quizvraag 80 - de oplossing

Zondag is er opnieuw Open Bedrijvendag.  Op de uitnodiging die ik in handen heb blijkt dat men ook open staat voor humor.  Elk bedrijf kondigt zich op die uitnodiging kort en kernachtig aan.  Zo lees ik bij Dentaal Tema & Rongé: Wij zetten letterlijk een tandje bij!  Of wat denkt u van de slogan van het Verkeersopleidingscentrum: zin in een slippertje?  De leuze van de vrije Brugse radio VBRO (die ook meedoet) luidt al jaren: da's joen radio.  Dit radiostation heb ik al enkele keren weten verhuizen.  Op het ogenblik hebben ze hun locatie hier gevonden, in Ter Beurze, en dat is zo één van die Brugse gebouwen waar een enorm rijke geschiedenis aan vasthangt.  Veelbetekenend is het feit dat de naam van het gebouw, genoemd naar Jacob Van Der Buerse, waarschijnlijk tot in de eeuwigheid internationaal zal verderleven dankzij de bedrijvigheid die hier in de 15de eeuw voor het eerst was, namelijk internationale geldhandel.  Beurs, bourse, börse, börs, bolsa, enz... het zijn in vele talen allemaal woorden die schatplichtig zijn aan de benaming van dit gebouw.
Nu terug to the point: humor en kort en kernachtig zijn, daar had ik het over.  Het programmaboekje van de afgelopen Open Monumentendag bevat op sommige pagina's ook humor maar kort en kernachtig kan ik de meeste teksten niet noemen.  Ik geef één voorbeeld dat gaat over het klooster van de ongeschoeide karmelieten in de Ezelstraat.  Zelf zal ik kort en kernachtig vertellen waar wat volgt over gaat:
"Er zijn nog slechts 7 karmelieten op het hele domein en om in de 21ste eeuw de nodige herstellingskosten aan de gebouwen te kunnen blijven betalen zijn de kloosterlingen genoodzaakt om bepaalde delen ervan te verhuren voor seminaries of feestjes."
Dit is wat ze er in het boekje van maken:
"Het initiatief situeert zich op het snijpunt van economie en spiritualiteit, en is bedoeld om aan de hand van de verhuur voldoende inkomsten te genereren zodat de bestaande Karmelgemeenschap zich vanuit zijn vertrouwde omgeving kan blijven inzetten voor hun missie."  Nu komt het: "Het scharnieren tussen het contemplatieve leven in het klooster enerzijds en 'De Priorij' als "venue" voor stijlvolle events met een toegevoegde waarde anderzijds, moet een kruisbestuiving mogelijk maken tussen beide."
Grappig hé hoe iemand denkt al zijn geleerdheid te moeten etaleren en in zijn overijverigheid potsierlijke zinnen ineenflanst?

Dat Atchygarry's sublieme marmer en Brugge's charmante panorama algauw uitnodigen tot een bescheiden poging tot artistiek gefriemel, dat lijdt geen twijfel.  Daarom dit kleine frivoliteitje in zwart-wit mijnentwege.  Het weze mij hopelijk vergeven, tot in de eeuwigheid der eeuwigheid.

Mocht u nog twijfelen aan de authenticiteit van de Atchugarry's die op dit ogenblik Brugge bemarmeren: hierzie, dit is Pablo's signatuur in puur Zuid-Amerikaanse schriftuur!

Persoonlijk vind ik die in Carrara marmer gevatte Atchugarry's echt wel iets universeels hebben.  Vooral op mijn zolder zou dit exemplaar zeker niet misstaan en ik ben er zeker van dat het bij mijn zolderkat dezelfde reacties uitlokken zou als de monoliet die in de cultfilm van Stanley Kubrick, namelijk  2001, A Space Oddysey daarin de prehistorische apen biologeerde.
Op dit ogenblik denkt u ongetwijfeld dat ik een vijs los heb, hé?  Toch zweer ik u dat ik een zolder heb met daarop een zolderkat, die in tegenstelling tot mijn huiskat die ik eerder al eens voor u gefotografeerd heb, louter bovenin mijn huis ronddwaalt.  Waarom?  vraagt u zich nu natuurlijk af.  Omdat mijn zolderkat mijn huiskat jarenlang tiranniseerde en pestte en plaagde benedenshuis, in die mate dat wij het uiteindelijk wijselijk vonden om de twee katachtigen met totaal verschillende karakters nooit meer met elkaar te confronteren.  Sindsdien heerst er ten huize Bruggeblog huiselijke vrede.  En om mijn zolderkat enigszins te verstrooien zou dit Atchugarrytje op onze zolder zeker niet misstaan.  Een schamel lampje erop en mijn zolderkat zoldert zelfs op zondag de lappen van 't dak.

