Genthof 7

Moeder en kind.  Het is altijd een vertederend beeld.  Vanavond krijgen we het in 't dubbel.  Terwijl de ene moeder nog naarstig zoekt (samen met vader en kind trouwens) heeft de andere moeder, dankzij haar zoon, de weg allang gevonden.

Een tweede foto van de plaats van misdaad midden in Brugge die voor sommigen onder u misschien wel opheldering kan opleveren.  Waar in 't centrum van Brugge is deze foto gisteren omstreek 17u genomen?

Kon het niet laten.  Heb gisteren op de televisie nog eens een (af-) levering van Bakker 'Aspe' gezien.  Het verhaal, hoe dun ook, kon ik met moeite volgen omdat ik me opnieuw constant stoorde aan de verwarrende locatiekeuzes.  Het politiebureau bijvoorbeeld situeren ze nog altijd in deze gebouwen van het Oud Sint-Jan en terwijl men hierbinnen aan het praten is horen we op de achtergrond hoefgekletter.  Ach, kom zeg!  In de Mariastraat, aan de voorkant van het Oud Sint-Jan hoort men hoefgekletter, maar toch niet hier, achteraan.  En dat taaltje van die man!  "Ziez ieetz van plan, Gieedoo, iek voel et an me water."  Geen wonder dat hij in elke (af-) levering op zijn donder krijgt van zijn overste.

Een gloednieuwe fotovraag over hartje Brugge voor u.  Waar o waar kunt u dit aanschouwen met vuile ruiten en weerspiegeling op de koop toe?
Met mijn excuses omdat de link naar de foto een halve dag verkeerd was.  Klikt u nu op de foto, dan krijgt u hem eindelijk vergroot te zien.

Over Tijl Uilenspiegel bestaan er verschillende legenden op verschillende manieren (na-) verteld.  De meest gekende versie over Tijls leven langshier is die die de schrijver Charles De Coster neergepend heeft. Zoals iedereen weet deed Tijl Uilenspiegel samen met zijn kompaan Lamme Goedzak veel omzwervingen door het land.  Verschillende keren belandden ze daarbij in Brugge.  Terwijl Tijl Uilenspiegel naarstig op zoek was om een of ander raadsel op te lossen was Lamme Goedzak op zoek naar zijn vrouw die van hem weggelopen was.  Op een van die omzwervingen belandden ze in de Sint-Salvatorskerk (want dat was toen nog geen kathedraal) waar een minderbroeder monnik vanop de kansel een preek aan het houden was tegen Luther, Calvijn, Munzer en hun volgelingen: "Die zedenloze pest die onze Mariastad met verderf en verwording bedreigt.  Moet ik het beeld oproepen van kinderen uit het zaad van goddeloze ketters geboren die door de straffende hand Gods en zonder oren uw haardstee bevolken en u beloeren met duivelsogen, druipend van vroegtijdige geilheid?"  Zo ging het nog een tijdje door maar Uilenspiegel zei tot Lamme: "Laten we gaan."
En ze kwamen aan het Minnewater, waar jongens en meisjes arm in arm liepen.  Uilenspiegel dacht aan Nele, zijn geliefde,en Lamme zeurde luidop over zijn weggelopen vrouw en de afgunst der anderen toen ze hen samen gearmd door de straten van Damme zagen lopen.  Plots stond hij stil en Uilenspiegel van opzij aankijkend vroeg hij: "Uilenspiegel, een horendrager, wat is dat?" want hij dacht aan de predikant die even tevoren in heftige bewoordingen uithaalde naar ketellappers, bezembinders, zwendelaars, paardendieven en horendragers.  Toen  Uilenspiegel hem  klaar en duidelijk  uitlegde  wat dat  is, zuchtte hij "Goed,  dat ben ik dan niet," en hij loofde en dankte God omdat zijn vrouw, die  wel  weggelopen was, van hem toch niet zo een zielige horendrager had gemaakt.  "Neen, dat ben ik niet, want mijn vrouw denkt dat kinderen met de mond gemaakt worden en daarom heb ik haar nog nooit op de mond mogen kussen!"

