Vincent De Groof: The Flying Man (3)

In tegenstelling tot wat de inhoud van veel spotliederen en spotdichten die zowel in Brugge als in het buitenland (Groot-Brittannië) over hem opdoken na zijn ongelukkige dood (en nog tientallen jaren daarna), moet Vincent De Groof wel degelijk een intelligent man geweest zijn.  Naast het ontwerpen van verschillende machines waarmee hij zelf door armbewegingen uitteste of hij kon vliegen was vroeger van hem bekend dat hij nog andere zaken uitgevonden had, o.a. een soort cement waarmee dijken gebouwd (konden) worden.
Langs de ene kant was De Groof intelligent maar langs de andere kant was hij ook een getrainde sportman en dat was in die tijd veeleer uitzondering dan regel.  Daarenboven moet het iemand geweest zijn die van geen kleintje vervaard was.  Hij was het type dat, om zijn pijp aan te steken,  gewoon op een gaslantaarn klom.  Zo werd er ook verteld dat men in zijn omgeving het fragment uit het boek van "De Graaf van Monte Christo" waarin de hoofdfiguur Edmond Dantès zich in een lijkwade liet naaien en in zee werpen waarna Dantès kon ontsnappen uit een gevangenis die gebouwd was midden in zee als een fameus huzarenstukje beschouwde.  Welnu, Centen ging dat ook eens proberen en het lukte hem toch wel zeker!
In de jaren toen Vincent De Groof leefde stond het vliegen echt nog in de kinderschoenen.  Enerzijds waren er al de ballonvaarders zoals François Goudeseune (onlangs nog uitgebeeld op het zandsculptuurfestival).  En anderzijds waren er de 'stuntmannen' die dikwijls met eigen ontworpen machines probeerden te verwezenlijken wat Leonardo da Vinci eeuwen tevoren ook al geopperd had: geef de mens vleugels en hij zal kunnen vliegen als een vogel.  Vincent De Groof was dus iemand van die laatste 'gevaarlijke' soort.  Want het jammerlijke van de zaak was: hij geloofde - net zoals veel uitvinders trouwens -  niet voor 100 procent, maar voor 200 procent in het ooit eens welslagen van uitvinding.  Meer nog: hoe meer mislukkingen hij had en hoe meer men begon te spotten met die Brugse Zot, des te meer groeide in hem de wil om alle spotters eindelijk eens en voorgoed de mond te snoeren door dé ultieme stunt.
Het huis langs de Langerei dat De Groof bewoonde is dat rechts op deze foto juist voor de Sint-Gilliskerk.

Gedurende het half jaar dat mijn blog bestaat heb ik terloops twee keer de naam van Vincent De Groof (geb. 6 dec 1830 (of 1831), Rotterdam - gest. 9 juli 1874, Londen)  laten vallen.  Het wordt hoog tijd dat ik deze belangwekkende Bruggeling eens echt aan bod laat komen.  Ik heb het over een man, plafonneerder van beroep, waarvan Achiel Van Acker ooit zei dat het dringend tijd werd om een straat of plein in Brugge naar hem te noemen.  Het is er helaas nog altijd niet van gekomen.  Waarom zou er gerust in Brugge een straat of plein naar deze 'Centen' genoemd moeten worden?  Wel, neem zelf eens de proef op de som en gooi "Vincent De Groof" eens in gelijk welke zoekmachine op internet.  U zult dan vlug merken dat hij wereldwijd beschouwd wordt als een der pioniers van de luchtvaart.
Tijdens de laatste Zandfeesten kocht ik op de rommelmarkt het boekje 'De Vliegende Plafonneerder' van Bob Warnier (gesigneerd en wel door de auteur zelf) en dat boekje vertelt nu eens haarfijn hoe het zit met die Centen De Groof en zijn uitvindingen.  Bob Warnier heeft dit boekje na veel opzoekingswerk geschreven en kwam tot enkele verrassende bevindingen.  Zo bijvoorbeeld is er de verbazende conclusie dat deze luchtvaartpionier nooit echt gevlogen heeft.   Kort na Vincents geboorte kwam het gezin De Groof naar Brugge wonen, meer bepaald naar de Langestraat 23 (het huidige nummer 9).  Ook later, toen Vincents ouder gestorven waren, verbleef Vincent met zijn vrouw en kinderen de meeste tijd hier in dit huis.

Een tweede foto van deze plaats in het centrum van Brugge en op deze tweede foto krijgt u al heel wat meer te zien.  Weet u nu waar dit is?

