de (Gentse) barge

Dit schip, tegenwoordig van een motor voorzien, was vroeger een trekschuit.  Het werd voortgetrokken door paarden die langs het jaagpad liepen.  Eén enkele tocht van Gent naar Brugge duurde 8 uur.  Er waren twee zo'n schepen.  Terwijl om tien uur 's morgens het ene schip in Gent vertrok, vertrok het andere in Brugge.  Aan boord was er veel luxe.  Het schip dat 26 meter lang was had een eetzaal, een keuken, een achterkeuken en een toilet.  Bovenop het dek was er een baldakijn dat veel mooier was dan hetgeen er nu op staat.  Acht stuivers kostte zo een reis, maar vertegenwoordigers van de wereldlijke en geestelijke macht mochten gratis mee.  Veel is er eigenlijk niet veranderd met vroeger.  Het koninklijk hof mag ook nog altijd overal gratis naartoe, meer nog, daarbovenop krijgen ze nog hun vaste dotatie plus geschenken.

Een detail van het schilderij "De aankomst van de barge aan de Katelijnepoort te Brugge" van waarschijnlijk Jan Beerblock.  U merkt dat bij het maken van de 'Gentse Barge' men goed gekeken heeft naar dit schilderij.  Het is niet helemaal hetzelfde maar verschillende elementen komen toch verrassend goed overeen.

Morgen zal ik het hebben over de Barge.  Het bargehuis en 'Jantje van Pardoens', daar heb ik het al eens over gehad.  Nu gaat het over de Barge zelf.  Slechts sporadisch vaart deze boot opnieuw tussen Brugge en Gent.  Eigenlijk gewoon op aanvraag (mits betalen, natuurlijk!).  Maar blijkbaar ligt het traject Gent-Brugge en terug tegenwoordig niet zo goed meer in de markt.  En dat terwijl de oorspronkelijke Barge niks anders deed dan heen en terugvaren tussen deze twee grote steden.  De boot die u ziet is uiteraard een nabootsing van die vroegere Barge.  Dat men hem nu de 'Gentse Barge' noemt, ach, het is de Gentenaars vergeven.  Zij hebben zich altijd al verheven gevoeld boven de Bruggelingen.   Zij waren het trouwens die het initiatief namen voor het opnieuw bouwen van deze boot en niet wij.  Dus laat hen dit plezier.

Sonja Deblaere verraste me met de oplossing.  Ik had al bijna een nieuwe detailfoto klaar toen ik zag dat zij deze vooravond de juiste oplossing gegeven heeft.  In de Katelijnenstraat bevindt zich het Bogardenklooster, dat al sedert 1513 een stadsschool geworden is.  De linkervleugel langs de Arsenaalstraat bevat o.a. de kapel en die vleugel werd in 1550-1551 herbouwd.  Het meest opvallende van die herbouwing treffen we nu nog steeds aan op de hoek van de Arsenaalstraat met de Noordstraat en dat is deze kanjer van een schouw.  Nu is dit allemaal de Stedelijke Academie geworden.
Het bankje van de vorige foto bevindt zich aan de andere zijde.
Geef me a.u.b. nog 1 dagje rust om een nieuwe fotovraag voor u uit te vinden. 

Op verschillende plaatsen in Brugge werden dit jaar nieuwe petanquebanen aangelegd.  Voorlopig hebben alleen de pleinen binnen het Volkskundig Museum maar vooral die op de Burg succes.  Hier in het Minnewaterpark heb ik nog nooit iemand de sport die onze stad blijkbaar wil promoten zien spelen.

Gegroeid van een piepklein en gratis festivalletje zonder podium op het Sint-Amandsplein voor enkele tientallen belangstellenden naar hier in het Minnewaterpark met een gigantisch podium en voor vele duizenden betalende muziekliefhebbers. 

Op internet zijn er heel wat zogeheten gratis-sites.  Sites die links geven naar andere sites waar gratis spulletjes te verkrijgen zijn.  Ook staan op die gratis-sites heel wat tips om het leven een stuk goedkoper te maken.  Welnu, deze tip mag er gerust bij staan.  Wilt u gratis naar het Cactusfestival?  Wel, u moet weten dat tussen de ingang tot het festival en de eigenlijke weide er twee waterlopen liggen.  U neemt een rubberen bootje, blaast hem op, gaat even buiten de zone van het festival ermee te water, en u peddelt tot u binnen bent.  Daar bindt u uw rubberen bootje aan een boom en u kunt voor de rest van de dag gratis genieten van de optredens.  Het wordt aangeraden om vooraf natuurlijk de situatie goed in te schatten, want de organisatoren worden jaar na jaar bedrevener in het afzetten van het volledige terrein.  Het is maar een tip.  Vooral niet doen, want het mag niet, maar het is in principe mogelijk.

Een gewone cafébaas zou hier al een tijdje mee voort kunnen, met deze voorraad bier voor het nakende Cactusfestival.

... in het Minnewaterpark worden voorlopig met hekkens afgezet om te voorkomen dat ze straks door de duizenden Cactusfestivalgangers vertrappeld worden.

