De hoge brug

Terwijl op het ogenblik Frans Bauer zich aan het opwarmen is om op te treden op de Markt voor  duizenden toeschouwers  (tenminste dat hopen de organisatoren en het is hen van harte gegund want de opbrengst gaat naar een goed doel)  geef ik u de gebruikelijke fotovraag.  Na de eerste foto kwam er nog geen reactie, daarom krijgt u er vanavond een tweede.  Waar in Brugge kunt u dit zien?

Om maar eens te bewijzen dat Brugge nooit twee keer hetzelfde is.  Deze foto hiernaast is deze week genomen en toont de Spiegelrei op een zomeravond heel laat.  Exact dezelfde plaats heb ik onlangs getoond, maar dan gefotografeerd op een zomerochtend erg vroeg en met een tikkeltje wind.  Geef toe: Brugge is nooit twee keer hetzelfde.

Een laatste blik op een der werken  van de Uruguayaanse kunstenaar Pablo Atchugarry die al op 11-jarige leeftijd kunstwerkjes maakte en op 18-jarige leeftijd zijn eerste solo-tentoonstelling had.  Dat zijn vader ook beeldend kunstenaar was zal er veel mee te maken hebben dat Pablo zelf zo vroeg eraan begon.

Meestal werkt Pablo Atchugarry in het witte Carraramarmer, zijn geliefde marmersoort.  Maar af en toe gebruikt hij ook andere marmersoorten.

Vandaag ga ik nog wat Atchugarry'kes aan u tonen.  Meer bepaald de beelden van de kunstenaar die u nog enkele maanden lang aantreffen kunt in de binnentuin van het Groeningemuseum.

Dit is een der weinige foto's van de laatste tijd waarop ikzelf bijzonder trots ben.  Het portretteert het Brugse concertgebouw des avonds, om nog exacter te zijn, het werd gefotografeerd afgelopen zaterdagavond want daarvan getuigen die lichtgevende kegels die een evenement van Monumentennacht aankondigen.   Maar wat vooral uitzonderlijk aan deze foto is, dat is het feit dat bijna elke verdieping van het fameuze Concertgebouw verlicht is.  Dit is vooral daarom een unieke momentopname geweest.  In gelijk welke portfolio over dit gebouw zou deze foto zeker niet misstaan.

Iets eerder de nieuwe Quizvraag vandaag omdat ik graag straks iets wil bekijken op televisie.  We zijn al aan quizvraag 36 aanbeland en de 35 voorgaande zijn er al verschillende namen gepasseerd van personen die de juiste oplossing vonden.  Soms was zelfs maar 1 foto nodig.  Soms, zoals uitgerekend met de laatste vraag het geval was, waren er 5 foto's nodig. 
zo, een nieuwe plaats in de binnenstad van Brugge.  Zoals altijd is het te zien in het straatbeeld of is het toch ten minste publiek toegankelijk.  Rara, waar is dit?

"stick your head into it" zei deze Engelse dame tegen haar man en prompt deed ze het zelf.  En zo werd een werk van Atchugarry door haar van naderbij bekeken.  Bruggebloglezers weten het ondertussen al dat zij op hun hoede moeten zijn als ze door de binnenstad lopen want de camera van Bruggeblog ligt altijd op de loer.  Deze Engelse dame wist dat uiteraard nog niet. 

Terug naar de tentoonstelling van Pablo Atchugarry.  Verspreid over een paar locaties staan sinds kort tientallen werken van deze man in Brugge opgesteld.

Gisterenavond even voor 10 uur.  Enkele jongeren spelen met de frisbee op de Burg, in de nabijheid van het stadhuis.    Bij een van de worpen belandt de frisbee tegen een glasraam van het stadhuis.  Spijtig genoeg voor de jongeren was er net op dat ogenblik politie omdat die er patrouilleerden omwille van een gemeenteraadszitting die op dat ogenblik in het stadhuis plaatsvond.  Hopelijk hebben die gasten een familiale verzekering of anders kunnen ze opdraaien voor de herstellingen en hoe ouder de raampjes geschat worden, hoe meer zij (of hun ouders) in hun geldbeugel zullen mogen tasten.

Het schooljaar is zo goed als gedaan.  In de onmiddelijke omtrek van de 'Frèresschool' heeft men er iets op gevonden mochten er leerlingen op het idee komen hun klasjuf of -leraar te bedanken voor het afgelopen jaar:  een stuk speculoos met een originele tekst erop.

Marie-Rose Vanacker kwam vanmorgen met de oplossing.  Dit is inderdaad de Korte Winkel, een straat die de Spanjaardstraat met de Vlamingstraat verbindt.  Met deze foto zal het bij velen duidelijker zijn.  Rechts, als u goed kijkt ziet u nog die vogel die bovenaan op de trapgevel van het huis, Korte Winkel nummer 11 staat.   links is het Jezuïetenklooster en daarachter de toren van de kerk die in oorsprong diende ter vervanging van de vroegere jezuïetenkerk, de Heilig Hartkerk.   Denk nu niet dat de gevel van Korte Winkel 11 een heel oude gevel is.  Ze dateert van 1907.  Een honderdjarige gevel.  In Brugge doen we er smalend om.  Poeh, in neo-Brugse stijl, nep dus!  Gelijk waar in pakweg de Verenigde Staten zou men er fier op zijn: een honderdjarige gevel is daar geen alledaags feit.
Vanavond is er een nieuwe fotovraag.

2.537 bezoekers waren er zaterdagavond hier voor Forum + tijdens Museumnacht.  Waarschijnlijk zullen er maar enkele tientallen daarvan echt belangstelling gehad hebben voor de kunstwerken van Atchugarry.  Alle anderen keken naar de kunstwerken van zo vele honderden jaren geleden: Brugges schone torens. 

Eigenlijk was het me nog nooit opgevallen maar blijkbaar is de Sint-Salvatorkathedraal 's avonds anders verlicht dan de meeste andere torens.  Terwijl die andere toren en andere belangrijke gebouwen een rode, rosse gloed meekrijgen steekt de Sint-Salvatorskathedraal af door de vale grijswitte kleur die ze toebedeeld krijgt. 

Die gekleurde kegels waren er opnieuw om aan te duiden dat op die plaats deelgenomen werd zaterdag jongstleden aan de derde editie van 'Museumnacht'.  Hier de kegels aan het stadhuis.  Veel verder geraakte ik niet.  Tot aan de poort nog, maar niet verder.    Zowel de bovenzaal als de benedenzaal zaten en stonden stampvol.  Iedereen wilde een glimp opvangen van de dertig bruiden van weleer.  Konden ze nog in hun trouwjurk? was de hamvraag.  Dit is blijkbaar ook geschiedenis, geschiedenis op z'n Brugs.  Hoe een bruid haar huwelijk herbeleeft zoveel jaren na (van) dat(t)um.

Op 1 april berichtte ik op mijn blog dat er niets nog herinnerde aan de legende van Jantje van Pardoens.  Correctie dus: in het volkskundig museum is er wel nog zo een herinnering.  Boven de deur van de binnentuin staat ons Jantje van Pardoens zoals we hem zouden moeten kennen: leunend op het vensterraam, tevergeefs wachtend op zijn geliefde die via de Barge naar Gent vertrok maar nooit terugkwam.  Jammer genoeg dat langs het Walplein het café Jantje van Pardoens niet meer bestaat en ook dat de uitbater van het Bargehuis zelf geen stappen onderneemt om die legende in stand te houden.