Mouterij Cauwe (3)

Dit is de toestand van het gebouw anno 2006.  De mouterij werd gebouwd omstreeks 1888 en het gebouw werd honderd jaar later gerestaureerd en omgebouwd tot woonhuis (kant Oostmeers) en appartementsgebouw (kant Westmeers).  Dit is uiteraard de kant langs Oostmeers en nog duidelijk is het kapje met de typische hijsbalk met katrol te zien en daaronder de laaddeur waardoor de zakken graan de zolder werden binnengebracht.

Vandaag wil ik het eens hebben over de mouterij Cauwe, gelegen tussen Oost- en Westmeers in, die geen mouterij meer is maar waar we aan de gerestaureerde gevel nog altijd kunnen zien dat het er een geweest is.
Op bijgaande foto ziet u de toestand omstreeks 1980.

Jawel, de herfst is in 't land.  We kunnen het onder andere zien aan het sierfruit dat weer overal voor het grijpen ligt op de vensterbanken of naast de voordeuren.

De fotovraag is zeker niet bedoeld om dé mooiste foto van Brugge te tonen.  Het is er gewoon om u te tonen zoals ik Brugge zie, tot in de details toe.  Dat daar regelmatig vuile ruiten bij horen, dat spreekt vanzelf.  Ik kan moeilijk aanbellen en vragen of men speciaal hier voor Bruggeblog het ruitje kuisen wil en een spot wil plaatsen zodat ik dit stukje Brugge op zijn best kan fotograferen.  O neen, zo werkt dat niet.  Niet voor niets is de ondertitel van mijn blog 'Een blik op het Brugge van nu'.  Zijn er vuile ruiten, wel dan toon ik vuile ruiten.
Dit gezegd zijnde is het nu aan u.  Bent u ook al die verkiezingsuitslagen beu?  Wel, zoek dan eens uit waar dit in hartje Brugge te zien is en vertel het ons.  Veel succes!

Op de Markt was er door Oxfam-wereldwinkel een grote witte tent geplaatst.  Men kon er onder andere eten en drinken.  Iets buiten de tent toonde deze kleurrijke man zijn kunstjes.
Waar wij een glas bier aan onze lippen zouden zetten en daarna zat of zot zouden doen zette hij het glas gewoon op zijn hoofd en deed op die manier zot.

Vandaag (net zoals gisteren en eergisteren en ook nog morgen) was er braderie in het Brugs Handelscentrum.  De nadruk van zo een braderie ligt altijd op het weekend natuurlijk want dan worden de straten verkeersvrij gemaakt.  Handelaars mogen dan met een kraampje op het voetpad staan maar ook hier en daar tussenin verkoopt iemand zoals u of ik of - zoals hier - kinderen de spullen die men niet meer nodig heeft.  Verleden jaar was er in het Sint-Jozefsinstituut aansluitend op de braderie vanalles te doen.  Dit jaar ook: iedereen van 18 jaar of ouder uit de omtrek moest hier vandaag tot 14 uur gaan stemmen.  En van dan af ging de poort onherroepelijk dicht.

Zelfs Gruuthuse zat eergisterenavond in 't roze. Nog tot februari 2007 is er hierbinnen een tentoonstelling te zien  met als titel "geloof & geluk".   Deze tentoonstelling doet als het ware aan 'bovengrondse archeologie' en bevindt zich op het boeiende snijvlak van kunstgeschiedenis, archeologie en cultuurgeschiedenis.  Dit zijn niet mijn woorden.  Ik brabbel ook wel eens wat maar niet op zo'n 'hoogstaand niveau'.  Het is de letterlijke bewoording die ik in de persmap vind.  Kunt u er zich iets bij voorstellen?  Ik in alle geval voorlopig niet.  We zullen eens moeten gaan kijken zeker om er echt het fijne van te weten te komen?

Van Spqb kreeg ik de opmerking dat die rose lucht nog veel mooier uitkwam op bakstenen gevels.  Welnu, spqb, men vraagt wij draaien.  Bij de vorige foto draaide ik me 180 graden om en ik schoot dit plaatje.  Als dit geen bakstenen gebouw is!  Meer nog: het is het hoogste bakstenen gebouw van heel Europa.
Voilà, de roze baletten konden beginnen die avond.

Soms denk ik bij een eerste foto die ik plaats: deze foto herkent men op slag en dan blijkt, zoals nu weer dat u een hele straat nodig heeft om eigenlijk te weten waar het is.  De wit geschilderde huizen staan op de hoek van de Nieuwstraat met de Dijver, daar waar de bootjesexploitanten van Groeninge hun vaste plaats hebben.  En weeral is het die dekselse Carlos Dejaegher die als eerste het juiste antwoord gaf.

