Kunst opent poort

Afgelopen weekend hingen enkele prachtige kimono's op in de Ezelpoort, in het kader van de multiculturele kunsttentoonstelling die er plaats vond.  We kunnen ze vergelijken met de kazuifels van onze geestelijken, met dat verschil dat er geen religieuze motieven op geborduurd zijn maar vooral vogels en bloemen en planten.

In de wetenschap dat dit complex  (waarvan slechts de helft nog authentiek is) dateert uit 1616 en dat het convent dat er vroeger stond een totaal ander gebouw was; in de wetenschap dat in 1877 een Engelse familie Unlacke hier gewoond heeft en Engelsen graag spookverhalen vertellen en graag geloven in spookhuizen; in die wetenschap moeten we een heel grote korrel zout nemen om ook maar iets van de legende van het spookhuis voor waarheid aan te nemen.  Maar het blijft leuk natuurlijk: Brugge heeft zijn spookhuis!  Stel het u even voor: u gaat dit gebouw binnen want u bent werkzoekende.  U tokkelt wat op het klavier van een van de PC's die er opgesteld staan, in de hoop dat u iets vindt wat voor u geschikt is en plots voelt u een hand op uw schouder rusten.  U draait zich om maar ziet niemand.  Enigszins uw concentratie verloren kijkt u terug op het computerscherm.  Juist op dat ogenblik valt er iets kletterend op de grond achter u.  Verschrikt draait u zich weer om en u ziet een dolk liggen.  Maar in het lokaal is er op dat ogenblik, buiten u, niemand!  U vlucht het huis uit zo snel u ook maar lopen kunt om hier nooit, nooit, nooit  meer terug te keren, o neen,  om zelfs nooit meer werk te zoeken ondanks alle verdere aanmaningen en inkrimpingen van uw werklozensteuntje.