Na juli als warmste julimaand ooit sinds de metereologische metingen in het jaar 1800 en stilletjes voor het eerst opgetekend werden en na de natste augustusmaand die dit jaar daarop volgde is men nu al zeker, zelfs met nog 1 dag te gaan, dat  september opnieuw de warmste  septembermaand ooit wordt.   Drie recordmaanden op rij, dat is stilaan van het goede te veel.  Als we bovendien (eveneens dankzij metingen) weten dat in een spectaculair korte tijd een derde van de ijskap op de Noordpool verdwenen is, dan stemt zoiets tot nadenken.  Snel ingrijpen lijkt geboden, maar hoe?   Overal ter wereld schijnen mensen dit opwarmingsproces van de aarde precies nog te willen bespoedigen.  Denk bijvoorbeeld aan het moedwillig in brand steken van bossen in Spanje onlangs.  Hier in Brugge lijkt Moenaert een stapje in de goeie richting gezet te hebben door een deel van het Lappersfortbos voor 5 jaar (wat een luxe, jongens en meisjes: 5 jaar, amai!!!) als wandelbos voor te behouden.  Langs de andere kant is het quasi zeker dat een nog veel grotere lap Lappersfortbos aan de industrie zal prijsgegeven worden.  Ze hebben het 'm dus toch gelapt! 

Onherroepelijk maar haast ongemerkt schuift de natuur de herfst binnen.  De bladeren aan deze boom liegen er niet om.

Het nieuwe schooljaar is ondertussen opnieuw enkele weken oud.  Sommige scholen beginnen al heel vroeg met hun didactische uitstapjes.  Didactisch betekent niet alleen plezier beleven maar ook taken uitvoeren.  En waarom zou men dat niet gezamenlijk doen, gezellig bijeenzittend op het podium aan het Walplein?

Dit is een der gebouwen die voor het project Predikheren tegen de vlakte moet, maar toch weinig of niks historische waarde heeft.  Het gebouw en de erachter liggende voormalige binnenkoer van de rijkswacht zal plaats moeten ruimen voor een volledig nieuw gebouw waarin, eenmaal dit project afgewerkt, het Rijksarchief komt.

In dit gebouw komen, tenminste als alles goed en wel doorgaat, eerlang de tentoonstellings- en vergaderruimten van het Rijksarchief.

Vandaag breng ik u de ontknoping in wat ik gemakshalve genoemd heb 'Grand Hotel Verriest' maar dat eigenlijk bij de Regie der Gebouwen onderdeel is van het prestigieuze project 'De Predikheren'.  U weet ondertussen dat in de voormalige rijkswachtgebouwen langsheen de Predikherenrei restauratiewerken gaande zijn en dat, eenmaal dat verwezenlijkt is het Justitiehuis naar daar verhuist.  Tot zover fase 1 van het project 'De Predikheren'.  Heeft men daarna nog altijd voldoende miljoenen euro's bijeengescharreld gekregen, dan wordt werk gemaakt van fase 2 van het plan dat zich afspeelt op dit gedeelte van het voormalige domein van de predikheren.  De gebouwen langs de Langestraat zullen bijvoorbeeld opgeknapt worden.  Dit is de achterzijde ervan en, zoals u vaststellen kunt, is dit geen overbodige luxe.  Daarna wordt de inrijpoort en dit pad omgevormd tot inrit naar een ondergrondse parkeergarage bestaande uit twee niveau's, goed voor zo'n 200 parkeerplaatsen.  Daar bovenop komt een volledige nieuwbouw (dit is min of meer op de plaats waar totnogtoe de binnenkoer van de rijkswacht zich bevond) en in dat gebouw komt het volledige archief van het Rijksarchief dat sinds 1912 tot op heden veel te krap bemeten zit in de Poortersloge.  Op  het gelijkvloers van het nieuwe gebouw komen o.a. een vestiaire,  een leeszaal  en een cafetaria.  Gelijktijdig wordt het Hotel Verriest gerestaureerd en de zalen erin, waaronder de fameuze kapittelzaal, zullen, eenmaal afgewerkt, hoofdzakelijk dienst doen als vergader- en tentoonstellingsruimten.  Net zoals het stadsarchief met de regelmaat van een klok belangwekkende tentoonstellingen houdt, zal dan ook het rijksarchief dat kunnen, eenmaal het project 'De Predikheren' volledig achter de rug is en het archief van de Poortersloge naar hier verhuisd is.
Dat dit hele project belangwekkend is hoef ik waarschijnlijk niet te onderstrepen.  Het zal dit gedeelte van onze stad opwaarderen en ook het rijksarchief zal eindelijk de bestemming krijgen waar het recht op heeft.  Echt veel nieuws heb ik u eigenlijk niet verteld, anderhalf jaar geleden al werd dit project aan de pers voorgesteld, maar velen onder u zullen het waarschijnlijk over het hoofd gezien hebben en zeker ook niet beseft hebben wat voor een prestigieuze zaak dit wel is.  

