biervoorraad

... in het Minnewaterpark worden voorlopig met hekkens afgezet om te voorkomen dat ze straks door de duizenden Cactusfestivalgangers vertrappeld worden.

... worden ingezet om van het Minnewaterpark een Cactustfestivalweide te maken.  Ter bescherming van het gras worden op verschillende stukken van het park houten vloeren gelegd.

De Brugse paardentram.  Het is tegenwoordig een aparte manier om Brugge in groep te verkennen.  Een toeristische attractie dus.  Maar van 1892 tot 1911 was de paardentram een echt vervoermiddel om zich in te verplaatsen van het ene vaste punt in Brugge naar het andere.  Er was bijvoorbeeld een vaste verbinding tussen het station (toen nog aan het Zand) en het Fort Lapin, toch goed vier kilometer verderop.  Het was een goedkoper alternatief voor de koets, de taxi van toen.  Eén groot nadeel had die paardentram vroeger: regelmatig liep hij vast in de zanderige wegen van vooral het noordelijke gedeelte van Brugge en dan moesten de passagiers de paardentram een eindje helpen duwen.  Twintig jaar ongeveer heeft de paardentram bestaan en toen was zijn/haar liedje uitgezongen.  Nu wordt hij opnieuw gebruikt louter als folklore en ondertussen zijn alle wegen van Brugge in veel betere staat dan pakweg honderd jaar geleden (met uitzondering misschien van Hemelrijk).  De paardentramtoeristen mogen op hun twee oren slapen: helpen duwen zit er echt niet meer in.

Het leven kan hard zijn voor een toerist tijdens deze hete zomer.  Daarom dat die toerist graag een beetje afkoeling probeert te zoeken onder de bomen van het Wijngaardplein en langs de boorden van de reitjes.

Een nieuwe quizvraag.  Waar in de binnenstad van Brugge is dit?

... ging iedereen er nog tegenaan afgelopen zondagmorgen vlak n de start van de 10 mijlsloop.  Vanwege de hitte zal de moed verschillende deelnemers enkele kilometers verderop letterlijk in de schoenen gezakt zijn.

... oftewel ruim 16 kilometer rennen, lopen, springen,vliegen, joggen en sjokken.   Maar het was vooral 10 mijl afzien onder de zomerzon die Brugge en omgeving in haar macht had en nog altijd heeft.
Dit is echt de allerlaatste foto van het loopgebeuren van afgelopen zondag waarmee ik u lastigval.

Een sprekend bewijs van de industrële bedrijvigheid die er langsheen de Boninvest was.  Gisteren had ik het er nog over.  Verschillende van de riooldeksels die nu nog in Brugge liggen zijn gemaakt in de tweede helft van de negentiende eeuw in de metaalfabriek 'La Madeleine' die gevestigd was in de Boninvest, te midden de Magdalenawijk, een wijk die in de volksmond nog altijd de 'Madeleine' noemt.

Ziet u wel dat met een beetje logisch denken en gokken men de oplossing vinden kan.  M-R Van Acker gokte op de Guido Gezellelaan en, jawel, dit huis bevindt zich langs de Guido Gezellelaan te Brugge.  Huisnummer 38 om precies te zijn.  Ontworpen in 1906 door de architect Louis Charels is dit huis een mooi voorbeeld van wat men hier Brugse neobarok noemt.  De cartouches bijvoorbeeld zijn ornamenten die typisch waren voor de 17de eeuw.  In twee cartouches valt trouwens een tekst van Guido Gezelle te lezen:

"Myn Vlaanderen spreekt zyn eigen taal,
God gaf elk land de zyne,
En laat ze ryk zyn, laat ze kaal,
Ze is Vlaamsch, en ze is de myne."

Nergens in Brugge staan de huizen zo dicht bij de vestingen als hier langs de Guido Gezellelaan.  Langs de ene kant is dat mooi en leuk, maar langs de andere kant belemmert het menig wandelaar het uitzicht op de huizen.  Hier bijvoorbeeld kunt u van beneden op straat lang niet alles zien of  lezen en gaat u de vesting op, dan staan er bomen in de weg.