De lantaarntoren van het Concertgebouw, zo wordt dit gedeelte van Brugges meest moderne cultuurtempel genoemd.  Heeft u hier de laatste jaren 's avonds al eens een lantaarn zien branden zeven hoog bovenin?  Het is een zeldzaamheid, dat kan ik u verzekeren!  En als er al eens een lichtje brandt bovenin deze van klassieke muzikaliteit niet gespeende Lorelei, dan kan dat piepkleine bakentje die arme schipper, ocharme de man, in onze stad zowaar op drift, alleen maar tot totale schipbreuk brengen. 
Dit gezegd zijnde, ziehier een fotootje van deze plek hoog en droog bovenin, maar nu overdag.  Pablo Atchugarry stelt hier nog een tijdje zijn marmeren monolieten tentoon.  Ach, houdt u niet zo van kunst maar wel van een magnifiek uitzicht op uw stad, komt allen naar hier.  Tijdens de openingsuren van de tentoonstelling kunt u als (Groot-) Bruggeling toch gratis binnen.  U neemt op het gelijkvloers de lift en duwt op het nummer 7.   Eenmaal boven gekomen toont u uw identiteitskaart en u kunt beginnen genieten van het panorama.  En u krijgt er nog een stom ticket op de koop toe bij!

We zijn al toe aan quizvraag 80.  Een foto.  Een plaats in de Brugse binnenstad.  Kunt u mij vertellen welk gebouw ik gefotografeerd heb?

In een latere fase bijgebouwd en al het eerst vervallen geraakt.   Dat is in het kort wat er te vertellen valt over dit gebouwtje dat ooit onderdeel was van het prestigieuze Grand Hotel Verriest dat van 1914 tot aan de tweede wereldoorlog hoofdzakelijk Britse toeristen ontving.
Bemerk erachter de hoge zendmast van de Rijkswacht die tot 1988 opereerde vanuit de Predikherenrei.
Daarachter rechts staat de kraan die duidt op de renovatiewerken aan het gebouw langsheen de Predikherenrei waar binnenkort het Justitiehuis komt.

Net zoals Tom Boonen niet elk jaar én de Ronde Van Vlaanderen én Parijs-Roubaix én het Wereldkampioenschap kan winnen is deze keer bij de quizvraag op Bruggeblog ook de hegemonie van Carlos Dejaegher op het ogenblik gebroken.  Onze Jan heeft daarvoor gezorgd.  Deze nachtbel die al lang geen nachtbel meer is kunt u nog bewonderen, zoals Jan schreef, aan de ingang tot het Oud Sint-Jan, kant Mariastraat.  (Jan vermeldde eigenlijk Katelijnestraat, maar officiëel begint de Mariastraat aan de Mariabrug, dus hier aan het Oud Sint-Jan)
Bruggeblog zelf werkt momenteel nog altijd op halve kracht, excuses daarvoor, maar familiale omstandigheden verhinderen me om voorlopig meer te bloggen.  Vanavond krijgt u alleszins een nieuwe fotovraag en ook over het vroegere domein van de dominicanen of predikheren ben ik ook nog niet volledig uitverteld.  Net zoals het een goed ineengestoken soapserie betaamt blijf ik u  aan het lijntje houden.  Het beste moet nog altijd komen!

Dit is de ingang tot het gebouw dat ooit eens 'Grand Hotel Verriest' heette en later de vaste stek werd van het Rode Kruis.  Sinds 1990 staat het leeg.  Weinig doet vermoeden dat er achter de gevel van dit gebouw (dat trouwens op 5 maart 2001 beschermd werd als monument) zich nog veel restanten bevinden van het vroegere dominicanenklooster.  De inkom met kruisribgewelven en de kapittelzaal bijvoorbeeld.  Maar ook de zolderruimte met houten gebinten blijkt historisch erg waardevol te zijn.  Het dak zelf werd in 2002 nog gerenoveerd.

Geen bijkomende tip, u moet het doen met alleen maar de foto.  Tip top, alles staat erop.  Waar in de binnenstad van Brugge komt u dit tegen?

