houtsnijwerk - detail

Dat hebben we nu eenmaal met internet en in het bijzonder met Google: het is veel te goed geworden.  Wilt u iets opzoeken waarvan u de naam kent, bijna altijd heeft u resultaat.  Studax heeft 'gegoogeld' en de oplossing gevonden.  Dit is heel zeker Spinolarei 16, Brugge.  Normaal gezien controleer ik eens of mijn quizvraag via bijvoorbeeld google op te lossen valt en zo ja, dan verander ik van vraag, of ik wis de naam, maar voor een keer heb ik dit nagelaten.  Studax, het doet er niet toe hoe u het heeft gevonden: proficiat en u was de eerste.
Dit is een beschermd monument en is aldus terug te vinden via internet.
Onlangs werd hier en in het huis ernaast archeologisch bodemonderzoek gedaan.  De eerste verbluffende resultaten zijn nog maar pas bekend gemaakt. In de tuin van dit huis zijn twee 13de eeuwse pottenbakkersovens gevonden en totnogtoe was niet bekend dat hier pottenbakkers woonden.
Wat die benaming "'t vaeghevier" betreft, dat is al een heel oude benaming.  Misschien is het wel een verwijzing naar die ovens.
Ziezo, morgenavond is er een nieuwe quizvraag en reken er maar op dat ik hem moeilijk zal maken.

Het gaat vlot met de fotoquiz.  De laatste tijd is het bijna iedere keer iemand anders die als eerste met de goede oplossing op de proppen komt.  Dat is altijd leuk.  Ik ben benieuwd wie het deze keer wordt.  Ik vrees dat deze eerste foto moeilijk is om te weten waar het is maar, geen nood, zoals altijd met deze quiz verschijnt na een paar fotootjes een deel van de omgeving en dan komt er meer klaarheid in de zaak.  Maar u moogt me altijd verrassen door nu al het juiste antwoord te geven.
Waar in Brugge heb ik deze foto genomen?

We hebben het over het gebouw aan de overkant van het water, Spiegelrei 15.  Niet dat gebouw recht voor ons, wel dat grotere ernaast.  Gebouwd in 1768 en bestemd voor de sinds 1762 in Brugge gevestigde Engelse jezuïeten.  Verderop ernaast, maar moeilijk te zien van hieruit is er nog een inspringend gedeelte van het college met daarvoor een voorpleintje, afgesloten met een ijzeren hek en arduinen pijlers.  Normaal gezien had links van dat ijzeren hek een linkervleugel moeten komen identiek van vorm en grootte als de rechtervleugel.  Het is er nooit van gekomen omdat de jezuïetenorde in 1773 al opgeheven werd.  Toch werd er nog één travee links bijgebouwd .... in 1931.

Een maquette van het oude station op het Zand met rechts de gesloten overweg die leidt naar de Smedenstraat.  Zo moet het er ongeveer uitgezien hebben tot in 1939.  Let eens op de passerelle, de loopbrug vlak voor de stationshallen.  Toen dit station afgebroken ging worden opperde onze baron Andries Van den Abeele zijn vader (die toen zijn visbedrijf langs de Coupure had) of die loopbrug niet overgebracht kon worden naar de Coupure om daar voor de wandelaars die langs de Vesten wandelden een onmiddelijke verbinding te geven met de rest van de Vesten zodat zij niet meer om moesten langs de Coupurebrug.  Dat ommetje is een klein kilometertje lang.  Van stadswege had men geen oren naar dat voorstel.  Uiteindelijk heeft het nadien nog zo een kleine vijftig jaar geduurd voor we echt een loopbrug over de Coupure kregen: de Conzettbrug.  Vele Bruggelingen hebben de afgelopen vier jaar heel wat gesakkerd op die 'Roste Buze' die meer defect was dan werkte, maar, geef nu toe, wat zou beter geweest zijn: de Conzettbrug of die passerelle?  Ik denk dat het antwoord klaar en duidelijk is, zeker voor de fietsende Bruggeling.