Heeft u dat ook altijd, dat u het op de belangrijke momenten laat afweten?  Bij de eerste kennismaking met uw toekomstige schoonouders begint u te stotteren en laat u een porseleinen kopje gevuld met koffie op hun oosters tapijt vallen.  Op uw trouwdag zoekt u krampachtig al uw zakken af naar die dekselse ringen en u  kan ze met het zweet parelend op uw voorhoofd gelukkig toch nog te voorschijn toveren.  Waarna u opeens de naam van uw aanstaande met uw eigen naam verwisselt, compleet uit zenuwachtigheid.  Bij de geboorte van uw kind voelt u zich opeens wit wegtrekken en moet u dringend de gang op wilt u niet flauw vallen.   Heeft u dat ook altijd?
Vanmorgen ben ik topzenuwachtig naar het stembureau getrokken.  Mijn identiteitskaart vond ik ter plekke met veel moeite in mijn portefeuille terug op de plaats waar ze altijd zat maar pas nadat ik al mijn zakken tot twee keer toe afgetast had.  Dan kreeg ik de twee kiesbrieven niet opengeplooid en moest iemand anders dat voor mij doen.  En dan - nu komt het - in het stemhokje kreeg ik een totale blackout.  Ik wist helemaal niet meer op wie ik stemmen wilde.  De namen dansten plots door elkaar en ik herkende er geen een meer van.  Yves Moenaert, Mercedes Vanhecke, Bob Decoorne, Lucien Bogaert, ...  Daarom heb ik maar alle bolletje beginnen rood maken, van de eerste tot de laatste.  Na een kwartiertje kwam er iemand mij verontrust vragen of het ging.
Jaja, antwoordde ik, maar krijg ik een nieuw potlood want ik heb de punt afgebroken.
Toen men mijn potlood aanscherpte begon ik krampachtig alles verder in te kleuren.  Eenmaal daarmee gedaan en uit dat beklemmende hokje gelopen gooide ik bijna de stembrieven in de verkeerde bus, ware het niet dat men op het laatste nippertje mij er attent op maakte.
Bij het buitengaan mompelde ik tot de voorzitter en bijzitters van het stembureau een vriendelijk dankje en tot volgend jaar.  Ik weet het niet zeker maar ik had de indruk dat de meesten maar groen teruglachten.

Uw laatste kans om te vertellen welke straat dit is.  Ik kan moeilijk nog veel meer dan dit tonen.  Hier hebt u al de hele straat in beeld.  Waar in de Brugse binnenstad is dit?

We zijn benieuwd hoe lang deze toestand in de Hoogstraat nog zal aanhouden.  Bruges La Morte bestaat blijkbaar in de 21ste eeuw nog altijd, maar nu onderhuids.  Het is een prachtig blinkende appel geworden met onder de schil meerdere rotte plekken en diep, heel diep binnenin, ergens in de omgeving van het klokhuis deze worm die nog altijd ongestoord zijn werk verderzetten mag.

Een tweede en laatste foto van Digital Tom van www.fotofolio.be
Op zijn site staan er nog tientallen foto's die een prima idee geven van hoe deze gebouwen er op het ogenblik uitzien.  Sommige zaken zijn nog verrassend goed intact gebleven zoals deze zolderversiering.

Urban Explorers zijn fotografen die verlaten panden binnentrekken om er de (vervallen) schoonheid van te fotograferen.  Digital Tom van Fotofolio is zo iemand.  Hij trok er op een onbewaakt moment binnen en de reeks foto's die hem dat opleverde is op zijn site te zien.  Met zijn toestemming mag ik er hier enkele gebruiken.  Dankzij zijn foto's mag duidelijk worden wat voor een waardevol gebouw dit is.  Verrassend bijvoorbeeld is deze ruimte met prachtige gewelven die gebruikt werd als fietsenstalling.

Zelfs de Stad Brugge heeft in deze gebouwen ooit enkele diensten ondergebracht.  Meer nog: iedere passant mag nog altijd weten dat de stad hier ooit enige affiniteit mee had want nog altijd staat deze tekst op de muur te lezen.
"STAD BRUGGE
Technische dienst
Gezondheidsdienst
Reinigingsdienst"

De laatste eigenaar van de gebouwen en domeinen Casselberg, Huis de Zeven Torens en het achterliggende is er nog, jawel hoor!  Om er hier langs deze ingang van de Meestraat op deze kiezelsteentjes hun dienstvoertuigen te plaatsen.  Niks meer, niks minder!

