Rucola

Kunst ligt in Brugge overal voor het grijpen, zelfs op plaatsen waar men het zo op het eerste zicht niet verwacht.  Zoals hier bijvoorbeeld in Guido's groententuintje.  Het opschrift liegt er niet om: 'Art-i-sjok'. 
Voor alle duidelijkheid: dit is te zien in de ecologische groententuin die men aangelegd heeft in de hof van het Guido Gezellemuseum.  Toen Gezelle hier met zijn familie woonde was de tuin wel vijf keer zo groot als nu het geval is en een deel ervan werd effectief gebruikt als moestuin.  De groenten die ze er toen verbouwden zullen waarschijnlijk heel anders geweest zijn dan de groenten die men tegenwoordig in een doorsnee moestuintje aantreft.
Kijk, had Guido Gezelle nu nog geleefd, hij zou er uit de losse pols een kleengedichtje over geschreven hebben.  Maar onze grote dichter is dood, daarom probeer ik het zelf:

Artisjok, sjok, sjok
Groei mor op, rop, rop
Groensels stoan zo diere
W' hen 't gratis hiere
   

Toen ik in de Vlamingstraat op zoek was naar een wijntaverne zoals Marie Delanghe het in een reactie op mijn bericht zo mooi beschreef botste ik op deze in het oog springende brillenzaak.

Heeft u gisterenavond ook naar de nieuwe aflevering van Aspe gekeken?  Ondanks het feit dat ik het geen goeie televisie vind (Flikken bijvoorbeeld doet mijn scherm veel schoner flikkeren) ben ik toch altijd benieuwd wat ze er bij Aspe van bakken.  Een der hoofdrolspelers in deze misdaadreeks is toch nog altijd Brugge en ik ben altijd curieus hoe ze deze hoofdrolspeler aan bod laten komen.
Als u Aspe vanuit deze invalshoek bekijkt zult u, net als ik, regelmatig van verbazing uit uw luie zetel vallen.  Gaat commissaris Van In van punt A naar punt B in Brugge, dan lijkt het alsof hij een verdoolde toerist is want hij doet de vreemdste straten aan die helemaal niet op het parcours liggen.  Maar toch komt hij altijd ter plekke.  Eigenaardig.   Dat ze in  Aspe het hoofdcommissariaat van de Politie van de Hoedenmakersstraat naar enkele zalen van het Oud Sint-Jan verplaatst hebben, daar heb ik me ondertussen al mee verzoend.  Maar heeft u gisteren ook gezien waar die omkleedruimte vlak voor de Heilig Bloedprocessie zich bevond?  Ik kon het niet meteen thuiswijzen maar het was alleszins ergens in een historisch gebouw met fraaie venstertjes.    Terwijl iedereen weet dat de hele ploeg van figuranten aan de Heilig Bloedprocessie zich gereed maken en opstellen in en voor de Beurshalle en dat gebouw heeft niks historisch over zich.  Integendeel, het is een naar Brugse maatstaven heel recent massief betonnen blok zonder vensters.

In sommige kringen wordt er graag beweerd dat er in Brugge veel te weinig moderne kunst aanwezig is en dat er nood is aan een degelijk beleid in dat verband.  Of dat nu waar is of niet en of men reden heeft tot klagen of niet en wie of wat recht tot spreken heeft, dat laat ik nu even in het midden.  Ik vraag alleen maar dat men, als men ooit een degelijke inventaris van het Brugse kunstpatrimonium opmaakt, dat men a.u.b. dit werk dat te zien is onderaan de Kazernevest (kant Coupure) niet over het hoofd ziet.  Het is getiteld Het Dilemma.  Persoonlijk vind ik het een der meest geslaagde moderne kunstwerken die onze binnenstad herbergt.  Ronduit subliem, dat sobere wit en blauw, die universele in dubio expressie in slechts enkele vlakken bewerkstelligd!

Een nieuwe fotovraag aangezien Nolfinarium de vorige al na 1 foto oploste.  We starten met een beeldje.  Misschien is dit voor sommigen onder u al voldoende om te weten waar dit is.  Waar in de binnenstad is dit?

Prachtig hoe de Halletoren en omringende gebouwen 's avonds in een gouden gloed gevangen zitten.  We zijn opnieuw in een periode met aangenamer weer aanbeland.  Na die zotte, sombere augustusmaand mag het wel. 

Dis is te zien aan de Rolweg nummer 60, heel dicht bij het Guido Gezellemuseum.  Het stelt de Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans voor.  Het is een halfverheven reliëf van de heilige Maagd omgeven door een ovale krans van rozen.  Het werk is gemaakt door Karel Lateur.  Lateur, ... Lateur?  Waar hebben we dat nog gehoord?  Oh ja, hebbes:   Stijns Streuvels noemde in 't echt Frank Lateur en deze Karel die dit werk gemaakt heeft was zijn broer.  Samen moesten zij "dag nonkel paster" zeggen tegen Guido Gezelle. 