De Langestraat.  Op basis van een foto uit 1930.  Dezelfde plaatst als die van de vorige foto's.  Gestart in 1905 en nog salons bijgebouwd in 1927 was dit Grand Hotel Verriest vooral tijdens het interbellum erg gegeerd bij de Britse toeristen.  De foto is genomen vanuit de gebouwen links waar nu het Flanders Hotel in gevestigd is.

Dit is het gebouw dat van 1947 tot 1990 dienst deed als Rode Kruisgebouw.  Nu staat het voorlopig leeg.  De Regie der Gebouwen kocht het in 1988 op en heeft er grootse plannen mee.  Meer daarover later.  Op het ogenblik wordt alleen het terrein ervoor gebruikt als parkeergelegenheid voor de klanten van het Flanders Hotel, gelegen in de Langestraat op nummer 38.

Dit is de poort op Langestraat nummer 34 die toegang verschaft tot de achterliggende domeinen.  Recht voor u ziet u het gebouw dat nog tot in 1990 gebruikt werd door het Rode Kruis.  Ook ik ben er ooit eens, dat moet zo'n dertig jaar geleden geweest zijn, terechtgekomen dankzij een wandeltocht die hier voor zover ik me nog herinner eindigde.  Gelijk kon ik aan het einde van de wandeltocht bloed geven en dat heb ik toen gedaan ook.

Als een der grote referentiepunten om te kijken hoe Brugge er eeuwen geleden uitzag wordt de gedetailleerde kaart die Marcus Gheeraerts in 1562 maakte veel gebruikt.  Dat doen wij vandaag ook om ons enigszins in te beelden hoe dit stukje Langestraat er eeuwenlang moet uitgezien hebben.  In 1801 werd deze kloosterkerk van de dominicanen gesloopt.

Laat me de komende reeks berichten gemakshalve allemaal onder de titel "Grand Hotel Verriest" plaatsen.  Straks zal blijken waarom.
Dit is Langestraat 34.  Samen met de gebouwen links en rechts ernaast is het een neoclassicistische lijstgevel die in 1862 door Isidoor Alleweireldt ontworpen werd.  Nog belangrijke voorbeelden van neoclassicistische gevels van deze architect zijn in Brugge o.a. terug te vinden op Hoefijzerlaan 21 en Minderbroedersstraat 1.  Maar we hebben het over de Langestraat en meer bepaald dit gedeelte ervan en de gronden erachter.  Tot 60 jaar voor deze gevels opgetrokken werden (ik spreek dan over 1801) was hier nog het koor van de dominicanenkerk te zien met daarachter de kerktoren.  We kunnen het ons nauwelijks nog voorstellen.

Eerst en vooral even reageren op een uitlating van fjet op mijn vorig bericht:
Fjet, ik weet niet hoe lang u mijn blog al volgt maar iedereen die dat doet merkt algauw dat dit meer is dan gewoon maar een blog over fotografie.  Als dat mijn bedoeling zou zijn, dan zou ik nooit één woord commentaar bij de foto's leveren.  Heeft u nog niet gemerkt dat alles op mijn blog maar één doel heeft: het Brugge van vroeger en nu en van de toekomst te tonen, heerlijk oversausd met mijn persoonlijke visie?  Als het moet horen daar regelmatig minder mooie en soms zelfs lelijke foto's bij.  En nog iets:  Groot Brugge heeft meer dan honderdduizend inwoners.  Zelfs de binnenstad (dat waar Bruggeblog het altijd over heeft) telt 20.000 zielen.  Noemt u eens 1 dorp op met zo veel inwoners?  Als u dorpspolitiek schamper bedoelt, dan kunt u het op het ogenblik evengoed hebben over de nationale politiek want velen kijken daar momenteel ook niet verder dan in hun eigen kleine plaatselijke territoriumpje waar binnenkort stemmen gehaald moeten worden.
Iets anders nu.  Vanaf vandaag lever ik waar mogelijk de foto's op nog grotere resolutie.   In gewone mensentaal gezegd: u zult ze in nog groter formaat op uw beeldscherm kunnen bekijken.  Ik vermoed dat u dat liever zult hebben maar mocht het voor u toch tegenvallen, laat het a.u.b. weten.
De quizvraag nu: waar in hartje Brugge kunt u dit zien?