... worden ingezet om van het Minnewaterpark een Cactustfestivalweide te maken.  Ter bescherming van het gras worden op verschillende stukken van het park houten vloeren gelegd.

De Brugse paardentram.  Het is tegenwoordig een aparte manier om Brugge in groep te verkennen.  Een toeristische attractie dus.  Maar van 1892 tot 1911 was de paardentram een echt vervoermiddel om zich in te verplaatsen van het ene vaste punt in Brugge naar het andere.  Er was bijvoorbeeld een vaste verbinding tussen het station (toen nog aan het Zand) en het Fort Lapin, toch goed vier kilometer verderop.  Het was een goedkoper alternatief voor de koets, de taxi van toen.  Eén groot nadeel had die paardentram vroeger: regelmatig liep hij vast in de zanderige wegen van vooral het noordelijke gedeelte van Brugge en dan moesten de passagiers de paardentram een eindje helpen duwen.  Twintig jaar ongeveer heeft de paardentram bestaan en toen was zijn/haar liedje uitgezongen.  Nu wordt hij opnieuw gebruikt louter als folklore en ondertussen zijn alle wegen van Brugge in veel betere staat dan pakweg honderd jaar geleden (met uitzondering misschien van Hemelrijk).  De paardentramtoeristen mogen op hun twee oren slapen: helpen duwen zit er echt niet meer in.

Het leven kan hard zijn voor een toerist tijdens deze hete zomer.  Daarom dat die toerist graag een beetje afkoeling probeert te zoeken onder de bomen van het Wijngaardplein en langs de boorden van de reitjes.

Een nieuwe quizvraag.  Waar in de binnenstad van Brugge is dit?

... ging iedereen er nog tegenaan afgelopen zondagmorgen vlak n de start van de 10 mijlsloop.  Vanwege de hitte zal de moed verschillende deelnemers enkele kilometers verderop letterlijk in de schoenen gezakt zijn.

... oftewel ruim 16 kilometer rennen, lopen, springen,vliegen, joggen en sjokken.   Maar het was vooral 10 mijl afzien onder de zomerzon die Brugge en omgeving in haar macht had en nog altijd heeft.
Dit is echt de allerlaatste foto van het loopgebeuren van afgelopen zondag waarmee ik u lastigval.

Een sprekend bewijs van de industrële bedrijvigheid die er langsheen de Boninvest was.  Gisteren had ik het er nog over.  Verschillende van de riooldeksels die nu nog in Brugge liggen zijn gemaakt in de tweede helft van de negentiende eeuw in de metaalfabriek 'La Madeleine' die gevestigd was in de Boninvest, te midden de Magdalenawijk, een wijk die in de volksmond nog altijd de 'Madeleine' noemt.

Ziet u wel dat met een beetje logisch denken en gokken men de oplossing vinden kan.  M-R Van Acker gokte op de Guido Gezellelaan en, jawel, dit huis bevindt zich langs de Guido Gezellelaan te Brugge.  Huisnummer 38 om precies te zijn.  Ontworpen in 1906 door de architect Louis Charels is dit huis een mooi voorbeeld van wat men hier Brugse neobarok noemt.  De cartouches bijvoorbeeld zijn ornamenten die typisch waren voor de 17de eeuw.  In twee cartouches valt trouwens een tekst van Guido Gezelle te lezen:

"Myn Vlaanderen spreekt zyn eigen taal,
God gaf elk land de zyne,
En laat ze ryk zyn, laat ze kaal,
Ze is Vlaamsch, en ze is de myne."

Nergens in Brugge staan de huizen zo dicht bij de vestingen als hier langs de Guido Gezellelaan.  Langs de ene kant is dat mooi en leuk, maar langs de andere kant belemmert het menig wandelaar het uitzicht op de huizen.  Hier bijvoorbeeld kunt u van beneden op straat lang niet alles zien of  lezen en gaat u de vesting op, dan staan er bomen in de weg.

Deze Boninstraat rijdt, fietst of wandelt iedereen achteloos voorbij.  Weinigen weten wat er hier de afgelopen 150 jaar allemaal geweest is.  Eerst stond er tot 1851 een stenen windmolen want dit was nu eenmaal onderdeel van de omwalling van Brugge.  Toen moest het plaats maken voor een indrukwekkend grote vlasspinnerij (de industriële revolutie, nietwaar).  Na het fameuze faillissement van de Bank Dujardin in 1874 verdween deze spinnerij.  Het werd een mouterij.  Die mouterij verdween ook.  Wat we nu zien zijn gebouwen van omstreeks 1920 waarin de ruim- en reinigingsdiensten van de stad gehuisvest waren.  Tot een stuk na WO II stonden in deze gebouwen lijkkoetsen, was er een dierenasiel in gevestigd en was er een soort van baskuul, een weegbrug dus.  Waarom denkt u ander dat deze straat zo oneffen ligt met verschillende deksel erin?  Nu worden sedert de jaren tachtig de gebouwen gebruikt als kantoren en opslagplaatsen voor de gerechtelijke diensten.  Men treft er momenteel o.a. het 'ontvankantoor der domeinen en penale boeten' aan.   Brrr, dit opschrift alleen al doet me rillen van afschuw en/of ontzag tijdens deze nochtans bloedhete dag.