Quizvraag 84 (deel 3)

Vlakbij de Katelijnebrug bevindt zich het Visie-oen, een zaak met een klare kijk op de dingen die nog komen moeten.  Krijgen we na zondag eindelijk een vrouw op de burgemeestersstoel of wordt het opnieuw die kale zonder haar?

De markt van Brugge met het niet te vermijden standbeeld van Jan Breydel en Pieter De Coninck.  Maar ook met de typische trapgevels waaronder dat van de Panier d'Or.  Twee jaar geleden stond het mandje bovenaan die gevel van de Panier d'Or nog kaarsrecht.  Een jaartje geleden helde datzelfde mandje vervaarlijk over, klaar om naar beneden te donderen, recht doorheen de groene luifel die over het terras van de zaak hangt.  Dit volledige jaar 2006 is er van een mandje allang geen sprake meer want weggehaald.
Vandaag dit foldertje in de bus gekregen van de partij die binnenkort haar naam opnieuw zal moeten veranderen en volgens insiders zal kiezen voor Vlaanderen Bang voor Vreemden (VBVV) met nog altijd deze FvH als babyfacelokkertje.  En kijk: het mandje bovenaan de Panier d'Or hangt erbij zoals het er verleden jaar bij gehangen heeft maar nu al sinds lang niet meer.  Met andere woorden (m.a.w.): VB of het toekomstige VBVV met FvH als babyfacelokkertje blijft ons met oude brol behangen en wil belangen uit 't  verleden behartigen.
0110 - 0110 - 0110  , enz ... (15 minuten lang)

Als u vlug bent kunt u dit binnenschip op het ogenblik, 13u30 op vrijdag 6 oktober zien rondom de Dampoort, Warandebrug en Scheepsdalebrug.  Een kwartiertje geleden fotografeerde ik het aan de Katelijnebrug.  De moderne tijd staat niet stil.  Wat bij wijze van spreken één minuutje geleden gebeurd is hoort en ziet u al op Internet.

U kunt niet klagen.  Voor een tweede foto bij deze quizvraag krijgt u de twee huizen al helemaal te zien.  Er rest u nu alleen nog te vertellen waar (in welke straat) in het Brugse stadscentrum u dit aantreft.  Ik weet het, in Brugge treft u er zo dertien in een dozijn aan maar soms is een klein detail genoeg voor u om het verschil met die andere huizen te zien.  Maar geen nood.  Lukt het u vandaag nog niet, dan licht ik morgenavond verder een tipje van de sluier op.

Het werk dat Giuseppe Penone met behulp van veel arbeidershanden hier op een der binnenkoeren van het Oud Sint-Jan neergepoot heeft, les veines du cloître, behoeft eigenlijk geen tak waarlangs druppelsgewijs water naar beneden valt.  Dezer dagen staan de hemelsluizen regelmatig wagenwijd open.  Er is water genoeg dus, ook hier.

Nu komt het: de verdere uitleg van dit kunstwerk van de Italiaan Giuseppe Penone.  Centraal in de werken van de man staat de verbondenheid tussen de mens, diens werk en de natuur.  De natuur wordt voorgesteld door dit jonge boompje.  Ervoor is een boomschors bevestigd met daaraan één tak die over het kunstwerk hangt.  Als u goed kijkt ziet u een darmpje langs de schors heen omhoogkruipen tot in de tak.  Door dit darmpje komt er water omhoog en het druppelt via de tak op het kunstwerk om later in de grond te dringen die de voedingsbodem wordt voor het jonge boompje.  De cirkel is zogezegd rond.

Op 25 september werd dit kunstwerk van Giuseppe Penone officieel ingehuldigd door onder andere burgemeester Moenaert en schepen van cultuur Roose.  Toch zag ik deze man hier eergisteren nog aan voortwerken.  Het werk was bij de inhuldiging dus eigenlijk nog niet af.  Het is veelbetekenend dat de man even zijn pet afneemt en zich in de weinige haren die hem nog resten krabt.

"Les veines du cloître".  Dat is de naam van het werk.  De aders van het klooster.  Het klooster is er niet meer, alla, het gebouw zelf natuurlijk nog wel, maar het heeft zijn functie definitief verloren.  De aders in het marmer stellen volgens de kunstenaar  het vroeger kloppende leven in de gebouwen rondom voor.

800 jaar lang hebben kloostergemeenschappen hier gewoond en gewerkt.  De zieke medemensen verzorgen was het hoofddoel tijdens al die jaren.  Uitgerekend in het jaar dat de laatste kranige kloosterzusters hier met de noorderzon verdwenen vindt "men" het gepast om via dit kunstwerk van Giuseppe Penone diezelfde kloostergemeenschap(pen) te eren voor hun 800 jaren van bewezen diensten.
250.000 euro is het kostenplaatje van dit werk en als u weet dat het werk zogezegd  een uiting is van  Arte Povre of  Art Pauvre, dan moet ik, en ik niet alleen, toch  even slikken.  Tonnen marmer liggen hier op het ogenblik te blinken in de regen en dit zou 'arme' kunst moeten voorstellen?  Of bedoelt men met dat Povre of Pauvre armzalig, armtierig?
Deze toeristen zijn in hun blaadjes en boekjes aan het zoeken wat dit werk voorstelt, maar hebben er het raden naar want omdat het er nog maar pas staat is het uiteraard ook nog nergens in vermeld.