Een uurtje vroeger dan ik normaal doe plaats ik vanavond de nieuwe fotovraag.   Trouwe bezoekers van mijn blog weten ondertussen al dat ik telkens start met een detail.  Vindt u in de tijdspanne tussen nu en morgenavond nog altijd niet waar in het centrum van Brugge dit te zien is, dan krijgt u morgen een tweede foto die een ruimer beeld geeft van de bewuste plek.  Dit doe ik dag na dag tot uiteindelijk iemand de oplossing geeft.  Bij hoge uitzondering gebeurt het wel eens dat ik 4 foto's van één en dezelfde plek tonen moet maar meestal weet u het al na één of twee.  Ook voor mij blijft dit onderdeel van mijn blog leuk.  Ik ben altijd benieuwd of u ook ziet wat ik zie en ben razend benieuwd wie deze keer de eerste zal zijn met het goede antwoord.  En, wie weet, misschien is dit wel uw huis?

Nolfinarium maakte me benieuwd omdat hij wist dat momenteel het Oosterlingenhuis als kantoorgebouw gebruikt wordt voor een internationaal koffiebedrijf.  Daarom heb ik eens gekeken naar de naam van het bedrijf op de gevel en, jawel, het is n.v. Supremo s.a., en dat blijkt een koffiebedrijf te zijn.  Heeft u doorgeklikt naar de site van het bedrijf?  Wat mij vooral opviel in de tekst waarin ze het Oosterlingenhuis en Brugge beschrijven was volgend zinnetje:
Brugge is a well-known medieval town that attracks thousands of tourists every year.
Every year?  Van een understatement gesproken!  Had er nu nog gestaan every day, dat zou al correcter zijn, vind ik.

Deze keer is het Nolfinarium opnieuw die bewijst zijn stad te kennen.  Volgens de weerspiegeling in de ramen was het voor velen waarschijnlijk al duidelijk dat we moesten zoeken in de omtrek van het Oosterlingenplein.  Maar nu moest u nog de naam van het gebouw vinden dat ik fotografeerde.   En Nolfinarium wist dat dit het Oosterlingenhuis zelf is.  Die benaming Oosterlingen mag niet opgevat worden zoals wij dat tegenwoordig bedoelen.  Japanners, Chinezen of Koreanen zijn het helemaal niet.  Die Oosterlingen die hier in Brugge sinds 1457 hun natiehuis hadden om handel te drijven waren gewoonweg (Noord-) Duitsers en de benaming was geenszins verkeerd: zij kwamen uit het Oosten, dus het waren Oosterlingen.

Zondag is er opnieuw Open Bedrijvendag.  Op de uitnodiging die ik in handen heb blijkt dat men ook open staat voor humor.  Elk bedrijf kondigt zich op die uitnodiging kort en kernachtig aan.  Zo lees ik bij Dentaal Tema & Rongé: Wij zetten letterlijk een tandje bij!  Of wat denkt u van de slogan van het Verkeersopleidingscentrum: zin in een slippertje?  De leuze van de vrije Brugse radio VBRO (die ook meedoet) luidt al jaren: da's joen radio.  Dit radiostation heb ik al enkele keren weten verhuizen.  Op het ogenblik hebben ze hun locatie hier gevonden, in Ter Beurze, en dat is zo één van die Brugse gebouwen waar een enorm rijke geschiedenis aan vasthangt.  Veelbetekenend is het feit dat de naam van het gebouw, genoemd naar Jacob Van Der Buerse, waarschijnlijk tot in de eeuwigheid internationaal zal verderleven dankzij de bedrijvigheid die hier in de 15de eeuw voor het eerst was, namelijk internationale geldhandel.  Beurs, bourse, börse, börs, bolsa, enz... het zijn in vele talen allemaal woorden die schatplichtig zijn aan de benaming van dit gebouw.
Nu terug to the point: humor en kort en kernachtig zijn, daar had ik het over.  Het programmaboekje van de afgelopen Open Monumentendag bevat op sommige pagina's ook humor maar kort en kernachtig kan ik de meeste teksten niet noemen.  Ik geef één voorbeeld dat gaat over het klooster van de ongeschoeide karmelieten in de Ezelstraat.  Zelf zal ik kort en kernachtig vertellen waar wat volgt over gaat:
"Er zijn nog slechts 7 karmelieten op het hele domein en om in de 21ste eeuw de nodige herstellingskosten aan de gebouwen te kunnen blijven betalen zijn de kloosterlingen genoodzaakt om bepaalde delen ervan te verhuren voor seminaries of feestjes."
Dit is wat ze er in het boekje van maken:
"Het initiatief situeert zich op het snijpunt van economie en spiritualiteit, en is bedoeld om aan de hand van de verhuur voldoende inkomsten te genereren zodat de bestaande Karmelgemeenschap zich vanuit zijn vertrouwde omgeving kan blijven inzetten voor hun missie."  Nu komt het: "Het scharnieren tussen het contemplatieve leven in het klooster enerzijds en 'De Priorij' als "venue" voor stijlvolle events met een toegevoegde waarde anderzijds, moet een kruisbestuiving mogelijk maken tussen beide."
Grappig hé hoe iemand denkt al zijn geleerdheid te moeten etaleren en in zijn overijverigheid potsierlijke zinnen ineenflanst?

