Quizvraag 27 - de oplossing

Hebt u een tochtje met de bootjes op de Brugse reitjes gemaakt, dan hebt u ongetwijfeld dit achtzijdig tuinpaviljoentje in neoclassicistische stijl opgemerkt.  Het ligt langs de Groene Rei maar staat eigenlijk achteraan in de tuin van het huis in de Hoogstraat, nummer 28.  Huis en tuin kwamen er in de vroege 19de eeuw in opdracht van de in Brugge goed gekende familie Van Zuylen.     

Dit is het theehuisje, maar nu gezien vanuit de tuin.  Het heeft een leien koepeldak dat bekroond is door een smeedijzeren armilaarsfeer (= bolvormige versiering die de wereld met de vier windstreken voorstelt.  Vanaf de 18de eeuw vaak gebruikt door de rijke burgerij om te pronken met hun wereldse kennis).  Deze versiering werd tijdens restauratiewerken in 1989 uit de Groene Rei opgevist en opnieuw op zijn plaats gezet.

Het gebouw is nog in volle aanbouw maar nu al merken we het contrast met de omgeving.  Hier komt het nieuwe Europacollege.  Dit is de kant van de Verversdijk. 

Het zwemmen zit er op voor deze man.  Daarstraks werd hij het water uitgehesen en nu gaat hij in looppas de trapjes op, op zoek naar zijn fiets.  Terwijl de meeste deelnemers een speciaal pak aanhadden om zeker tijdens het zwemmen het niet koud te krijgen, opteerde hij voor de simpele zwembroek.

Nog altijd niet geraden.  Het is niet aan de Post, en ook niet in de Karthuizerinnenstraat.  Daar hangen ook dergelijke herdenkingsplaten, maar het is niet dat wat we zoeken.  Links naast de koperen plaat die ik gisteren toonde hangt deze tweede plaat met nog een langere lijst met namen.  Waar in Brugge is dit te zien?

Gisteren, bij het bladeren in de boeken over Brugge in 'de Slegte' was ik plots aanbeland bij het boek over het karthuizerklooster.  Onmiddellijk viel het me weer op hoe ingrijpend de veranderingen in dit stukje Brugge gebeurd zijn.  Waar ooit nog een karthuizerklooster stond (van 1609 tot 1783) is alleen nog de Sint-Brunokerk en gedeelten van het klooster overgebleven maar alles werd geïntegreerd in het nieuwe gerechtsgebouw (1979).  Tussen 1783 en 1979 stonden hier ook nog kazernes, die allemaal gesloopt werden en plaats maakten voor de overige gerechtsgebouwen.    Van bovenaf is het hele domein gemakkelijk te herkennen aan dezelfde bouwstijl met de donkere dakbedekking.  Links, langs de Langestraat is de Sint-Brunokerk te zien (goed te herkennen door de witbepleisterde ondergevel).  Verderop ligt Sint-Kruis met uiteraard ook haar kerk.

In de Onze Lieve Vrouwkerk bevindt er zich een merkwaardige graftombe.  U kunt/moogt hem normaal niet van dichtbij bewonderen maar van ver af kunt u de tombe zien in de hoek rechts van de ruimte waarin ook het fameuze Michelangelobeeldje staat.  Het is de graftombe van Adriaan van Haveskerke en zijn twee vrouwen Clorinde van Valladolid en Johanna van Ideghem.  Rond deze figuren is een fabeltje gesponnen.  De heer van Haveskerke zou naar het Heilig Land getrokken zijn en had er een schone heidense vrouw bekeerd en haar met zich mee naar huis genomen.  De wettige echtgenote van de levenslustige ridder was dolgelukkig met de terugkomst van haar man en liet zich door de zachtheid en de beminnelijkheid van de vreemdelinge bekoren.  Het is al zo ver gekomen dat dit fabeltje voor waarheid beschreven wordt in een gidsje van de OLV-kerk.        