Dat artisticiteit subjectiviteit uitlokt bewijst deze kunstenaar.  Alles ziet er langwerpiger uit: de bomen, de huizen, de Onze-Lieve-Vrouwkerk.  En waar zijn al die toeristen, paarden, koetsen en bootjes die ik wél zie?  En wat met die herfstkleuren?  Zo erg verkleuren de bladeren echt nog niet!  Eén ding is zeker: in het brein van deze man is het nu al volop herfst.

Brugge bekijken.  Het is mijn grootste hobby geworden.  Niet alleen huizen.  Ook mensen.  Op deze foto staan er vijf.  Drie ervan waren op het ogenblik van fotograferen van geen belang want eerder stereotiep: het zijn toeristen zoals we de toeristen onderhand kennen.  Maar die twee andere personen in beeld stelen waarlijk de foto!  De kunstenaar-schilder die zijn allerindividueelste impressie van de omgeving waarin hij staat op doek probeert te leggen en dan, patsboem, ze had het zelf niet verwacht en kon het niet meer vermijden, pal in beeld: dat passerend nonnetje met haar streng ascetische lichaam en gezicht.

Deze keer is het Pieter die het juiste antwoord vindt na slechts die ene foto.  Dit is inderdaad de Goezeputstraat en de bewoner van dit huis wil de gemotoriseerde passanten er nog eens attent op maken dat in heel de Brugse binnenstad er een snelheidsbeperking van maximaal 30 kilometer per uur is.  Men kan het hem/haar niet kwalijk nemen.  Regelmatig heb ik al automobilisten door dergelijke straten aan 70 tot 80 per uur weten voorbijrazen.  In de eerste plaats is dat totaal onverantwoord want levensgevaarlijk en ten tweede versterken die kasseien het geluid enorm bij snelheden die de 30 km/u overschrijden.

In de lobby van het Novotel in het centrum van Brugge hangt aan het plafond dit kunstwerk, een soort lichtarmatuur waarvan de body gemaakt is van twee oude compressoren.  Op mijn eenvoudige vraag aan verschillende personeelsleden die hieronder rondhingen wie de kunstenaar van dit werk is, moest men mij het antwoord schuldig blijven.  Wel wist men mij te vertellen dat het er ongeveer 10 jaar hangt, dat de kunstenaar een Bruggeling is, dat er ergens in Brugge nog zo een werk moet hangen en dat het werk indertijd 3500 Belgische franken gekost heeft maar nu een veelvoud van dat bedrag waard is.
Rara, wie is de kunstenaar?  Mocht u het weten, graag een reactie a.u.b.

Deze rood-groene verleiding stelde men gisteren tijdens de open bedrijvendag tentoon in het hotel Novotel langsheen de Katelijnestraat.  Er was ook nog een gele verleiding.  Telkens stond er dat vervelende bordje 'Niet Aanraken aub' bij.  Vraag is trouwens: wat mochten we niet aanraken?
Onwillekeurig moest ik denken aan eeuwenoude schilderijen die in kerken en musea hangen (met ook zo een bordje ernaast), niet noodzakelijk stillevens, waarop dikwijls groenten en fruit afgebeeld werd, niet alleen omdat ze het esthetisch mooie accentueerden maar ook omwille van hun allegorische (zinnelijke) betekenis.

Novotel Brugge biedt ruime mogelijkheid tot het organiseren van feestmaaltijden in zaaltjes die volgens de noodzaak zo groot of zo klein mogelijk gemaakt kunnen worden, goed voor een gezelschap variërend van 15 tot 500 personen.  Maar het hotel is, dankzij de laatste snufjes die men voorhanden heeft, ook uiterst geschikt als vergaderruimte.  Meeting rooms noemt men ze hier.

Ziezo, het boek 'De Geheugenloper' is uitgelezen en zo heb ik opnieuw tijd voor Brugge.  Ik beloofde u gisteren nog iets meer te tonen (en te vertellen) over het hotel Novotel, gelegen in het centrum, meer bepaald tussen de Katelijnestraat en Oude Gentweg in.  Dit is de binnentuin.  Wist u trouwens dat dit hotel ook een openlucht zwembad heeft? 

