blikseminslag

Foto nummer drie van deze plaats, dit gebouw dat duidelijk een nieuw laagje verf kan gebruiken.  Waar in Brugge is het?

Een Bruggebloglezer hoef ik niet meer te vertellen dat Brugge propvol huizen staat met elk een aparte geschiedenis.  Neem nu dit huis hier in Groeninge.  'Het Pakhuis'.  Gebouwd in 1854 en in die periode gebruikt als looierij en droogplaats voor dierenhuiden.

Om de grote en zware dierenhuiden met mankracht naar boven te krijgen werd gebruik gemaakt van dit trekwiel uit 1884.

En kijk, weet u wat nu het leuke aan dit huis is?  U kunt er als u dat wilt zelf een tijdje komen wonen.  Als dat geen aparte manier is om Brugge te bezoeken!

Dit restaurant in de Arsenaalstraat was in de jaren tachtig een café met een andere naam.  Een vriend van Ronny Crab baatte dit uit, maar geraakte in financiële moeilijkheden.  Ronny Crab schoot hem ter hulp, en hielp ook in de zaak.  Van hieruit naar het toenmalige klooster van de Arme Klaren is misschien tweehonderd meter.  Het klooster lag aan de andere kant van het Minnewaterpark waar nu het Colettijnenhof is.  Crab geraakte goed bevriend met de nonnen van het klooster, zo goed zelfs dat de Arme Klaren Colettijnen door hem omgepraat werden om luxueuze auto's aan te schaffen, om op reis te gaan, ja zelfs om hun klooster te verkopen en in Frankrijk in een kasteel te gaan wonen.  U kunt begrijpen dat het bisdom steigerde, maar het  kwaad was nu eenmaal geschied.  De nonnetjes hadden niet kunnen weerstaan aan 'de bekoring' van geld en weelde dankzij de mooipraterij van de schone jongen die Ronny Crab was. 
Allemaal echt gebeurd.  Als u het niet gelooft, lees dan zijn boek.  Die Ronny Crab heeft samen met Douglas Deconinck er een boek over geschreven met de toepasselijke titel 'De schat van de Arme Klaren' en onlangs zag ik het nog liggen bij de Slegte.

Een nieuwe foto van dit beeld, nu al van iets verderaf bekeken.  Waar is dit, in welke straat en (eventueel) welk gebouw is dit.

... gezien door mijn camera die een serieuze steek laat vallen.  Meer hierover in mijn vorige bericht.
Vanavond omstreeks tien uur kunt alleszins nog het tweede deel (of de oplossing, dat hangt van u af) van de quizvraag verwachten.

Vandaag dubbele tegenslag.  Eerst verliest mijn favoriete tennisster Justine Henin-Hardenne van een verdiend gewonnen Amélie Mauresmo.  En dan krijg ik te horen dat mijn camera defect is.  Dat vermoedde ik gisterenavond al.  De foto van de zwaan en de nepzwaan is de laatste foto die ik met mijn Canon Eos 300D kon nemen en daarna zette hij voortdurend alles onscherp.  In de speciaalzaak waar ik de camera gekocht heb wist men te vertellen dat het geen probleem van de lens was maar iets in de body en dat kost algauw tussen de 150 en 200 euro maar ook niet meer.  Binnnen voor herstelling dus.  Ondertussen kan ik u niks anders dan plaatjes van de voorbije zomers aanbieden.
De camera was een der eerste (betaalbare) digitale reflexcamera's die in oktober 2003 uitkwamen.  In die twee en een half jaar heb ik ruim 8000 foto's genomen en daarvan heb ik ondertussen al zo'n 1300 op mijn blog geplaatst.  Dat zijn mooie cijfers maar voor zo een camera verwacht je nog niet zo gauw dat hij al zo rap stuk gaat.  Maar ja, het is de electronica hé, het teerste onderdeel van het geheel. 
In de ongeveer twee weken dat ik het toestel zal moeten missen kan ik misschien wel een ander lenen.  We zien wel.  Hoe dan ook: Bruggeblog is zeker nog geen prooi voor de aasgieren.

Te zien op het water tussen het Cactusfestival en het bargehuis.  Enkele oranje zwanen.  Het idee om nepzwanen tussen de echte te plaatsen is niet nieuw.  De kunstenaar Rik Poot heeft het lang geleden ook al eens gedaan.

