Stellingen

Dit is dan een ander huisje dat we vinden in de Groenestraat.

We gaan nog eens twee gewone huisjes bekijken.  Hier eentje in de Pottenmakersstraat die verwaarloosd is.

Het was lang niet zeker dat het standbeeld van Jan Breydel en Pieter de Koninck op de Markt zou gezet worden.  Een artikel uit de gazet van Brugge van 8 juli 1882 verwijst daar naar.
"voorstellen nopens het plaatsen van het standbeeld.
Het is er toch van gekomen en de vurige wensch der rechtschapene en vaderlandsch gezinde Bruggelingen staat om volbracht te worden.  Immers de standbeelden van Onze Helden zullen welhaast binnen onze stad opgericht worden.  Doch waar zal men ze plaatsen?
Op de Grootemarkt, op het Speelmansreitje, op de Vischmarkt, op den Burg, op het voorplein van den Botanieken Hof, met een woord, overal.  Doch tegen elk van een van die plans viel er veel of toch iets te zeggen; en om hier maar te spreken van de twee eerste gedachten, wierd er opgemerkt dat het jammer zou zijn het Speelmansreitje daarom te dempen.  En voor wat aangaat de Grootemarkt, men zei: zet men de standbeelden voor de poorte van stadshalle, de groep onzer helden zal er oneindig klein uitzien tegen dat statig en reusachtig monument van de Halletoren. - En zet men ze elder op 't is gelijk welke plaats der grootemarkt, zij zullen altoos blijven minderachtig schijnen en algelijk nog veel plaatse bekleeden en meer dan eens in de weg staan ..."
Uiteindelijk kwam het standbeeld dan toch op de Markt terecht en er werd  tussen 14 en 22 augustus van dat jaar 1882 een hele week feest gevierd bij de inhuldiging van het beeld.

De aankomstplaats van de kwarttriatlon van Brugge.  Gelegen tussen twee molens in langs de Kruisvest.

Deze Buiten Boeverievest is een ongelooflijk stukje natuur met zo verschrikkelijk veel geschiedenis in zich.  Dat huisje bovenaan is het oude waterhuis.  Stond er vele honderden jaren geleden ook al op diezelfde heuvel.  De begroeiing zal anders geweest zijn, ongetwijfeld.  En ook die barakken waarover ik het had in mijn artikel over het doodshoofd, die zijn er nu natuurlijk niet meer.  Maar het water is er nog altijd, op juist dezelfde plaats, in de jaren 1300 en nog lang daarna 'stede vivere' genoemd omdat het het grootste waterreservoir voor de stad was.  Via dat waterhuis werd water via een voor die tijd vernuftig systeem de stad binnengestuurd.

Ziezo, hier quizvraag 29.   Het is in Brugge, meer nog: het is zelfs een kalligrafische hommage aan Brugge.  Maar nu is het aan u om te vertellen waar u dit kunt zien.

Aan de Smedenpoort hangt deze bronzen schedel ter nagedachtenis van een gebeurtenis uit 1691.  Wilt u die schedel zelf eens bewonderen, dan moet u zoeken boven de linkerdoorgang van de poort, aan stadszijde welteverstaan.  Bedenk dat dit ooit een echte schedel was.
U bent natuurlijk benieuwd naar de geschiedenis achter deze schedel.
Op 26 juni 1691 bracht de Brugse zeeman Jacob Wyndekens een samenzwering aan het licht.  Een zekere François van der Straeten, een Eeklonaar, had afgesproken met een kleine groep Franse soldaten om hen 's nachts de stad via deze Smedenpoort binnen te smokkelen.  Zij zouden zich verbergen in barakken die zich nabij het Waterhuis bevonden.  In alle vroegte zouden zij dan de poortwachters overmeesteren, de poort openen en vrij spel geven aan een groot Frans leger dat zich in hinderlaag in het Tillegembos bevond.  Diezelfde dag nog, de 26ste juni van het jaar 1691, werd de verrader François van der Straeten opgehangen, daarna zijn hoofd afgehakt en dat hoofd werd op een ijzeren pin op de Smedenpoort gezet.  Ondertussen werd het vervangen door een bronzen exemplaar maar het blijft een lugubere verwijzing naar de gebeurtenissen vroeger.  Franskiljons, weest gewaarschuwd! 

Een situatie die men niet zo erg veel ziet, namelijk drie eendenkoppeltjes, netjes op een rij.  Let er maar eens op: meestal zie je maar één vrouwtje en verschillende mannetjeseenden eromheen.  (Of dat overal zo het geval is weet ik niet, ik heb het hier uitsluitend over de toestand van de eendenpopulatie in Brugge).