Vandaag ben ik naar Open Bedrijvendag geweest.  Veel van die bedrijven bevinden zich buiten het centrum en dat is a) nogal logisch en b) best zo. 
Zo ben ik vanmorgen voor het eerst het grote en binnenin lawaaierige bedrijf binnengestapt waar de zoon sinds een klein jaar tewerkgesteld is.  Aangezien het bedrijf zich op een industrieterrein bevindt ver buiten de Brugse binnenstad zult er u hier op Bruggeblog niets van zien of horen.  Ik wil enkel verklappen dat we met een tapijtje voor achter onze voordeur terug thuisgekomen zijn.
In de vroege namiddag kon u me dan weer hier in het Hotel Novotel aantreffen.  Heeft u net zoals ik gemerkt dat alle spandoeken te klein besteld waren en dat men dan maar van armoe de 'ber' van het woord 'oktober' er verticaal op gedrukt heeft?  Ofwel wilde de organisatie (want ook 'Open Bedrijvendag' zelf is een bedrijf met 28 fulltime werknemers en een omzet van 2,5 miljoen euro) hier de kosten een beetje drukken.  Artistiek bedoeld, zegt u?  Bwah, 'k zou het zo niet willen bekijken!
U moet mij excuseren, maar de binnenkant van dit gebouw, hotel Novotel in de Katelijnenstraat, krijgt u pas morgen.  Ik heb vandaag te veel willen genieten.  Straks wordt het ook nog genieten want ik wil er kost wat kost de laatste 100 pagina's van het boek dat ik via de boekenclub drie dagen geleden thuisbezorgd kreeg doorjagen.  Ik ben nochtans geen snellezer maar dit boek leest als een trein, zoals men dat zo mooi zegt.  Leest als een fiets zou ik meer toepasselijk moeten zeggen.  Want het boek gaat over een fietstocht doorheen de Verenigde Staten van een dikke (in alle betekenissen van het woord!) eenzaat die aan het eind van de rit een magere, sociale man geworden is.  De titel, vraagt u?  'De Geheugenloper'.  Misschien volgend jaar kunt u het verhaal al helemaal verfilmd bekijken.  De werktitel is 'The Memory Of Running" en de regisseur is Alfonso Cuaron.  Kijk maar hier.

Ik vermoed dat iedereen iets gelijkaardigs dagelijks tientallen keren tegenkomt.  Op de duur letten we er niet meer op.  Maar waar in de binnenstad van Brugge is exact dit te zien?  Alleen en alleen hier treft men dit aan in deze verschijning en nergens anders.  Waar is het?

   Ik heb mezelf deze namiddag eens getracteerd op een mokkataartje met daarbij een kopje heerlijke koffie.  De feiten speelden zich af in de Vlamingstraat.  Alhoewel de straat er momenteel wat gehavend uitziet wegens openbare werken zat omstreeks 15u het tearoom Van Mullem er stampvol.  Alleen op het bescheiden terras waren er nog twee plaatsen beschikbaar.  Op dat ogenblik zat men bijna door de voorraad taartjes heen maar gelukkig was er nog dit mokkataartje!  Ik kan het u verzekeren: het heeft me gesmaakt.

Patisserie Servaas Van Mullem?  Is dat niet die zaak waar de schrijver Stijn Streuvels een tijdje als leerjongen bakker-patissier verbleef?  Mocht u er nog aan twijfelen: leest u dan eens de laatste twee pagina's uit de  'Menuboek' die in de zaak op de tafeltjes ligt.

Marie Delanghe reageerde na de vorige foto met "Is dat niet aan het Astridpark?"  Jawel, dat is aan het Astridpark.  Het antwoord is nogal vaag natuurlijk, maar kom, we gaan niet streng zijn.  Mocht u het schilderij en vogelkooitje ook eens willen bewonderen, dan moet u in de Minderbroedersstraat nummer 7 zijn.  Het vogeltje zelf heeft vanop zijn balkonnetje een prachtig uitzicht op het Astridpark, op de vijver, op de eendjes, het standbeeld, het kortgetrimde grasperk met in de verte de kiosk.
Elk huis in Brugge heeft zijn geschiedenis.  In dit huis was van 1907 tot 1925 de drukkerij van Hendrik De Zeine gevestigd.  Een werk dat hier bijvoorbeeld gedrukt werd en nu bibliofiele waarde heeft is "In grooten Nood, oorspronkelijke geschiedenis uit Oud-Brugge".

