poortdicht

Vrijdag 11 augustus.  Voor velen staat er een lang weekend voor de deur.  Sommigen zullen die zeeën van tijd aangrijpen om de bloemetjes eens flink buiten te zetten.  Het zal dan wel niet in deze stationsbuurt zijn.

  We maken eens een kleine uitzondering op de regel.  Er bestaat een ongeschreven wet dat ik alleen maar over de binnenstad van Brugge mag bloggen.  Wie Brugge een klein beetje kent weet dat dit er een ietsje buiten is.  Het is het kruispunt aan het Canadaplein waar maar liefst 5 straten op uitkomen.  U wilt het niet weten maar ik som ze voor u toch maar eens op: de Buiten Smedenpoort, de Stationslaan, de 18 Oktoberstraat, de Gistelsesteenweg en de Torhoutsesteenweg.
In de omgeving is men er overal de zebrapaden en witte lijnen aan het herschilderen plus dat men die fietspaden heel duidelijk in het rood aanbrengt.  Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben.  Ik wil het hebben over het straatnaambord van de Torhoutse Steenweg.

Waar ik het wel wil over hebben is over dit curieuze straatnaambord dat hangt boven het huidige officiële groene met witte letters.  Daarboven staat te lezen: "Thouroutschen Steenweg - Thourouter Steinweg".  Dit straatnaambord werd er geplaatst tijdens de Eerste Wereldoorlog en hangt er nu al bijna een eeuw.  De Duitsers hebben het er, net als op vele andere plaatsen natuurlijk,  indertijd gehangen om hun troepen beter wegwijs te maken.  (Om te maken dat ze niet verloren liepen ;-) )  Na de oorlog  heeft men in Brugge alles wat ook maar herinneren kon aan de bezetter overschilderd of gewoon weggehaald maar hier is men het blijkbaar vergeten of men vond het niet nodig.  En zo is deze kleine verwijzing naar die grote oorlog tot op de dag van vandaag nog blijven bestaan.

In de Sint Salvatorskerkhof (Brr, whats in a name?) is hedenavond opnieuw een optreden geweest, georganiseerd door het café, gelegen in die straat, dat luister naar de naam 'Worldcafé The Top'.  Het kind moet een naam hebben, soit.  Tegen de rug van de Sint Salvatorskathedraal aan hebben de mannen van het Worldcafé daar een podium opgetimmerd (links in beeld met het rood verlichte zeildoek).  De eerste groep die vanavond mocht aantreden was 'The Fire' en hierboven hadden ze het er al niet zo op begrepen en, Spanje en haar bosbranden indachtig, openden zich tijdens dat concert uiteraard met volle overgave de hemelsluizen. 
Vanuit het 'wuildkaffee den top' kwam op het ogenblik dat ik een snapshot plaatste nog een heerschap naar het plensnatte concert met haar concertgangers piepen met 'Liverpool' magistraal op zijn borst gedrukt.  Ik vermoed dat bij de man de nadruk op 'Liver' mocht gelegd worden en, dat overwegend,  sprongen mijn gedachten plots over op ons aller Pieter Aspe, die arme man, die niet meer 'smoren' mag en bijna niet meer drinken.  Ach, wat beteken voor hem nog twee of drie Duvels per dag?  Arme Pieter.  'k Vraag me af wat commissaris Van In binnenkort beleven mag. 

Met onschuldige en bijna smekende oogjes blikt het korrelig Brugs beertje me vanop diverse punten in de binnenstad aan.  Of ik eens naar zijn zandkasteeltjes en -figuurtjes wil komen kijken.  Het troeteldiertje vergeet er wel bij te vertellen dat er 10 euro inkom te betalen is.  Ik zal een dezer dagen toch eens afkomen.  Misschien kunnen we wel afspreken?  Groepen van 20 personen betalen per man (of vrouw) dan slechts 7 euro.  Of ik zou kunnen doen zoals Martin Heylen een tijdje geleden in de 'laatste show' deed en ter plekke nog negentien mensen die binnen willen aanspreken en hen voorstellen om mee te doen om zo samen met mij goedkoper binnen te geraken.  Dat moet gegarandeerd binnen de kortste keren lukken.
Is er iemand al geweest trouwens?  Is het de moeite?

Komend weekend laat Brugge, en meer specifiek de omgeving van het Walplein, (zich) opnieuw van zijn mooiste kant zien.  Al wie sterk geïnteresseerd is in kant en kantklossen en de Brugse traditie daarrond zal er zich vier dagen in zijn of haar nopjes voelen.  Alle anderen worden aangeraden er met een boogje om heen te lopen.

Zou ik nog een souvenir van Brugge meenemen?  Of hou ik het bij mijn pralines?

Toeristen zijn allemaal haastige hardlopers denkt men in Brugge.  Ik verklaar me nader.  Op het onderste bord staat een internationaal symbool dat overal gebruikt wordt om trappen(-lopers) aan te duiden.  En aangezien de pijl op die borden die op diverse plaatsen in Brugge staan nergens naar een trap wijzen heeft men het over (hard-)lopers.  Op zijn minst bedoelt men ermee dat de toeristen allemaal haastig zijn en overal rap in & uit willen.  Het systeem dat de meeste Japanners dus gebruiken: klik, klik, klik en vlug wegwezen.

