Quizvraag 79

Naar aanleiding van de nakende 'zelf gekozen politieke oppensioenstelling' van onze schepen Jean Van den Bilcke werd deze man die de afgelopen 30 jaar de plaatselijke politiek naast geel ook een beetje rood kon kleuren en daar eind dit jaar in alle schoonheid een punt wil achter zetten, werd deze man gisteren uitgebreid gevierd.  Tijdens die viering  opperde Pol Van Den Driessche, zijn collega-redacteur van het destijds legendarische krantje 'De Lastige Bruggeling' ( het blad dat de sociaal-economische toestand in Brugge van voor 1976 op de korrel nam), dat het anno 2006 misschien hoog tijd werd voor een nieuwe 'Lastigen' want dat de regionale pers hier niet meer kritisch is.  Hallo?!?   Ik begrijp dat de Van den Bilckes en Fossaerts en Van Den Driessches met weemoed terugblikken op die goeie ouwe tijd van de Lastigen Bruggeling maar die tijd komt helaas nooit meer terug.  Jazeker Pol, de regionale geschreven pers bestaat tegenwoordig steeds meer uit pennenlikkers, hielenlikkers en kopiisten, daarin heeft u overschot van gelijk, maar heeft de zeer geëerde heer Van Den Driessche, momenteel hoofdredacteur van de nieuwsdienst van de televisiezender VTM, al eens gehoord van Internet en de impact ervan?  Al sinds enkele jaren biedt dit medium een uiterst kritische blik op de lokale toestand.  Moon Art Gallery, al van gehoord Pol?  En naast MAG zijn er op internet verschillende losse chroniqueurs van het dagelijkse Brugse leven te vinden die regelmatig geen blad voor de mond houden.  (Mag ik mijzelf daar ook bij rekenen?)  Wil ik hiermee maar besluiten dat, Pol, Brugge echt geen Lastigen Bruggeling meer nodig heeft om lastig te doen, houdt u het zelf maar op het 'minder lastige' becommentariëren van het koningshuis.

Heeft u ze ook al zien ronddwalen door de Brugse binnenstad: die groepjes toeristen, keurig aangevoerd door een bekwame gids met een bordje met daarop een nummer?  Jaah, natuurlijk heeft u dat al eens gezien.  Vooral op zaterdagen kan het op dat gebied heel druk zijn en dan blijkt men soms door de beschikbare verschillende nummers heen te geraken en dan kan het al eens gebeuren dat er twee groepjes elkaar kruisen met een gids die elk - ik zeg maar wat -  het nummer 3 boven zich uit dragen.  Ik sta hier niks te verzinnen, ik heb het echt al meermaals op zaterdag gezien.  Ziet u het al voor zich, een dergelijke kruisbestuiving van toeristen?  Ik kan u garanderen dat bij dergelijke confrontaties van gegidste groepjes er zeker al eens eentje de verkeerde groep verder gevolgd is.  Een toerist is in een vreemde stad gauw het noorden kwijt, hoe zou u zelf zijn, soms merkt hij of zij snel zijn vergissing op omdat hij (zij) niemand meer herkent of omdat er plots een totaal ander taaltje gesproken wordt, maar als alles echt tegenzitten wil, dan belandt die toerist in de verkeerde groep op de verkeerde plaats en duurt het een tijdje voor hij (zij) zijn (haar) vergissing inziet.  En dan?

Vier op een rij.  Dat is een gezelschapsspel maar het is ook de score waarmee Carlos Dejaegher hier op Bruggeblog de quizvragen van de afgelopen tijd oplost.  Precies alsof er geen andere lezers zijn die graag eens de oplossing zouden willen geven.  Maar Carlos gaf het al aan: deze keer was het zeker geen eenvoudige fotovraag.  Een vraag over Sint-Gillis is nooit gemakkelijk en dat blijkt ook op mijn blog.  Zeg nu zelf: wie hier niet echt moet zijn passeert hier (haast) nooit.  Dit is de Kleine Nieuwstraat en dat straatje verbindt de Baliestraat met de Langerei (te zien op het einde van deze foto).
Excuseert u mij maar uit tijdsgebrek kan ik vandaag geen nieuwe fotovraag geven, maar voor morgen heeft u hem zeker tegoed.  En zo kan Carlos zelf ook eens een dagje uitblazen want het zoeken naar de oplossing heeft hem veel moeite gekost.
Laat ik nog één ding meegeven: dat torentje dat op de vorige foto al half kwam piepen was dus een torentje dat alleen hier te zien is maar enkel te bereiken is via de straat die evenwijdig loopt met de Kleine Nieuwstraat, namelijk de Annuntiatenstraat.   Op nummer  101 bevindt er zich in de tuin een huis van plezier uit de eerste helft van de 18de eeuw en dit is er het torentje van. 

Daarom slenter ik graag over de rommelmarkt: voor die soms verrassende combinaties die u er ziet van uitgestalde waar met de mensen eromheen.

Wat men op de Zandfeesten ook te koop aanbiedt, er zijn altijd liefhebbers voor.

Dàt zijn de echte opkopers, de echte verzamelaars.  Vooral 's morgensvroeg kunt u ze op rommelmarkten tegen het lijf lopen.  Doelbewust schuimen ze de markt af en niks ontgaat hun kennersblik.  Mocht u twijfelen: ik heb het over mensen zoals deze man met rode jas die een karretje met bananendozen achter zich aansleept.