Het terrein rondom de ingang tot het Cactusfestival.   Bij het terug buitenkomen zal menigeen zich afvragen: "waar staat mijn fiets nu weer?".

Dezer dagen staan overal rond het Cactusfestival bordjes die de bezoekers de weg wijzen naar het festival.  Om u een staaltje te geven van de typisch Brugse humor: bij het zien of aanhoren van het woord 'cactus' ontlokt dit menigeen de uitspraak "Kak thuus, kakt elders!".

Sorry voor de slechte beeldkwaliteit.  Hiermee bedoel ik  'beeld' - kwaliteit.  Soms denk ik, ach, laat ik mijn ladder nemen en dit beeldje eventjes afstoffen, het zou er onmiddellijk een stuk beter uitzien.
Deze bedenking terzijde, dit is quizvraag nummer 40.  Vertelt u mij waar dit beeld staat en u kunt u meteen een Bruggekenner noemen. 

Het Cactusfestival is gestart maar dit keer staan er niet alleen op het podium artiesten.  Nog voor men het eigenlijke festivalterrein betreedt zijn er artiesten bezig (geweest).  Deze kleurrijke vlinders die hangen tussen de bomen van de Vesten bijvoorbeeld dwarrelen heen en weer bij het minste briesje.

Bij voorgaand bericht vraagt u zich natuurlijk af wat dat met Brugge te maken heeft.  Welnu, ik wil de link leggen tussen fictie en werkelijkheid.  Op de (Gentse) barge staat een vrouwelijk boegbeeld.  De bouwers van deze moderne versie van het schip hebben haar tot de 'Maagd van Gent' gedoopt.  Die maagd van Gent prijkt in alle geval op het wapenschild van Gent naast een leeuw en daaronder de spreuk 'trouw en liefde'.  Die leeuw wordt verondersteld de trouw te verzinnebeelden en de maagd wordt beschouwd als de belichaming van het zwakke, het kostbare, het af te schermen genotbiedende element.  Tot zover de waarheid.  Om nu te denken dat zij op die vroegere bargeschepen als boegbeeld afgebeeld stond, deelt u dat maar bij de fictie in.

Afgelopen week zag ik op DVD de TV-reeks van Italiaanse origine 'Caraibi'.  Bij ons werd de titel 'Pirates'.  Aan te bevelen voor iedereen die houdt van wat actie en avontuur en mooie beelden terwijl het verhaal ook leuk ineenzit.  Het piratenschip van de hoofdfiguur, de piratenhoofdman Malasorte, heeft een prachtig vrouwelijk boegbeeld.  Terwijl veel zeewetten nadrukkelijk vrouwen aan boord verboden en zelfs zo ver gingen dat de boegbeelden geen vrouwenfiguren mochten zijn, trokken de piraten zich daar natuurlijk niks van aan.

Halverwege de jaren negentig kwamen Walter De Buck en kapitein André De Wilde op het idee om de barge te reconstrueren.  Vooral laatstgenoemde zette zich volledig in voor het project dat de steun en goedkeuring van Prins Laurent en Prinses Claire meekreeg.  Het initiatief was vooral opmerkelijk omdat het schip door 'doppers' gemaakt werd, zoals Walter De Buck in zijn 'Bargelied' zingt.  Meer over dit schip en het project leest u op hun eigen site, waar ook de volledige tekst van het Bargelied te vinden is.

Dit schip, tegenwoordig van een motor voorzien, was vroeger een trekschuit.  Het werd voortgetrokken door paarden die langs het jaagpad liepen.  Eén enkele tocht van Gent naar Brugge duurde 8 uur.  Er waren twee zo'n schepen.  Terwijl om tien uur 's morgens het ene schip in Gent vertrok, vertrok het andere in Brugge.  Aan boord was er veel luxe.  Het schip dat 26 meter lang was had een eetzaal, een keuken, een achterkeuken en een toilet.  Bovenop het dek was er een baldakijn dat veel mooier was dan hetgeen er nu op staat.  Acht stuivers kostte zo een reis, maar vertegenwoordigers van de wereldlijke en geestelijke macht mochten gratis mee.  Veel is er eigenlijk niet veranderd met vroeger.  Het koninklijk hof mag ook nog altijd overal gratis naartoe, meer nog, daarbovenop krijgen ze nog hun vaste dotatie plus geschenken.