Nolfinarium wist meteen waar dit was, namelijk in de zuidmuur van de Onze-Lieve-Vrouwkerk.  Hij had meteen ook de naam Khnopff herkend en, inderdaad, dat is een familielid van de gekende kunstenaar Fernand Khnopff die zijn jeugdjaren in Brugge doorbracht (van 1860 tot 1866).  In ruim dertig symbolistische werken vereeuwigde hij ons Brugge op dezelfde wijze als zijn vriend Georges Rodenbach het beschreef, namelijk als een grijze, grauwe, dode stad.  Als volwassene kwam Fernand Khnopff nog één keer naar Brugge terug.  Hij liet er zich weggedoken in een koets in rondrijden en zette met opzet een donkere bril op omdat het beeld van  Brugge dat hij zich uit zijn kinderjaren herinnerde niet te veel zou afwijken van wat hij later als volwassene zag.  Die kunstenaars, hé!  Het is een apart ras.  Daarom stel ik voor om deze grafsteen nooit te restaureren.  Dit Sepulture van Anna Khnopff zoals ze er nu uit ziet zou Fernand Khnopff ongetwijfeld fantastisch gevonden hebben.

Als basis voor het volgende fragment stond een middelnederlandse tekst uit Brugge in het Bougondische tijdperk.  Het werd in het Frans vertaald en staat o.a. in Het Brusche "Livre de Mestiers" en zijn navolgingen.  Vier aloude coversatieboekjes op Fransch te leren.  Brugge 1931, J. Gessler, Het boek van de ambachten.

"Aubin, waar verkoopt men de beste wijn van de stad?  Zeg het ons, ik smeek het u."
"Andries, de beste verkoopt men in de Vlamingstraat, want ik heb het zelf geproefd.  Het wordt uit een groot vat getapt voor vijf engelsen (= kleine zilveren munten), in het eerste wijnhuis dat je ziet."
"Adriaan, ga eens anderhalve kruik halen, en wel meteen.  Dan zullen we een slok drinken en we zullen worstjes laten komen.  Zo zullen wij gezellig samen drinken."

Dit is de Vlamingstraat en men kan er wijn kopen maar niet meer in een wijnhuis en zeker niet van het vat.  Daarvoor moet men nu eerder in de Raamstraat zijn bijvoorbeeld.  Het enige van winkel in de Vlamingstraat waar tegenwoordig wijn te vinden is - buiten de restaurants en bistro's - is hier links in deze nachtwinkel.  Want dat is de trend van de laatste tijd.  Iedere straat van Brugge krijgt zijn nachtwinkel.  Sommige straten hebben er zelfs nu al twee. 

   VTM is over de schreef gegaan.  Zoveel is duidelijk.  Om de uitzending van de eerste aflevering vanavond van de misdaadreeks Aspe, die voor een groot deel in Brugge opgenomen werd, nog meer in de verf te zetten vonden ze er niets beters op dan op verschillende locaties in de stad dergelijke figuren te schilderen.  Stad en politie zijn furieus.  Eerst en vooral had VTM geen toelating om dit te doen en bovendien gaat de verf af aan de schoenen.  De geschilderde figuren zullen zo snel mogelijk verwijderd worden en de rekening voor het verwijderen wordt gestuurd naar de Medialaan in Vilvoorde.
En zeg nu zelf: is dit een houding waarin een slachtoffer van een moord op deze kasseien aangetroffen kan worden?  Neen toch!

Twee weken geleden keken de eigenaar en eigenares van deze oldtimer al sip toen ze te horen kregen dat zij uitgerekend Herbert Flack door de Brugse straten voeren moesten.  Flack, die omhooggevallen armoedzaaier met zijn Antwerps accent die denkt dat hij commissaris Van Ien is omdat hij vijf Duvels na elkaar kan binnengieten en daarna perfect een gedicht van Gezelle achterstevoren kan debiteren terwijl hij aan zijn vrouwelijk gezelschap zit te friemelen. 

Is Brugge saai?  Oervervelend?  Eén groot openluchtmuseum voor bejaarde cultuursnuivers?  Laten we deze stad dan maar eens lekker een muzikaal leven inblazen.    Deze avond omtrent acht uur.  Twintig fuifnummers in één bootje verzameld.

"Zo verschillend voor het oog:
twee soorten vacht,
twee keer huid.
Zo anders om te zien,
maar voor wie aanraakt en voelt:
zo nauw verwant:
zo zacht."

Dit is te zien en te lezen, naast nog vele andere foto's en teksten in het Guido Gezellemuseum.
Als ik er bij vertel dat de begeleidende tekst van onze kardinaal Godfried Danneels komt, dan ben ik er zeker van dat u de tekst en foto minstens nog eens herleest/herbekijkt.  De foto's zijn van Jan Breyne.    Nog te zien en te lezen tot acht oktober.

Nog maar eens een plaats in het centrum van Brugge waarvan u raden moogt waar dit te zien is.