Nu gaan we eens vergelijken met voorgaande foto.  Dit gebouwtje, tenminste de voorgevel ervan is een kopie van de kapel van het godshuis De Vos.  Het huisje, dat thans gerestaureerd wordt, was de portierswoning van het Fraeyhuis, een 20ste-eeuws kasteeltje in neogotische stijl, waarvan de architect Theo Raison was.  Dat kasteel zelf bestaat niet meer (gesloopt in 1969), maar de tuin, min of meer aangepast en mét de portierswoning werd pas in 1979 opengesteld en kreeg de naam 'Minnewaterpark' mee.  Om enig idee te hebben van waar dat kasteel ooit gestaan heeft, welnu, ongeveer op de plaats waar elk jaar het podium voor het Cactusfestival gezet wordt.  Het werd Fraeyhuis genoemd omdat de eigenaar Ludovic Fraeys de Veubeke heette.

Over dit godshuis met binnenpleintje en kapel heb ik het al eens gehad.  Het is te vinden langs de Noordstraat, een zijstraat van de Wijngaardstraat.  Maar deze keer spitsen we onze aandacht toe op de kapel zelf, die zoals het opschrift doet vermoeden gebouwd werd in 1713.

Soms vraag ik me af of ik nog wel verder moet doen met de fotovragen.  Flater wil al eens niet antwoorden, en de anderen kennen de plaats niet.  Nog anderen kennen het misschien wel, maar antwoorden uit principe nooit.  Er bestaat zo een soort websurfers hé, rondsurfen doen ze zo veel als maar kan, maar ergens op reageren, neen, dat doen ze uit principe nooit.
De plaats is nochtans weer zo iets typisch Brugs.  Een straatje onder een huis (het Boterhuis) door.  Daarom ook dat het straatje 'Boterhuis' noemt.  Deze foto is genomen vanuit de Naaldenstraat en op de achtergrond herkennen we zelfs de Sint-Jacobskerk.
Allez kom, vanavond ben ik er weer met een nieuwe fotovraag.  Tenzij iemand luidop protesteert.

Graag wordt aan de oorsprong van het woord Minnewater een romantische, liefdevolle betekenis gegeven.  De vertalingen naar andere talen toe van dit stukje Brugge liegen er niet om: le lac d'amour, the lake of love, enz. ...   Terwijl de oorsprong van het woord onmiskenbaar teruggaat naar het middelnederlandse woord 'minne' wat watergeest betekent en afgeleid werd van het Germaanse 'maanja'.  Vergelijk het ook met het woord 'meer-min'.  Als u dit kabbelende water ziet en het invallende duister in zich opneemt en u zich probeert te verplaatsen in de denkwereld van de gewone man of vrouw van duizend jaar geleden, dan vermoedt u misschien een (meer-)minne zittend onder de brug vlak naast de plaats van waar ik deze foto genomen heb.  U als man kunt er misschien verliefd op worden en dan wordt het uiteindelijk toch nog een liefdesverhaal, maar dan wel eentje van het krankzinnige soort. 

.. zo durft men hoogdravend dit plein noemen, sedert 'Brugge 2002, culturele hoofdstad van Europa' dit stukje 'inkomhal' in open lucht voor de bustoerist gecreëerd heeft.  Een groep van architecten en ingenieurs die we op ons twee handen niet kunnen tellen hebben dit toch maar eens fijn voor mekaar gekregen!  Het patroon op de grond, kiezelsteentjes met daar tussenin kinderkopjes, zou volgens hen een knipoog betekenen naar het kant, een der symbolen van Brugge.  Ik vrees dat er een helikopter voor nodig is om die knipoog daadwerkelijk te vatten.

Gisteren sloeg ik aan het twijfelen of het nu de derde of de vierde foto was.  Het was al de vierde, en vandaag de vijfde dus.  Waar in 's hemelsnaam is dit in Brugge?

Met dit goeie weer dacht ik, ik wandel eens een stukje langs de vesten.  Dat is altijd aangenaam.  Wist u dat er langs de vesten ongeveer 3.350 bomen staan en dat de meesten 100 tot 150 jaar oud zijn?  Leuk is dat op vele bomen een groen plaatje vastgespijkerd is met daarop in witte letters de Latijnse en Nederlandse benaming van de boom.  Nog leuker zou zijn dat dit bordje niet op z'n kop opgehangen wordt zoals hier het geval is met deze gewone plataan.

Dit is geen gewone fietstoerist, als u het mij vraagt.  Hoe dan ook, hij genoot deze namiddag met volle teugen van het weldadige zonnetje.