Nog altijd niet gevonden?  Okee dan.  Een nieuwe foto.  Het vogeltje wordt alsmaar kleiner, maar langs de andere kant ziet u meer en meer de plaats die we zoeken.  Waar in de binnenstad van Brugge is dit?

Zo ongeveer moet het allerlaatste vlieg-machine dat Vincent De Groof in 1874 ineenknutselde eruit gezien hebben.  De tekening is - in tegenstelling tot vele tekeningen die in die periode her en der verschenen - gemaakt door een ooggetuige.  De twee vleugels samen moeten bijna 12 meter overspannen hebben en de breedte was iets tussen 1 tot anderhalve meter.  Onder de vleugels was er een soort van open, houten kooi waarin Centen kon rechtop staan. De vleugels zelf waren gemaakt uit rietstokken en baleinen en overspannen met stevige waterdichte zijde.  De staart, gemaakt uit hetzelfde materiaal, mat 6 meter op 1 meter.  Met een vernuftig stel hefbomen en transmissies kon Centen de vleugels en staart bewegen.
Twee pogingen deed hij in 1874 boven de Cremorne Gardens, Chelsea, Londen, telkens met vele duizenden Londenaars die (mits betaling) kwamen kijken.  De eerste keer dreef de ballon met daaronder Vincent De Groof in zijn vliegmachine tientallen kilometers af naar Brandon in Essex.  Er werd beweerd dat hij daar in Brandon over een afstand van meer dan 300 meter zelfstandig door de lucht gevlogen had.  Nu nog altijd wordt dat door velen beweerd.  Dankzij Bob Warnier en zijn boekje De Vliegende Plafonneerder weten we dat het geen waar is.  Voor de rechtbank die later de hele zaak onderzocht verklaarde de bestuurder van de luchtballon, Joseph Simmons, dat "De Groof zich los maakte op minder dan 1.000 voet en eerden beneden was dan hijzelf".  Gelogen heeft hij niet, maar de waarheid is dat Centen zich pas losmaakte toen hij beneden was en natuurlijk was hij eerder beneden want hij hing eronder.
Na die eerst vlucht zorgde de eigenaar van Cremorne Gardens voor barnumreclame waarin verteld werd van de 'geslaagde vlucht' van De Groof.   Daardoor kwam enkele dagen later nog meer volk naar zijn domein en de kassa rinkelde.  U moet weten dat afgesproken was dat De Groof 1 procent van de inkomsten zou opstrijken.  Die tweede poging gebeurde op 9 juli 1874.  Die dag stond er veel te veel wind.  Toch moest de poging kost wat kost doorgaan.  De ballon steeg op met Centen en zijn vliegmachien eronder en dreef af in de richting van de kerk van Chelsea.  Daar vlakbij rukte Centen aan de koord die hem met de ballon verbond.  Het was waarschijnlijk door de harde wind maar de vleugels van zijn machine klapten onmiddellijk over en het geheel stortte in een razende vaart vanop een hoogste van zowat 25 meter recht naar beneden op de straatkeien van Robert Street.  Nog voor Centen in het hospitaal aankwam was hij al overleden.  Zijn vrouw die bij het zien van dit alles flauwviel, bleek later zijn echte vrouw niet te zijn (stelt u zich dit eens voor in het Victoriaanse Londen: o schande, o schande) maar iemand die hij in Brussel had leren kennen.  Zijn echte vrouw was voordien al met de kinderen naar haar ouders in Vlissingen getrokken.   Waarschijnlijk was ze het beu geworden dat haar man zijn werk verwaarloosde en dat hij al zijn geld en tijd in zijn uitvindingen stak.