Dat Atchygarry's sublieme marmer en Brugge's charmante panorama algauw uitnodigen tot een bescheiden poging tot artistiek gefriemel, dat lijdt geen twijfel.  Daarom dit kleine frivoliteitje in zwart-wit mijnentwege.  Het weze mij hopelijk vergeven, tot in de eeuwigheid der eeuwigheid.

Mocht u nog twijfelen aan de authenticiteit van de Atchugarry's die op dit ogenblik Brugge bemarmeren: hierzie, dit is Pablo's signatuur in puur Zuid-Amerikaanse schriftuur!

Persoonlijk vind ik die in Carrara marmer gevatte Atchugarry's echt wel iets universeels hebben.  Vooral op mijn zolder zou dit exemplaar zeker niet misstaan en ik ben er zeker van dat het bij mijn zolderkat dezelfde reacties uitlokken zou als de monoliet die in de cultfilm van Stanley Kubrick, namelijk  2001, A Space Oddysey daarin de prehistorische apen biologeerde.
Op dit ogenblik denkt u ongetwijfeld dat ik een vijs los heb, hé?  Toch zweer ik u dat ik een zolder heb met daarop een zolderkat, die in tegenstelling tot mijn huiskat die ik eerder al eens voor u gefotografeerd heb, louter bovenin mijn huis ronddwaalt.  Waarom?  vraagt u zich nu natuurlijk af.  Omdat mijn zolderkat mijn huiskat jarenlang tiranniseerde en pestte en plaagde benedenshuis, in die mate dat wij het uiteindelijk wijselijk vonden om de twee katachtigen met totaal verschillende karakters nooit meer met elkaar te confronteren.  Sindsdien heerst er ten huize Bruggeblog huiselijke vrede.  En om mijn zolderkat enigszins te verstrooien zou dit Atchugarrytje op onze zolder zeker niet misstaan.  Een schamel lampje erop en mijn zolderkat zoldert zelfs op zondag de lappen van 't dak.

De lantaarntoren van het Concertgebouw, zo wordt dit gedeelte van Brugges meest moderne cultuurtempel genoemd.  Heeft u hier de laatste jaren 's avonds al eens een lantaarn zien branden zeven hoog bovenin?  Het is een zeldzaamheid, dat kan ik u verzekeren!  En als er al eens een lichtje brandt bovenin deze van klassieke muzikaliteit niet gespeende Lorelei, dan kan dat piepkleine bakentje die arme schipper, ocharme de man, in onze stad zowaar op drift, alleen maar tot totale schipbreuk brengen. 
Dit gezegd zijnde, ziehier een fotootje van deze plek hoog en droog bovenin, maar nu overdag.  Pablo Atchugarry stelt hier nog een tijdje zijn marmeren monolieten tentoon.  Ach, houdt u niet zo van kunst maar wel van een magnifiek uitzicht op uw stad, komt allen naar hier.  Tijdens de openingsuren van de tentoonstelling kunt u als (Groot-) Bruggeling toch gratis binnen.  U neemt op het gelijkvloers de lift en duwt op het nummer 7.   Eenmaal boven gekomen toont u uw identiteitskaart en u kunt beginnen genieten van het panorama.  En u krijgt er nog een stom ticket op de koop toe bij!

We zijn al toe aan quizvraag 80.  Een foto.  Een plaats in de Brugse binnenstad.  Kunt u mij vertellen welk gebouw ik gefotografeerd heb?

In een latere fase bijgebouwd en al het eerst vervallen geraakt.   Dat is in het kort wat er te vertellen valt over dit gebouwtje dat ooit onderdeel was van het prestigieuze Grand Hotel Verriest dat van 1914 tot aan de tweede wereldoorlog hoofdzakelijk Britse toeristen ontving.
Bemerk erachter de hoge zendmast van de Rijkswacht die tot 1988 opereerde vanuit de Predikherenrei.
Daarachter rechts staat de kraan die duidt op de renovatiewerken aan het gebouw langsheen de Predikherenrei waar binnenkort het Justitiehuis komt.