Van dan af heb ik me vanmorgen definitief onder het volk begeven.  Heerlijk altijd, dat rondlopen tussen mensen van allerlei pluimage: groot, groter, klein, kleiner, bruin, rood, roder, wit, witter, oud, ouder, jong, jongsten, behaard, behaarder, kaal, kaler, dik, dikker, mager, magerzuchtigen, hamburgereters en ijsjeslikkers,... allemaal tesamen op één hoopje.   En dan datgene wat elk van hen beweegt om hier rond te lopen.  De enen zijn op zoek naar dat unieke boek van de schrijver Hans, anderen zoeken een luster, nog anderen zoeken die oude pispot,  nog anderen slenteren maar wat. 
Deze twee verkopers bekijken alles rustigaan vanop hun stoeltje.

Gelukkig ben ik ook terug op aarde nedergedaald deze zondag want daar zo hoog in de lucht voel ik me toch nooit goed op mijn gemak.  Hier verschool ik me nog eventjes tussen de bloemen van het Koning Albert I-park.

Heeft u ook altijd dat gevoel dat er iemand van bovenaf op u neerkijkt?  Gelijk heeft u!  Dat was ikke!

Vanmorgen heb ik mijn helikoptertje genomen om Brugge eens vanuit de lucht te bekijken.  Ik vloog in de richting van het Zand omdat ik wist dat er daar wel het en en ander te fotograferen zou vallen.   Vandaag nog tot 18u zijn er namelijk de Zandfeesten.  Die Zandfeesten, een soort veredelde rommelmarkt in open lucht, beperkt zich niet tot het Zand alleen.  Ook de Hauwerstraat en zelfs het hele Koning Albert I-park moeten er aan geloven.  Drie keer per jaar richt men dit in en dit jaar is het voor de derde en laatste keer.

Weinig weet ik te vertellen over dit huis in het Genthof 5.  Het gebouw dateert van 1715, maar dat kunt u ook van de gevel aflezen.  Verder schijnt dit restaurant 't Zonneke gespecialiseerd te zijn in garnaalkroketten en paling in 't groen en moet u rekenen dat u gemiddeld 30 euro armer zult zijn als u, eenmaal binnen, later hier weer terug buitenstapt.  Ik had er wel even willen binnenloeren om iets meer te weten te komen maar er stond zo een vreselijk gevaarlijke hond in dat deurgat en die bleef daar maar staan.   Daarom heb ik het allemaal liefst vanop een afstandje bekeken.

We voegen er een derde foto aan toe.  Graag de naam van de straat.  Het is in de Brugse binnenstad.

   Op de hoek van de Augustijnenrei en Oost-Gistelhof staat hotel Ter Brughe.   Op de eigen site wordt altijd lyrischer gedaan over de geschiedenis van het gebouw dan het in werkelijkheid is.  Maar dat het een pand met geschiedenis is, dat is zeker  .Renovaties in 1890, 1906 en 1983 hebben evenwel gemaakt dat enkel de geveltoppen nog authentiek 16de eeuws zijn, en die kunt u langs deze zijde niet eens zien.  Het is wel interessant om weten dat het huis door de eeuwen heen vele bestemmingen had: het was een opslagplaats, er woonde een bakker, later een kleermaker in; ja zelfs gedurende de Eerste Wereldoorlog werd het gebouw ingericht als casino voor de Duitse officieren.
De interesse van deze twee zwanen ging deze morgen vooral uit naar dit gebouw, meer bepaald naar wat er zich afspeelde achter één welbepaald venster.

Dit is het wat de zwanen aan hotel Ter Brughe interesseert: het ontbijt!  Zij hebben in het verleden via dit venster gegarandeerd al eens kunnen genieten van een deel het ontbijt van de logé's in hotel Ter Brughe en dat zijn ze blijkbaar nog niet vergeten.  Vanmorgen hadden ze wel weinig succes.  Ze waren te laat.  Het ontbijt was al op.

Onlangs toonde ik een voorbeeld van herschilderen van de gevel waarbij het heiligenbeeldje in de nis van de gevel gewoon met dezelfde verf mee overschilderd werd.  Op Sint-Gillis, meer bepaald in de Sterstraat 28 vinden we nog een duidelijker voorbeeld hiervan.  Was het beeldje Maria met kind vroeger al van weinig waarde, nu is het gewoon waardeloos geworden.

Na afloop van de danscreatie brak aan de andere kant van het glas spontaan applaus los.

Achter het glas stond de rest van de school (klas?) te kijken ... en te giechelen.

Alles gebeurde op muziek.  Eén leraar zorgde daarvoor, een andere leraar filmde het hele gebeuren.

Het koetshuis langs Zonnekemeers wordt via erfpachtovereenkomst uitgebaat door de NV Kunst- en Congrescentrum Oud Sint Jan.  Meestal staat dit ding er leeg en verlaten bij, hoogstens gebruikt als doorsteek voor toeristen van het Walplein naar het Oud Sint Jan en vice versa.  Vanmorgen was het bij hoge uitzondering anders.  Er vond een of andere danscreatie van een of andere school in plaats.  Vraag me geen details, ik weet zelf ook niet meer: kijk gewoon.