De oorzaak tot het fabeltje was een lezing die de Franse letterkundige Maurice Barrès in 1893 hield naar aanleiding van het 10-jarig bestaan van de literaire vereniging 'Excelsior'.  Er waren die avond verschillende sprekers (onder wie Stephane Mallarmé), maar Barrès zijn lezing was getiteld: "Les deux femmes du bourgeois de Bruges".  Daarin vertelt hij het verhaal van die ridder die van de kruistochten terugkeert en 'une belle Clorinde' bekeerde en met haar naar huis trok.  Maurice Barrès was voordien eens in Brugge geweest, had die graftombe gezien, waarschijnlijk ook nog een gelijkaardige tombe in de Sint-Jacobskerk en is blijkbaar beginnen fantaseren. 
De werkelijkheid is gewoon dat Adriaan van Haveskerke éérst met Clorinde van Valladolid gehuwd was en nadat zij gestorven was hertrouwde met Johanna van Ideghem.
In oorsprong was dit een vrijstaande graftombe maar in de negentiende eeuw heeft men het verplaatst en vastgemetseld tegen de zuidelijke muur van de sacramentskapel.  Er wordt beweerd dat aan de vastgemetselde kant ook drie wapenschilden te zien waren waaronder die van van Haveskerke, van Laurin en van Heule.  Diezelfden beweren dat het graf eigenlijk toebehoord aan de in 1577 overleden Jan van Haveskerke die ook 2 keer gehuwd was, namelijk met Margareta Laurin en met Joanna van Heule.          

Er wordt beweerd dat de literaire inspiratie die dit grafmonument opwekte veel te maken heeft met het enigmatische, realistische karakter bij de drie voorgestelde, liggende figuren.  Wat betreft de materie van de tombe lopen de meningen ook al uiteen.  De enen beweren dat het zwart marmer is, nog anderen zeggen dat het 'toetssteen' is, een vrij moeilijk te bewerken materie en daarom zijn de figuren in laagreliëf aangebracht.
Een ding is zeker, van concubinaat was hier zeker geen sprake.  Laat ons dat voorgoed als fabeltje afdoen.

Tsja, dit hoeft weinig commentaar zeker?  De rust en charme van de omgeving van de Blindekenskapel straalt van deze foto af.

De stad Brugge heeft zijn eigen pseudo-antieke verlichtingspalen of gewoonweg -lampen.  Soms zit er zelfs niet eens een lamp in en staan of hangen ze er maar te staan of hangen als decorum om het schattige imago van deze stad te vervolmaken.  Let maar eens op die groene dingen (hier op deze foto links).  En let er dan ook eens op: hoe meer u naar het centrum, de Markt of de Burg, u gaat, hoe properder die dingen zijn.  Dit hier is op de hoek van de Haanstraat en de Wulfhagestraat, al iets verder weg van het centrum, dus deze openbare verlichting wordt maar om de zoveel jaar gekuist.  Maar soms is er privé-initiatief wat verlichting betreft en dat zien we hier rechts.  Kunstiger, stijlvoller, properder.  Eén serieus minpunt: die privé verlichting hangt voor wat ik noem een 'zwarte madonna'.  Eens was dit beeld maagdelijk blank, thans is het al jaren schandelijk zwart.

Al van bij de eerste editie kon de kwarttriatlon van Brugge genieten van een massale belangstelling.

Zoals beloofd een nieuwe fotovraag.  Waar in Brugge is deze gedenkplaat te zien?
Tip: zoek het niet te moeilijk.

Er wordt beweerd dat de Halletoren tot 90 cm overhelt naar de kant Wollestraat, dat is het verlengde van deze straat hier rechtop.  Deze foto is niks getrukeerd.  Als u goed kijkt ziet u duidelijk dat de Halletoren wel degelijk overhelt naar links.  Nu in Pisa de scheve toren opnieuw rechtgetrokken is, is dit de echte scheve toren.  Net zoals in Pisa vroeger weten wij nu nog altijd niet goed op welke ondergrond de Halletoren gebouwd is.  Waarschijnlijk is het gebouw gezet op houten palen in zandgrond.  Geen nood voor wie de toren met zijn 366 treden beklimmen wil, er is nog altijd geen gevaar tot kantelen.

Jaarlijks worden meer dan een miljoen toeristen in de bootjes vervoerd.  Dat moet je verdienen, elke dag!

Ik heb eens goesting om wat klassiekers van Brugge te tonen met toch iedere keer een eigen touch.  Wat denkt u van deze Sint-Salvatorskathedraal.  Het doet me denken aan de lancering van een ruimteraket.  We zijn aanbeland op het moment vlak voor de lancering.  Een wolkenmassa ontwikkelt zich vanonderen.  De motoren trillen. Ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one, .... egnition.  En weg is de raket.    

Enkele minuten na de lancering.  De Sint-Salvatorskathedraal is verdwenen en geen haan die er naar kraait.

Een fotootje van gisterenavond.  In deze OLV-toren zat onlangs een koppel slechtvalken te broeden.  De renovatiewerken aan de kerk werden er zelfs een tijd voor stilgelegd.