In tegenstelling tot wat ik gisteren schreef is dit wel degelijk al quizvraag no. 66 (en niet no. 63) en ze werd vandaag door Carlos Dejaegher opgelost.  Dit is de pomp in de Sint-Amandsstraat.  Carlos vroeg een beetje uitleg over de pomp en aangezien ik er de geschiedenis van ken krijgt u het hier:
In 1797 stond op deze plaats een kapel (de Sint Amanduskapel) en die werd onder Frans bewind, samen met nogal wat andere kerken, kloosters en kapellen verkocht en zeker al in 1817 afgebroken.  Rond 1820  kwam deze pomp in de plaats en ze werd aangesloten op een bronput met ondrinkbaar water.  Qua vormgeving is het een der eenvoudigste onder de oude pompen die we nu nog in Brugge kunnen zien.  Ze is gekenmerkt door een hoge vierkante sokkel waar een lange naald boven uitsteekt met daar bovenop een vergulde bol.
In 1883 waren er klachten van de inwoners dat de pomptuit op hun pleintje dat toen bezemmarkt noemde niet ver genoeg naar beneden reikte.  Bij sterke wind viel het merendeel van het opgepompte water naast de emmer.  Maar er werd niets aan veranderd.
Het pomplijf dat in een kolom van natuursteen verwerkt zit is van lood en werd een laatste keer nog hersteld in 1947.  Voor de pomp is er een blauw-arduinen tegel met daarin de letters W.P.  Ze staan voor waterput want op die plaats ligt de bronput.

Een halve dag heeft u me niet gehoord of gezien.  't Was omdat ik gaan eten was in het kasteel d' Aertrycke.  De parking is nogal ver van het kasteel verwijderd maar ik had geluk, voor mij maakten ze een uitzondering: ik mocht mijn wagen toch voor het kasteel plaatsen.  Het is geen Brugge, ik weet het, maar dit prentje kon ik u toch niet ontzeggen hé.
Anekdote:  Een uur lang is het brandalarm daar deze namiddag blijven afgaan, en er was nergens rook of brand te bespeuren, zelfs in de keuken niet.  U moet op die manier eens proberen te eten en ondertussen in gezelschap nog een conversatie te voeren.  Het was een scherp, doordringend geluid, het zindert nog altijd in mijn hoofd na.  Het talrijk personeel liep natuurlijk topzenuwachtig rond.   Een slimmerd van hen had er na een half uur iets op gevonden: boven wist hij het alarm te beplakken zodat daar de hinder minimaal was.  Maar beneden jengelde dat ding lekker verder.  Tot een handige Harry uit mijn gezelschap voorstelde om het ding het zwijgen op te leggen.   En toen konden we eindelijk rustig verder eten en converseren.

De ophokplicht zit er weer aan te komen.  En dat is slecht nieuws voor onder andere de duivenmelkers.

... of zeg liever: beer.  Want deze uit zijn kleren barstende versie van ons Brugs beertje die te zien is op het zandsculptuurfestival aan 't station moet dringend diëten.  Anders geraakt hij muurvast geklemd in zijn nis.
Speciaal voor Bertine uit Kortrijk die via mijn gastenboek een vraag stelde naar de oorsprong van het Brugs beertje geef ik een woordje uitleg.  Ik zal eens letterlijk weergeven wat in het programmaboekje van het sculptuurfestival te lezen staat:
"In de strenge winter van 861 kwam Boudewijn met de IJzeren Arm naar Vlaanderen nadat hij de mooie jonkvrouw Judith, dochter van de Franse koning, had geschaakt in Parijs.  Op zijn tocht door de bossen rond Brugge kwamen ze drie dreigende beren tegen.  Eén beer viel het gezelschap aan maar de graaf kon hem met zijn speer aan een eik spiesen.  De beer werd meegenomen en opgezet in de ridderzaal van de burcht.  Nu waakt er nog steeds een stenen versie over alle vreemdelingen die Brugge bezoeken."
Met die stenen versie bedoelt men natuurlijk het Brugs beertje in de Poortersloge.  Daarom dat men het ook het Beertje van de Loge noemt, want het was het embleem van de vereniging het Genootschap van de Witte Beer.  In 1417 kreeg die vereniging, waarvan de leden allemaal welvarende burgers waren, de toestemming van het stadsbestuur om het beeldje in zijn nis in de gevel van de Poortersloge te plaatsen.

Sommigen onder u zullen uitroepen: daar is hij weer met zijn Conzettbrug!  Maar ik heb redenen om altijd op dezelfde snaar te zagen.   Hoe lang bestaat die brug?  Vier jaar?  Vier jaar!  Hoeveel heeft hij gekost?  Meer dan genoeg!  Hoeveel extra kosten waren er nodig om te maken dat de brug ook zonder te haperen op of neer kon?  Meer dan genoeg!  En kijk nu eens naar de planken van de brug.  Dit is een willekeurige foto.  Ik had er zo gemakkelijk tien, twintig dergelijke foto's kunnen nemen want over heel de lengte van de brug zijn de planken al na vier jaar aan vervanging toe.  Ze zijn gebarsten.  De voegen ertussen zijn op verschillende plaatsen verbreed.  Na vier jaar?  Ja, na vier jaar is dit de situatie!