Deze Boninstraat rijdt, fietst of wandelt iedereen achteloos voorbij.  Weinigen weten wat er hier de afgelopen 150 jaar allemaal geweest is.  Eerst stond er tot 1851 een stenen windmolen want dit was nu eenmaal onderdeel van de omwalling van Brugge.  Toen moest het plaats maken voor een indrukwekkend grote vlasspinnerij (de industriële revolutie, nietwaar).  Na het fameuze faillissement van de Bank Dujardin in 1874 verdween deze spinnerij.  Het werd een mouterij.  Die mouterij verdween ook.  Wat we nu zien zijn gebouwen van omstreeks 1920 waarin de ruim- en reinigingsdiensten van de stad gehuisvest waren.  Tot een stuk na WO II stonden in deze gebouwen lijkkoetsen, was er een dierenasiel in gevestigd en was er een soort van baskuul, een weegbrug dus.  Waarom denkt u ander dat deze straat zo oneffen ligt met verschillende deksel erin?  Nu worden sedert de jaren tachtig de gebouwen gebruikt als kantoren en opslagplaatsen voor de gerechtelijke diensten.  Men treft er momenteel o.a. het 'ontvankantoor der domeinen en penale boeten' aan.   Brrr, dit opschrift alleen al doet me rillen van afschuw en/of ontzag tijdens deze nochtans bloedhete dag.

Tijd voor een tweede foto als onderdeel van quizvraag nummer 38, en niet 39 zoals ik gisteren aankondigde.  Waar in Brugge staat het huis met deze voorgevel?  Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik zelf twee jaar op honderd meter hier vandaan in dezelfde straat gewoond heb en nooit het speciale aan dit huis gezien heb.  Pas veel later, toen ik me voor de geschiedenis van Brugge begon te interesseren en ook begon te fotograferen, ja, pas dan viel mij deze interessante gevel op.  Dus denk nu niet, wow, waar is dit, dit ken ik als Bruggeling niet.  Dat is zeker geen schande want ik als naaste gebuur heb het jarenlang niet gezien.

Vrijdag tot en met zondag is er opnieuw het Cactusfestival dat plaatsvindt in het Minnewaterpark.  Dit parkje is echt niet groot en toch spelen de organisatoren het klaar om op dit lapje grond tot 10.000 man bijeen te drijven.   Dat dit evenement een zware impact op het Minnewaterpark heeft is nogal logisch.  Verleden jaar was het op de laatste dag beginnen regenen en dan heeft het grasperk het nog harder te verduren.  Vandaag toon ik u drie foto's van het Cactusfestival, the day after.

De artiesteningang en -loges, de dag nà het festival.

Om maar eens aan te tonen dat ik niet gelogen heb enkele dagen geleden over dat braakliggend terrein juist onder de brug van de Buiten Katelijnenvest.  (Van flater mag ik niet meer zeggen 'hoge brug' want er schijnen er nog te zijn; mijn schoonbroer is landmeter, ik zal hem er eens op af zenden om na te gaan welke brug rond Brugge met de eer van 'ho(o)g(st)e brug' mag gaan lopen).

 

Zou u niet zweren dat de aarde rond is?  Ik dacht dat ze plat was.

Sedert Geraldine De Smet hier op deze plek op tragische wijze om het leven gekomen is heeft men de ringweg rond Brugge aangepakt om de zwakke weggebruiker die de fietser nu eenmaal is, rijdend langs zo een drukke verkeersweg, beter te beschermen.  Op sommige plaatsen is die bescherming echt goed te noemen.  Maar wat denkt u dan van die groen-witte paaltjes en die kleine verhoginkjes er tussenin uitgerekend hier op dit stuk ringweg waar Geraldine aangereden werd?  Houdt dit roekeloze of dronken automobilisten tegen?  Ik vrees van niet.  Aan de overkant is in vergelijking met verleden jaar trouwens nog niks veranderd.  Daar razen de auto's nog altijd rakelings langs de fietsers.  Natuurlijk kunt u opperen dat de fietsers maar langs de vestingen moeten rijden, daar mogen ze trouwens fietsen en het is er veel veiliger.  Dan hebt u waarschijnlijk nog nooit voor een van die rotvervelende bruggen staan wachten om voor uw neus in 't water doodleuk een (één, jawel: 1) pleziervaartuigje te zien passeren.

Persoonlijk schrijf ik hier niet graag over, maar het is ook het Brugge van nu waarin soms drama's gebeuren.  Zoals met de 16-jarige Geraldine De Smet die verleden jaar bij duisternis op deze plek van de ringweg rond Brugge, de R30, door een dronken automobilist met haar fiets aangereden werd en overleed.  Om voor wie niet op de hoogte is van de zaak dit enigszins toch nog te kunnen plaatsen: hier is nog een artikel over het drama te lezen.  Dat Geraldine na meer dan een jaar zeker nog niet vergeten is bewijzen deze foto en de bloemen.