Vanmorgen heb ik voor het eerst sinds lang nog eens de verwarming aangezet.  Waar het vroeger in september en soms zelfs al op het einde van augustus nodig was om de kilte 's morgens uit het huis te halen heb ik dit jaar tot vandaag, 5 oktober kunnen wachten om de verwarming aan te zetten.  Of hoe de opwarming van de aarde ook zijn goeie kantjes heeft: de factuur voor energieverbruik zal minder hoog zijn.
Van opwarming van de aarde gesproken: Al Gore zit op 8 oktober in Gent om er op het filmfestival de film An Inconvenient Truth ("een storende waarheid") te promoten.  Sinds de man bij de presidentsverkiezingen nipt verloor van Georges W. Bush is hij zijn missie begonnen: iedereen in de wereld bewust maken van de opwarming van de aarde, de gevaren ervan, en wat we ertegen kunnen doen.  An Inconvenient Truth handelt daarover.
Diezelfde dag 8 oktober moeten wij gaan kiezen.  Ik ben niet naïef en weet ook wel dat in veel gemeenten, ook in Brugge, de kaarten nu al geschud zijn.  Toch wil ik wijzen op het belang van verkiezingen.  Het volk krijgt zijn leiders die ze wilde.  Welnu, afgaande op de afgelopen tijd zijn er in de wereld in bepaalde (niet onbelangrijke) landen ware pipo's verkozen geweest.  Voor alle gemak noem ik er maar drie, de drie B's: Blair, Berlusconi, Bush.  Hun missie was blijkbaar om de wereld naar de verdoemenis te helpen en het liefst zo snel mogelijk.  Nu Berlusconi niet meer herverkozen werd en Blair voorzichtig aan de kant geschoven is blijft er nog die éne razend gevaarlijke pipo over: George W. Bush.  Verkozen door zijn eigen volk, is  Bush de man die ze jammer genoeg verdienden.  Ik vraag me serieus af hoe de wereld er zou uitgezien hebben mocht Gore president geworden zijn.  Eén ding is zeker: in alle geval een stuk beter.  Denk daar eens aan wanneer u zondag naar de stembus trekt.  Het volk krijgt zijn leiders die het verdient.  Ook als het gaat om gemeente- of provincieraadsverkiezingen.

Keurig wit geschilderde trapgevels in fel contrast met een donkere, dreigende wolkenhemel.  Het is het Brugge van nu.  Weet u soms ook waar in Brugge dit is?

De paarden die dag na dag door Brugge trekken met achter zich aanslepend die vervelende koets met toeristen (of is het die koets met vervelende toeristen?) krijgen uiteraard krachtvoer voorgeschoteld om zich in optimale vorm van hun dagtaak te kwijten.  Pas op: meer nog dan gelijk wie die werkt wordt er hier van stadswege streng op toegezien dat deze dieren niet te lang werken.  5 uur per dag is het maximum.  Voorts moeten ze een welbepaald traject volgen en mag daar alleen van afgeweken worden als er een tijdelijke omleiding is.  En hier aan het Wijngaardplein is er een verplichte stopplaats waarbij het dier eten en drinken toegediend krijgt.  Dat er met dat eten kwistig rondgestrooid wordt kunt u op bijgaande foto zien.  Maar geen nood: de kruimels kunnen nog altijd dienen voor de duiven en als u geluk heeft ziet u een koppel eenden die er zich ook aan tegoed doen.  En de rest van de troep wordt elke ochtend door de reinigingsdienst van onze stad netjes opgeruimd.

Carlos Dejaegher is, na een korte onderbreking, opnieuw de eerste die de fotovraag weet op te lossen.  Dit is inderdaad in de Katelijnestraat en, jawel, heeft u er anderhalf miljoen euro voor over, dan is dit unieke plekje in de Brugse binnenstad van u, compleet met twee garages en een openluchtzwembad erbij.  Bedenk wel dat dit de Katelijnestraat is, de meest hectische straat van Brugge.