Omstreeks 1550 maakte de Brugse schilder Pieter Claeissins de Oude een schilderij op een eiken paneel, 123 cm breed en 87,2 cm hoog, dat de naam De Zeven Wonderen meekreeg.  Dit gasthuis met (toen nog) de zeven torens nam er een prominente, centrale plaats in.  U kunt dit schilderij bewonderen in het museum van het Begijnhof en er zelfs een reproductie van kopen.
Mocht Pieter Claeissins de Oude nu nog leven, hij zou opnieuw het penseel hanteren en een nieuw schilderij maken met als titel De Zeven Schanden.  Opnieuw zou dit gebouw er een prominente, centrale plaats in innemen.  U begrijpt wel waarom.
De vroegere benaming van dit gebouw was waarschijnlijk Hof van Meulebeke, zo genoemd omdat Wouter Bonin, heer van Meulebeke, de vermoedelijke bouwheer was.  De Bonins waren een familie van rijke handelaars, rijk geworden omdat ze de in- en uitvoer via de Brugse Hanze beheersten.  Bovendien zetelde deze Wouter Bonin tussen 1297 en 1313 onafgebroken in het Brugse stadsbestuur, meestal zelfs als burgemeester.  Snel rijk geworden wilden de Bonins met hun rijkdom iets doen en dus bouwden ze onder andere stenen paleizen in de stad.

Tot Ziens staat er op de ommekant van het spandoek.  Tot ziens?  Ja, maar dan alleen wanneer dit gebouw eens eindelijk deftig opgekalefaterd wordt (in het jaar stilletjes, vermoed ik).  Uit voorzorgsmaatregel heeft men al hekken moeten plaatsen want de toestand van het gebouw is dermate gevaarlijk dat men niet het risico lopen wil dat iemand getroffen wordt door vallende brokstukken.  Als fietser voel ik mij hier toch nooit helemaal op mijn gemak.
Waarom dit huis de 7 torens recht heeft op de restauratie dat het verdient?  Omdat bepaalde gevelonderdelen nog authentiek middeleeuws zijn.  Omdat er nog middeleeuwse overwelfde kelders zijn.  En omdat er aan dit gebouw een rijke geschiedenis van vele eeuwen verbonden is.  Onlangs nog kwam het in het nieuws toen verleden maand op de Burg het 350-jarige bestaan van de Britse Grenadier Guards gevierd werd.  Deze Grenadier Guards (vooral gekend door hun afdeling mannen met berenmutsen) werden in 1656 in Brugge opgericht en van 1658 tot 1661 verbleef de Engelse koning Charles II, toen hij verbannen werd, samen met zijn uitgebreide gevolg hier in het Huis de 7 Torens en Huis Casselberg.  Prins Filip van Engeland was aanwezig op de viering van het 350-jarige bestaan van de Grenadier Guards.  Maar denkt u dat men hem achteraf uitgenodigd heeft om eens een kijkje te gaan nemen naar het voormalige verblijf van koning Charles II van Engeland?  Oh neen, in geen geval!!  Stelt u zich zijn gezicht eens voor mocht men dat wel gedaan hebben en hij vaststellen kon dat Brugge lang niet altijd zo goed met zijn 'Werelderfgoed' omspringt als men wel denkt.

Welkom vermeldt dit spandoek.  Cynischer kan niet, want het hangt rechts aan een gebouw dat weinig uitnodigt tot een nadere verkenning van deze buurt.
Aan de vooravond van de verkiezingen zal ik het even hebben over deze schandvlek van Brugge die Moenaert en consorten blijkbaar na twaalf jaar bestuur nog altijd niet hebben kunnen fatsoeneren.  Toppunt is dat ze bij wijze van spreken vanuit hun bureau's op de Burg zomaar kunnen binnenkijken in dit gebouw want het ligt ernaast.  Gemakshalve noem ik het het 'Huis de Zeven Torens' maar eigenlijk bedoel ik er telkens dit huizenblok mee waarin ook het huis 'Casselberg' zit.  Casselberg is genoemd naar de vermoedelijke bouwheer Robert Van Cassel van het oudste gebouw dat hier stond.  Huis de Zeven Torens is genoemd naar de 7 sierlijke erkertorentjes die tot 1717 bovenop het gebouw stonden.