Naar aanleiding van de nakende 'zelf gekozen politieke oppensioenstelling' van onze schepen Jean Van den Bilcke werd deze man die de afgelopen 30 jaar de plaatselijke politiek naast geel ook een beetje rood kon kleuren en daar eind dit jaar in alle schoonheid een punt wil achter zetten, werd deze man gisteren uitgebreid gevierd.  Tijdens die viering  opperde Pol Van Den Driessche, zijn collega-redacteur van het destijds legendarische krantje 'De Lastige Bruggeling' ( het blad dat de sociaal-economische toestand in Brugge van voor 1976 op de korrel nam), dat het anno 2006 misschien hoog tijd werd voor een nieuwe 'Lastigen' want dat de regionale pers hier niet meer kritisch is.  Hallo?!?   Ik begrijp dat de Van den Bilckes en Fossaerts en Van Den Driessches met weemoed terugblikken op die goeie ouwe tijd van de Lastigen Bruggeling maar die tijd komt helaas nooit meer terug.  Jazeker Pol, de regionale geschreven pers bestaat tegenwoordig steeds meer uit pennenlikkers, hielenlikkers en kopiisten, daarin heeft u overschot van gelijk, maar heeft de zeer geëerde heer Van Den Driessche, momenteel hoofdredacteur van de nieuwsdienst van de televisiezender VTM, al eens gehoord van Internet en de impact ervan?  Al sinds enkele jaren biedt dit medium een uiterst kritische blik op de lokale toestand.  Moon Art Gallery, al van gehoord Pol?  En naast MAG zijn er op internet verschillende losse chroniqueurs van het dagelijkse Brugse leven te vinden die regelmatig geen blad voor de mond houden.  (Mag ik mijzelf daar ook bij rekenen?)  Wil ik hiermee maar besluiten dat, Pol, Brugge echt geen Lastigen Bruggeling meer nodig heeft om lastig te doen, houdt u het zelf maar op het 'minder lastige' becommentariëren van het koningshuis.

Heeft u ze ook al zien ronddwalen door de Brugse binnenstad: die groepjes toeristen, keurig aangevoerd door een bekwame gids met een bordje met daarop een nummer?  Jaah, natuurlijk heeft u dat al eens gezien.  Vooral op zaterdagen kan het op dat gebied heel druk zijn en dan blijkt men soms door de beschikbare verschillende nummers heen te geraken en dan kan het al eens gebeuren dat er twee groepjes elkaar kruisen met een gids die elk - ik zeg maar wat -  het nummer 3 boven zich uit dragen.  Ik sta hier niks te verzinnen, ik heb het echt al meermaals op zaterdag gezien.  Ziet u het al voor zich, een dergelijke kruisbestuiving van toeristen?  Ik kan u garanderen dat bij dergelijke confrontaties van gegidste groepjes er zeker al eens eentje de verkeerde groep verder gevolgd is.  Een toerist is in een vreemde stad gauw het noorden kwijt, hoe zou u zelf zijn, soms merkt hij of zij snel zijn vergissing op omdat hij (zij) niemand meer herkent of omdat er plots een totaal ander taaltje gesproken wordt, maar als alles echt tegenzitten wil, dan belandt die toerist in de verkeerde groep op de verkeerde plaats en duurt het een tijdje voor hij (zij) zijn (haar) vergissing inziet.  En dan?

Vier op een rij.  Dat is een gezelschapsspel maar het is ook de score waarmee Carlos Dejaegher hier op Bruggeblog de quizvragen van de afgelopen tijd oplost.  Precies alsof er geen andere lezers zijn die graag eens de oplossing zouden willen geven.  Maar Carlos gaf het al aan: deze keer was het zeker geen eenvoudige fotovraag.  Een vraag over Sint-Gillis is nooit gemakkelijk en dat blijkt ook op mijn blog.  Zeg nu zelf: wie hier niet echt moet zijn passeert hier (haast) nooit.  Dit is de Kleine Nieuwstraat en dat straatje verbindt de Baliestraat met de Langerei (te zien op het einde van deze foto).
Excuseert u mij maar uit tijdsgebrek kan ik vandaag geen nieuwe fotovraag geven, maar voor morgen heeft u hem zeker tegoed.  En zo kan Carlos zelf ook eens een dagje uitblazen want het zoeken naar de oplossing heeft hem veel moeite gekost.
Laat ik nog één ding meegeven: dat torentje dat op de vorige foto al half kwam piepen was dus een torentje dat alleen hier te zien is maar enkel te bereiken is via de straat die evenwijdig loopt met de Kleine Nieuwstraat, namelijk de Annuntiatenstraat.   Op nummer  101 bevindt er zich in de tuin een huis van plezier uit de eerste helft van de 18de eeuw en dit is er het torentje van.