
Vijftig jaar en langer geleden was elke straat van het land voor elk kind automatisch een speelstraat. Auto's en scooters passeerden slechts bij mondjesmaat en de vrachtwagen moest bij wijze van spreken nog uitgevonden worden. Nu zijn we aanbeland in een tijd waar reglementeringen nodig zijn om onze kinderen nog de speelruimte te geven die ze nodig hebben.
Ik herinner me nog goed als kind gespeeld te hebben in de jungle. Dat waren kleine, verwaarloosde bosjes, maar mij als kleine knaap zagen zij er reuzengroot uit en vol spannend avontuur. Op één van die braakliggende lappen grond na zijn al die bosjes stuk voor stuk verdwenen en nu staan er overal huizen op en op 1 stuk ligt er zelfs een steriel getrimd park met daarnaast een cultuurcentrum, kortom: oersaai voor kinderen geworden.
Tijden veranderen, tijden veranderen. Wat zong Louis Neefs weeral en werd onlangs uitgeroepen tot HET Vlaamse lied? "Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is..." Als die bloem en dat gras er niet meer zijn, laat ons dan op gezette tijden een speelstraat en een kind dat zich wil uitleven.