Marie Delanghe heeft het gevonden.  Dit is zoals zij schreef de andere ingang van hotel Karos, te vinden in de Kleine Sint Jansstraat, een zijstraat van de Lane, die zelf een zijstraat is van de Hoefijzerlaan.  En in de Hoefijzerlaan is natuurlijk de hoofdingang van het hotel.
Vanavond krijgt u een nieuwe fotovraag.

Honderd, honderdvijftig jaar geleden was in Brugge 1 op de 7 huizen een drankgelegenheid.  Vooral in de volkswijken trof men er vroeger veel aan.  Deze Visspaanstraat bijvoorbeeld telde er op een bepaald ogenblik TWINTIG !!  En dat voor een straat die misschien tweehonderd meter lang is.  Maar niet alleen buurtbewoners kwamen er over de vloer.  Er werden toen ook al een soort van 'kroegentochten' gehouden waarbij de mensen uit andere stadswijken per koets (char-à-bancs) de straat bezochten en er een punt van maakten om geen enkel cafeetje over te slaan.  Kunt u het zich voorstellen?  Neen?  Dan moet u dringend het verhaal van Dylan Thomas eens lezen "A Story", ook wel gekend onder de titel "The Outing".  Dan weet u meteen ook dat dit een algemeen gekend fenomeen was want ook in Wales ging men er op geregelde tijdstippen met de janplezier op uit met maar één doel voor ogen: zo veel mogelijk drinken als maar mogelijk is in zo veel mogelijk café's.
Hoe zo een char-à-banc vol met mensen er uit zag kunt u bijvoorbeeld hier zien.

Vlakbij de plaats waar in Brugge de allereerste bootexploitatie plaatsvond en van waaruit de eerste toeristen tegen betaling de reitjes opgestuurd werden om onze stad eens vanaf het water te bekijken hangt dit bas-reliëf.  Het stelt een eenvoudig bootje voor met daarboven de toepasselijke spreuk: "In 't schip met roer en mast, logiest voor goeden gast".

  Gedeeltelijk op de plaats waar nu het Concertgebouw staat stond van 1886 tot 1946 dit station.  Een voor mij onbekende modelspoorwegbouwer  bouwde dit gebouw met spoorwegen en alles erop en eraan zo getrouw mogelijk na.  Het was dit jaar o.a. te zien op een tentoonstelling in Ronse.  Om maar te tonen hoe gedetailleerd de modelbouwer tewerk ging deze foto.   Kunt u zich gelijk inbeelden wat voor een bedrijvigheid dit vroeger geweest moet zijn op deze plaats en dat ook de hotels, café's en tearooms op het Zand aan de overkant van het station van die bedrijvigheid ruimschoots mee profiteerden.

Op diezelfde tentoonstelling in Ronse waar de modelspoorbouwer zijn model op schaal van het TWEEDE station van Brugge exposeerde bleek duidelijk dat men daar in Ronse uiterst fier is op hun station dat in 1841 in Brugge als EERSTE station op het Zand stond (en tevens het eerste station op het continent was dat nu nog altijd dienst doet als station). Ze zijn er daar in Ronse zo trots op omdat dit station steen voor steen in Brugge afgebroken werd toen ze het daar niet meer nodig achtten omdat die Bruggelingen grootser plannen hadden, waarna alles per spoor vervoerd werd naar Ronse (90 km verderop) om er steen voor steen opnieuw opgebouwd te worden op de plaats waar het nu nog altijd staat.
Hier in Brugge kraait er geen haan meer naar.  Jammer, want het is toch ook een prachtig stukje Brugse historie.

Eigenlijk zou ik dit citaat van Vasalis willen veranderen in:
"er is geen tand des tijds
of er is niets dan tand des tijds"
In Brugge bestaan er monumenten en gebouwen die vele honderden jaren oud zijn en nooit versagen.  In tegenstelling daarmee is deze inscriptie aan het godshuis van de bakkersambacht in de Zwarte Leertouwersstraat amper 12 jaar oud maar ze blijkt hevig onderhevig aan de tand des tijds.  Toch is er één verzachtende omstandigheid die spreek in het voordeel van deze kale kalligrafische uiting: het had geregend toen ik dit fotografeerde.
Gelijk met dit bericht wil ik u mededelen dat ik morgen geen tijd zal hebben voor Brugge of voor Bruggeblog maar vanaf morgenavond heb ik dan weer niets dan tijd.  Dixit Vasalis.  Dixit Bruggeblog.

Voorlopig geen commentaar.  U bent het die moet weten (raden? zoeken?) waar in Brugge u dit kunt aantreffen.

   We trekken weer eens de Halletoren op om te genieten van het prachtige panorama dat ons Brugge ons van bovenaf gezien biedt.  Het is altijd leuk om te proberen al die plaatsen en gebouwen te herkennen.  Staat uw huis er ook op?  Let ook eens op die witte streep en plekken op de Burg.  Als u zelf op de Burg staat merkt u dat nooit, zelfs als u het weet en probeert te zien.  

De tweede panoramafoto toont het noordoostelijk Brugge.  Van de wijk rond de Walburgakerk en de Carmersstraat tot aan het Grootseminarie.  Enkele van de windmolens langs de Vestingen.  Dan daarachter al onmiddelijk een gedeelte van Sint-Kruis en links achteraan Koolkerke.