U vraagt zich natuurlijk af: wat is hier aan te zien?  Dit is de Lane, een straat die langs weerszijden van de Hoefijzerlaan loopt.  Vroeger kon men gemakkelijk van het ene gedeelte van de Lane naar het andere gaan.  Gewoon de straat oversteken.  Tot de spoorweg aangelegd werd.  Toen kon dat niet meer.  Op slag werd heel het westelijke deel van de stad van de rest afgesloten.  Ter hoogte van de Smedenstraat was er wel een spoorwegovergang, maar die was meer dicht dan open.  Tegenwoordig, sedert men de doorsteek onder het Zand gemaakt heeft is het opnieuw niet meer ogenblik om zo maar eventjes van de ene kant van de Lane naar de andere kant te wippen.  Met dat verschil dat men dat nu niet meer als noodzaak aanziet en ook dat het verkeer anders overal vlot door kan, ook rond de Smedenstraat en het Zand.

Carlos Dejaegher heeft het bij het rechte eind.  Dit is de Nieuwe Gentweg.  Komt u met de wagen door de Wollestraat gereden en wilt u de binnenstad weer buiten, dan moet u doorheen de Eeckhoutstraat, Garenmarkt en dan ziet u recht voor u dit gebouw met torentje, u kunt er niet naast kijken.  Het is (was) de Magdalenaleprozerie.  Hildegarde op haar blog Flanders Inside (die trouwens op het ogenblik in de ban is van die reuzenolifant die door Antwerpen waart) vroeg zich onlangs af waarom de Magdalenakerk genoemd is naar de Maria Magdalena.   Welnu, hier is het antwoord.  De kerk en de wijk van Brugge is genoemd naar de Heilige Magdalena van de Magdalenaleprozerie.
In oorsprong was het het Nazarethpassantenhuis, maar toen in 1578 het verblijf voor de leprapatiënten op Sint-Michiels, de Magdalenaleprozerie aldaar verdween, werden de patiënten naar hier overgebracht.  Geleidelijk aan verdween de naam Nazareth en de naam Magdalena bleef.
Magdalena, of Maria van Magdala was een volgelinge van Jezus. (Lucas XIII; Marcus XV).  Ze wordt dikwijls aanzien als de zondares die Jezus de voeten balsemde bij zijn bezoek aan Simon de Farizeeër, daarom merkt u bij het beeld op de eerste foto's de vaas met balsem als haar attribuut.
Tegenwoordig met heel die hetze rond de 'Da Vinci Code' veronderstelt men (euh, beter uitgedrukt:  wil men geloven) dat Jezus met haar een relatie had en zelfs nakomelingen maar voor onze voorouders zou dit heiligschennende praat geweest zijn, natuurlijk.
Laat ik tot slot iedereen nog geruststellen.  Sedert de achttiende eeuw zijn er hier geen lepralijders meer gesignaleerd.  Later wel nog landlopers en misdadigers maar ook die zijn al lang verdwenen.

Zo'n tuintje heeft veel liefdevolle verzorging nodig.  Deze bejaarde kwijt zich degelijk van haar taak.

Denk nu niet: oei, was er gisteren onweer?  Het antwoord is kort: neen.  Alleen moet ik het enkele dagen zonder camera stellen en zo grijp ik eens terug naar oudere foto's.  Dit is het gevolg van onweer verleden jaar, meer bepaald van de nacht van 23 op 24 juni 2005.  De Begijnenvest.  Hier is het nog maar een tak die door blikseminslag afgerukt werd.  Even verderop langs de Gentpoortvest was een hele boom gesneuveld maar diens doodsstrijd was niet zo fotogeniek als hier deze tak die helemaal dwars over het park kwam te liggen.

Foto nummer drie van deze plaats, dit gebouw dat duidelijk een nieuw laagje verf kan gebruiken.  Waar in Brugge is het?

Een Bruggebloglezer hoef ik niet meer te vertellen dat Brugge propvol huizen staat met elk een aparte geschiedenis.  Neem nu dit huis hier in Groeninge.  'Het Pakhuis'.  Gebouwd in 1854 en in die periode gebruikt als looierij en droogplaats voor dierenhuiden.

