in gesmeed ijzer van M. Devooght onze stadsgenoot, zijn uitermate wel gelukt en leveren een prachtig geheel op.  ....."

En dan volgt een hele litanie van de officiële opening.

Ik laat u nog twee keer meegenieten van dit prachtige schaalmodel van het spoorwegstation dat Brugge gekend heeft.  Dit is de kant van de Vrijdagmarkt.
Het station moest uiteindelijk wijken voor een station aan de rand van de stad omdat er veel te veel klachten waren over de barelen aan de spoorwegovergang ter hoogte van de Smedenstraat die op den duur veel te lang dicht waren.  Het station en de spoorweg waren een te grote barrière tussen het ene deel van de stad en het andere.  Die klachten waren er al van aan het eind van de 19de eeuw en in 1899 al besliste het stadsbestuur om een nieuw station op te richten juist buiten de stadswallen aan de kant van Sint-Michiels.  Toch heeft het nog geduurd tot 1939 eer de Bruggelingen konden genieten van hun nieuwe station en tot 1948 eer het oude afgebroken werd.