La Premiata Orchestra de Ballo

Allemaal goed uitgeslapen?  Was het gisteren niet te laat met 'Benenwerk'?  Wie er was zal zich net zoals ik uitstekend geamuseerd hebben.  'Benenwerk' was alleszins opnieuw een schot in het kruis, euh, pardon, een lapsus ...  ik bedoelde een schot in de roos.
Wat kunt u vandaag zoal op Bruggeblog verwachten?  In de eerste plaats enkele beelden van dat 'Ballroom Brugeoise' dat op 12 locaties in Brugge gratis doorging.  (Alleen de drank was niet gratis, maar kom, een mens kan niet alles gratis hebben hé).  Daarnaast gaan we ook nog eens piepen op en rond het Walplein om nu eens te zien of er - naast al die randanimatie - ook nog écht kant getoond wordt op de 'Kantdagen'.

Een nieuwe fotovraag voor u vanavond.  Weet u waar in Brugge ik stond toen ik dit zag?

   De Brugse Kantdagen zijn van start gegaan en het valt me op dat er elk jaar randanimatie bij komt dat totaal niks met kant te maken heeft.  Drie kermiskramen staan er op het Wijngaardplein opgesteld waaronder deze kindercarrousel.  Maar de zwanen storen zich blijkbaar niet aan de extra drukte die deze dagen met zich meebrengt.

  Op het Walplein staat een podium en van daar uit werd een wedstrijd gehouden: zo veel mogelijk bierkratten proberen te stapelen zonder dat ze omvallen, lege kratten wel te verstaan.  Iedereen mocht zijn kans wagen en vandaag waren er 17 deelnemers.  De plaats waar de wedstrijd plaatsvond was in het midden van Zonnekemeers, vlakbij het Walplein.  Deze twee dames waren de laatste deelnemers van vandaag.

  Ze evenaarden het dagrecord, namelijk twintig stuks.

  Toen men de 21ste krat er wilde tussen plaatsen viel de toren om, mijn richting uit en, oei, ik had geen helm op.

Zo eindigt het bij elke deelnemer altijd.  Denkt u nu: ach, ik kan dat stukken beter, aarzel dan niet, u kunt zich ook nog inschrijven voor de volgende dagen.  De wedstrijd is nog niet gedaan en, wie weet, wint u uw gewicht wel in bier!
En ja, ik ben ongedeerd.

Toen het op de eerste dag van de Brugse Kantdagen al flink begon te regenen zochten de 'Brugse Dorpsmuzikanten'  veiliger oorden op.  Maar ze bleven spelen en aangezien de deuren van het eethuis 'Salade Folle' waar ze verzeild geraakten open stonden kon iedereen hen blijven horen.

Te zien dezer dagen op het Walplein tussen de kraampjes met kantklosboeken en de kantklossters in.

Dat sommige pralinendoosjes bijna kunstwerkjes zijn bewijst dit exemplaar, gemaakt volgens het procédé van een vouwkaart.

Vanavond is het 'Benenwerk' op verschillende locaties in Brugge.  De bedoeling is uiteraard dat u er niet als een standbeeld bij stil blijft staan maar dat u echt actief meedanst.

Nolfinarium wist dat dit beeld de aartsbisschop Oscar Romero voorstelt met in het hout geschreven zijn meest beroemde uitspraak: "Mij kunnen ze doden, maar niet de stem van de gerechtigheid", een uitspraak die hij naar het schijnt deed heel kort voor hij vermoord werd.  We moesten alleen nog weten waar dit werk te bezichtigen valt en daar hadden we Carlos Dejaegher voor nodig om het ons te vertellen: in de Kartuizerinnenstraat, kant Oude Burg.  Eigenlijk staat het op het domein van de Gilde.

Niet dit weekend maar volgend weekend, meer bepaald op 19 en 20 augustus vinden de Coupurefeesten opnieuw plaats - waar dacht u anders - op en rond de Brugse Coupure.

