Turnzaal van de Rijksnormaalschool (5)

U kunt deze turnzaal gerust beschouwen als een der best bewaarde geheimen van Brugge.    Hoeveel Bruggelingen die hier NIET school gelopen hebben kennen dit?  En zij die hier WEL school gelopen hebben, die hebben hoogst waarschijnlijk nooit de historische waarde van dit gebouw beseft.  Integendeel: ze zullen waarschijnlijk gesakkerd hebben over de turninfrastructuur die fel verouderd is.

Verleden jaar met Open Monumentendag was deze turnzaal voor het publiek toegankelijk.  Zoals u ziet staat het gebouw los van de rest van de school.  Gebouwd in de periode 1879-1884.

De gekende Vlaamse acteur en regisseur Senne Rouffaer is op tachtigjarige leeftijd overleden.  Bekend geworden van onsterfelijke rollen in jeugdseries waar iedereen die het ooit gezien heeft (ook ik) nu nog over spreekt.  Kapitein Zeppos bijvoorbeeld.  Het is veelbetekenend dat de openbare televisieomroep gisterenavond laat als hommage de film uit 1965 "De man die zijn haar kort liet knippen" vertoonde.  Dat is een sprekend voorbeeld van het serieuze acteerwerk dat die man aankon.   De film van André Delvaux kende eerst internationaal succes alvorens hij hier aansloeg.  Het is gebaseerd op het gelijknamige boek van Johan Daisne.  Nu moet ik zeggen dat ik als puber al gefascineerd was door de boeken van Daisne, iemand die zelf als een der eersten in Vlaanderen het medium film als een volwaardig kunstmedium beschouwde.   De verfilming van "de man die ..." heb in ondertussen al zo'n vier, vijf keer gezien.  Het begin van de film alleen al, Senne Rouffaer die bij de kapper zit: grandioos. 
Wat heeft Senne Rouffaer nu met Brugge te maken?  Weinig, ware het niet dat de film "De man die zijn haar kort liet knippen" voor een groot deel op locatie geschoten werd in de Rijksnormaalschool in de Sint-Jorisstraat te Brugge.  Vooral de scenes die zich afspelen in de turnzaal typeren de sfeer van de film.  Hier staat Senne voor de authentieke negentiende eeuwse kleedhokjes die zich trapjes op rondom de turnzaal bevinden

De turnzaal van de Rijksnormaalschool zoals ze er nu nog altijd uitziet.  Alles in hout.  De genummerde kleedhokjes.  De plankenvloer.  We wanen ons in een totaal andere tijd.  Bemerk ook het dakgebinte dat waarschijnlijk een knipoog was van de architect Louis Delacencerie naar de nog bewaard gebleven 13de eeuwse dakconstructie van de abdijschuur Ter Doest te Lissewege.

De laatste foto van dit groepje dansers en danseressen die deze namiddag op de Markt een geslaagd optreden afleverden.  Helemaal synchroon was het niet, maar ik heb zo een stil vermoeden dat verschillenden onder hen nog heel wat in hun mars hebben.  Ze zijn uiteindelijk nog jong en kunnen nog veel leren.

Vastberaden zijn ze wel, deze jongedames die samen dansen op muziek die via een koppel boxen over de Markt schalt.  Als u goed kijkt merkt u tussen de jongedames twee jonge knapen op.  Allez, toch 1; de andere heeft zich te goed verstopt.

Joepie!  Ik mag nog eens een tweede foto plaatsen in verband met de quizvraag.  U heeft het nog altijd niet gevonden waar in Brugge dit is.  Toch heeft u er waarschijnlijk al eens voorbijgelopen.  Op het eerste zicht lijken dit saaie gedenkstenen natuurlijk waar niemand de tijd voor neemt om eens bij stil te staan.  Waar is dit?

Op de Markt valt er dezer dagen regelmatig onverwachte animatie te beleven.  Deze dansgroep, luisterend naar de naam 'CD Dance Factory' gaf deze namiddag een mini-optreden weg, zomaar.  Kwestie van ervaring opdoen zeker?

Overdaad schaadt, zei mijn moeder altijd.  Wat er op de hoek van de Steenstraat met de Kleine Sint Amandsstraat aan reclameborden hangt, tart alle verbeelding.  Is dat echt allemaal nodig?  Heeft dit zin?  En mag zoiets zo maar?  Ach, het zal wel zijn zoals met de verkeersborden in ons landje hé: hoe meer er staan, hoe liever men het heeft.  En dan is men verwonderd dat men door de bomen het bos niet meer ziet.

Een ietwat ongewoon zicht op de Stedelijke Academie met links waar het jaartal 1676 op staat de Bogardenkapel.

  Het is al een tijdje geleden dat ik nog iets toonde van het Begijnhof.  Elk seizoen ziet het er anders uit. Dit is zoals het er vanmorgen bij lag, op een stralende zomerochtend.

Even ter verduidelijking voor diegenen die Maagdendal, de straat, niet zo goed situeren kunnen.  Tsja, hoe moet ik dat nu eigenlijk uitleggen?  Sint-Gillis is en blijft een doolhof voor niet Sint-Gillisnaren.  Daarom dat ik echt achteroversloeg toen Marie-Rose Van Acker meteen de oplossing gaf.  Laat ons beginnen met de Sint-Clarastraat.  Kent u de Sint-Clarastraat?  Neen?  Dan kunt u het al meteen vergeten.  Maagdendal is eigenlijk het verbindingsstraatje tussen de Annunciatenstraat, Noord Gistelhof, de Hoedenmakersstraat en de voornoemde Sint-Clarastraat.  Als dit voor u wartaal lijkt, geen probleem: dit is het échte Brugge, het Brugge van de Bruggelingen.

Prachtig!  Echt, hier schrik ik van.  Ik had nooit gedacht dat iemand  na die ene foto toch weet dat dit in Maagdendal is.  Het blijkt dat ik als 'stroatendwil' het al ver moet zoeken om nog iets te vinden dat niet meteen gevonden wordt.  U kent deze stad.  Nochtans, Maagdendal, het is geen zo een voor de hand liggende straat in Sint-Gillis, ver buiten het echte centrum, en, als u er al eens komt, dan bent u voor u het beseft er al weer door.  Het beeld zelf is nog maar van 1910 maar de nis is 17de eeuws, vermoedelijk van de datum die op het huis staat.  En die Soutieu, dat is de naam van een makelaarsfamilie uit die 17de eeuw. 
Proficiat aan Marie-Rose Van Acker en haar familie, want zij hadden het gevonden.  Maar noemt u me liefst niet meer mvr.  Ik ben die meneer van de foto rechtsboven die binnenkijkt in het kunstateliertje in de Stoofstraat.
Geeft u mij nog een half uurtje voor een nieuwe fotovraag.

Vanaf 1 augustus tot en met 17 september 2006 gaat opnieuw een zandsculptuurfestival in Groot-Brugge door.  Voor het eerst gestart in 1997, als eerste zandsculpturenfestival in België trok dit sedertdien jaar na jaar op het strand van Zeebrugge honderdduizenden bezoekers.  Tot de concurrentie van Blankenberge en nog andere problemen verleden jaar roet in het eten gooide.
Met een onderbreking van één jaar gaat het festival opnieuw door maar nu in de onmiddelijke omgeving van het station van Brugge.

Aangezien een evenement als het zandsculpturenfestival heel wat 'voeten in de aarde heeft' is het normaal dat men al van weken op voorhand druk bezig is met het aanvoeren van zand, het aanstampen, het maken van de basisvormen, ...