Om de grote en zware dierenhuiden met mankracht naar boven te krijgen werd gebruik gemaakt van dit trekwiel uit 1884.

En kijk, weet u wat nu het leuke aan dit huis is?  U kunt er als u dat wilt zelf een tijdje komen wonen.  Als dat geen aparte manier is om Brugge te bezoeken!

Dit restaurant in de Arsenaalstraat was in de jaren tachtig een café met een andere naam.  Een vriend van Ronny Crab baatte dit uit, maar geraakte in financiële moeilijkheden.  Ronny Crab schoot hem ter hulp, en hielp ook in de zaak.  Van hieruit naar het toenmalige klooster van de Arme Klaren is misschien tweehonderd meter.  Het klooster lag aan de andere kant van het Minnewaterpark waar nu het Colettijnenhof is.  Crab geraakte goed bevriend met de nonnen van het klooster, zo goed zelfs dat de Arme Klaren Colettijnen door hem omgepraat werden om luxueuze auto's aan te schaffen, om op reis te gaan, ja zelfs om hun klooster te verkopen en in Frankrijk in een kasteel te gaan wonen.  U kunt begrijpen dat het bisdom steigerde, maar het  kwaad was nu eenmaal geschied.  De nonnetjes hadden niet kunnen weerstaan aan 'de bekoring' van geld en weelde dankzij de mooipraterij van de schone jongen die Ronny Crab was. 
Allemaal echt gebeurd.  Als u het niet gelooft, lees dan zijn boek.  Die Ronny Crab heeft samen met Douglas Deconinck er een boek over geschreven met de toepasselijke titel 'De schat van de Arme Klaren' en onlangs zag ik het nog liggen bij de Slegte.

Een nieuwe foto van dit beeld, nu al van iets verderaf bekeken.  Waar is dit, in welke straat en (eventueel) welk gebouw is dit.

... gezien door mijn camera die een serieuze steek laat vallen.  Meer hierover in mijn vorige bericht.
Vanavond omstreeks tien uur kunt alleszins nog het tweede deel (of de oplossing, dat hangt van u af) van de quizvraag verwachten.

Vandaag dubbele tegenslag.  Eerst verliest mijn favoriete tennisster Justine Henin-Hardenne van een verdiend gewonnen Amélie Mauresmo.  En dan krijg ik te horen dat mijn camera defect is.  Dat vermoedde ik gisterenavond al.  De foto van de zwaan en de nepzwaan is de laatste foto die ik met mijn Canon Eos 300D kon nemen en daarna zette hij voortdurend alles onscherp.  In de speciaalzaak waar ik de camera gekocht heb wist men te vertellen dat het geen probleem van de lens was maar iets in de body en dat kost algauw tussen de 150 en 200 euro maar ook niet meer.  Binnnen voor herstelling dus.  Ondertussen kan ik u niks anders dan plaatjes van de voorbije zomers aanbieden.
De camera was een der eerste (betaalbare) digitale reflexcamera's die in oktober 2003 uitkwamen.  In die twee en een half jaar heb ik ruim 8000 foto's genomen en daarvan heb ik ondertussen al zo'n 1300 op mijn blog geplaatst.  Dat zijn mooie cijfers maar voor zo een camera verwacht je nog niet zo gauw dat hij al zo rap stuk gaat.  Maar ja, het is de electronica hé, het teerste onderdeel van het geheel. 
In de ongeveer twee weken dat ik het toestel zal moeten missen kan ik misschien wel een ander lenen.  We zien wel.  Hoe dan ook: Bruggeblog is zeker nog geen prooi voor de aasgieren.

Te zien op het water tussen het Cactusfestival en het bargehuis.  Enkele oranje zwanen.  Het idee om nepzwanen tussen de echte te plaatsen is niet nieuw.  De kunstenaar Rik Poot heeft het lang geleden ook al eens gedaan.