Met zijn brilletje op lijkt hij natuurlijk wat op Frank Van Acker maar hij is het niet.  Nolfinarium, die heeft het volledig bij het rechte eind.  Dit stelt Romero voor.  Maar hij weet niet waar in Brugge het uit eikenhout gehouwen beeld staat en laat nu dat precies de quizvraag zijn.  Verder zoeken dus.  Waar is dit?  Kijk, deze namiddag heb ik dit nog gefotografeerd en juist voor mij hadden twee vrouwelijke toeristen deze plek ook met bewondering gadegeslagen.

Op de hoek van de Mariastraat met de Pijpersstraat was er vroeger een winkel waar men alle materiaal kon kopen om te kunnen kantklossen.  Toen de winkel werd stopgezet kwam er een kunstgalerie in de plaats.  Ondanks het feit dat er dikwijl heel mooie schilderijtjes in de etalage lagen zag men er bijna nooit mensen staan kijken.   Nog niet zo erg lang geleden is de galerie verdwenen en er is een winkel in de plaats gekomen waar men snoep verkoopt.  De naam van de winkel is nu 'Zuccher' en men demonstreert er dagelijks hoe zij het snoep maken.  Dagelijks ziet men nu dergelijke taferelen in en rond de winkel.   

   Eind juni 2005 heropende men plechtig het blok godshuizen tussen de Boeveriestraat, Van Voldenstraat en de Hendrik Consciencelaan in.  Dat de renovatie van de huisjes nodig was is een feit.  Bij elke renovatie wordt er altijd het een en ander aan de vorige toestand veranderd en zo gebeurde dat ook hier.  Een der meest opvallende wijzigingen die zichtbaar is van de straatkant is deze tuinmuur in de Hendrik Consciencelaan.  Waar de muur voorheen volledig gesloten was heeft men er sedert verleden jaar deze poort in aangebracht.  De metalen poort met kalligrafie in verwerkt is gemaakt door Brodi Neuenschwander en de tekst komt van de Lennikse dichter Alex Tresignie.

Een puntdicht kent u misschien, maar een poortdicht?  Het is een nieuw woord (ik geef het toe: door mij uitgevonden) voor een constructie zoals u er hier eentje ziet.  Een poortdicht is een gedicht in de vorm van een poort.  Het dicht en dicht.  Ik bedoel hiermee: het sluit af en is in dichtvorm.
Aan dit poortdicht is wel een probleempje verbonden: het is in handschrift gekrabbeld, veel te dicht opeen geplaats en men moet er zijn hoofd voor in een hoek van 90 graden draaien.  Gekkenwerk dus om te proberen dit te lezen.  Gelukkig staat de tekst ook op een bordje naast de poort.
"Vanaf heden koester ik alleen nog maar het schone, de dingen die me warm houden van binnen.  Geen zweem van spijt, geen valse nostalgie, maar wel kordaat de bladzijde omgekeerd.  Alleen herinneren is dicht bij me gebleven als achtergrondmuziek bij het begin van deze nieuwe dag"
Alex Tresignie.
En we zullen zonder controleren maar aannemen dat dit woordelijk in deze poort geschreven staat.

Vrijdag 11 augustus.  Voor velen staat er een lang weekend voor de deur.  Sommigen zullen die zeeën van tijd aangrijpen om de bloemetjes eens flink buiten te zetten.  Het zal dan wel niet in deze stationsbuurt zijn.

  We maken eens een kleine uitzondering op de regel.  Er bestaat een ongeschreven wet dat ik alleen maar over de binnenstad van Brugge mag bloggen.  Wie Brugge een klein beetje kent weet dat dit er een ietsje buiten is.  Het is het kruispunt aan het Canadaplein waar maar liefst 5 straten op uitkomen.  U wilt het niet weten maar ik som ze voor u toch maar eens op: de Buiten Smedenpoort, de Stationslaan, de 18 Oktoberstraat, de Gistelsesteenweg en de Torhoutsesteenweg.
In de omgeving is men er overal de zebrapaden en witte lijnen aan het herschilderen plus dat men die fietspaden heel duidelijk in het rood aanbrengt.  Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben.  Ik wil het hebben over het straatnaambord van de Torhoutse Steenweg.