Brugge heeft nog welgeteld TWEE resterende originele houten gevels en dit is er een van.   Dit pand in het Genthof dateert van de 15de - 16de eeuw.  De onderbouw en de zijmuren zijn evenwel van baksteen.  Brugge zelf heeft gemaakt dat er uiteindelijk bijna geen originele houten gevels meer overgebleven zijn.  Vanwege het grote brandgevaar werden door de stedelijke overheden van de 15e tot diep in de 17e eeuw maatregelen getroffen om de risico's zo veel mogelijk te beperken.  Het gebruik van houten gevels en rieten daken werd verboden.  De oudste maatregel in dat verband (uit 1417 zelfs!)  stond vroeger bekend als "de derde tegel":  iedereen die zijn huis liet bedekken met daktegels kreeg stadssubsidie ten bedrage van één derde van de kostprijs.
Veel van die oude houten gevels waren naar het schijnt vroeger kleurrijk beschilderd.  Maar ze zijn, op twee na dus, allemaal verdwenen.  Om eens een cijfer te geven: in de 17e en 18e eeuw alleen al werden er in Brugge 813 houten gevels gesloopt.
Rest er mij alleen nog om u te wijzen op de driehoekige bekroning van de gevel die hier gedaan werd met zogeheten windveren in de vorm van een gotische spitsboog.  Windveren zijn die extra planken bovenop die oorspronkelijk de rietbedekking moesten samendrukken.  Let ook op dat balkje bovenaan de top dat makelaar genoemd wordt.  Men treft zo een makelaar ook aan bovenaan molens.

Moeder en kind.  Het is altijd een vertederend beeld.  Vanavond krijgen we het in 't dubbel.  Terwijl de ene moeder nog naarstig zoekt (samen met vader en kind trouwens) heeft de andere moeder, dankzij haar zoon, de weg allang gevonden.

Een tweede foto van de plaats van misdaad midden in Brugge die voor sommigen onder u misschien wel opheldering kan opleveren.  Waar in 't centrum van Brugge is deze foto gisteren omstreek 17u genomen?

Kon het niet laten.  Heb gisteren op de televisie nog eens een (af-) levering van Bakker 'Aspe' gezien.  Het verhaal, hoe dun ook, kon ik met moeite volgen omdat ik me opnieuw constant stoorde aan de verwarrende locatiekeuzes.  Het politiebureau bijvoorbeeld situeren ze nog altijd in deze gebouwen van het Oud Sint-Jan en terwijl men hierbinnen aan het praten is horen we op de achtergrond hoefgekletter.  Ach, kom zeg!  In de Mariastraat, aan de voorkant van het Oud Sint-Jan hoort men hoefgekletter, maar toch niet hier, achteraan.  En dat taaltje van die man!  "Ziez ieetz van plan, Gieedoo, iek voel et an me water."  Geen wonder dat hij in elke (af-) levering op zijn donder krijgt van zijn overste.

Een gloednieuwe fotovraag over hartje Brugge voor u.  Waar o waar kunt u dit aanschouwen met vuile ruiten en weerspiegeling op de koop toe?
Met mijn excuses omdat de link naar de foto een halve dag verkeerd was.  Klikt u nu op de foto, dan krijgt u hem eindelijk vergroot te zien.

Over Tijl Uilenspiegel bestaan er verschillende legenden op verschillende manieren (na-) verteld.  De meest gekende versie over Tijls leven langshier is die die de schrijver Charles De Coster neergepend heeft. Zoals iedereen weet deed Tijl Uilenspiegel samen met zijn kompaan Lamme Goedzak veel omzwervingen door het land.  Verschillende keren belandden ze daarbij in Brugge.  Terwijl Tijl Uilenspiegel naarstig op zoek was om een of ander raadsel op te lossen was Lamme Goedzak op zoek naar zijn vrouw die van hem weggelopen was.  Op een van die omzwervingen belandden ze in de Sint-Salvatorskerk (want dat was toen nog geen kathedraal) waar een minderbroeder monnik vanop de kansel een preek aan het houden was tegen Luther, Calvijn, Munzer en hun volgelingen: "Die zedenloze pest die onze Mariastad met verderf en verwording bedreigt.  Moet ik het beeld oproepen van kinderen uit het zaad van goddeloze ketters geboren die door de straffende hand Gods en zonder oren uw haardstee bevolken en u beloeren met duivelsogen, druipend van vroegtijdige geilheid?"  Zo ging het nog een tijdje door maar Uilenspiegel zei tot Lamme: "Laten we gaan."
En ze kwamen aan het Minnewater, waar jongens en meisjes arm in arm liepen.  Uilenspiegel dacht aan Nele, zijn geliefde,en Lamme zeurde luidop over zijn weggelopen vrouw en de afgunst der anderen toen ze hen samen gearmd door de straten van Damme zagen lopen.  Plots stond hij stil en Uilenspiegel van opzij aankijkend vroeg hij: "Uilenspiegel, een horendrager, wat is dat?" want hij dacht aan de predikant die even tevoren in heftige bewoordingen uithaalde naar ketellappers, bezembinders, zwendelaars, paardendieven en horendragers.  Toen  Uilenspiegel hem  klaar en duidelijk  uitlegde  wat dat  is, zuchtte hij "Goed,  dat ben ik dan niet," en hij loofde en dankte God omdat zijn vrouw, die  wel  weggelopen was, van hem toch niet zo een zielige horendrager had gemaakt.  "Neen, dat ben ik niet, want mijn vrouw denkt dat kinderen met de mond gemaakt worden en daarom heb ik haar nog nooit op de mond mogen kussen!"