Prinsenhof

Kent u de wegcode?  Weet u exact wat dit bord betekent?  Normaal gezien moet u neen antwoorden ofwel iets vrij vaags formuleren.  Als u heftig van ja knikt dan weet ik zeker dat u ofwel politieagent bent of aan het studeren bent om uw rijbewijs te halen.
Voor alle duidelijkheid, ik heb het eventjes opgezocht en dit bord c1 betekent: Gesloten in beide richtingen voor voertuigen, ruiters en geleiders van rij- of trekdieren of vee.
Ik vind het leuk hoe men nu nog altijd zo een archaïsch taalgebruik blijft hanteren, ook in de wegcode dus.  Als ik het goed voorheb mag een loslopend paard hier dan probleemloos door lopen?  En wat met een skateboarder? Een skeeler?  Een GSM'ende jogger?  Een kind op een hobbelpaard?  Een zwalpende toerist op zoek naar 't station?
Alle gekheid op een stokje: dit is de Begijnenvest.

Carlos Dejaegher speelt blijkbaar buiten categorie.  Opnieuw was hij het die met de oplossing kwam.  Dit is, zoals hij schreef, het eethuis 't Botaniekske in de Minderbroedersstraat.  Dit is de zijgevel langs de kant van de Schaarstraat.  De uitbaters gaan er prat op dat het gebouw dateert van 1612 en de naam 't Botaniekske, dat is niet moeilijk te raden waarom het zo noemt.  Het ligt namelijk aan het Astridpark, in de volksmond de Botanieken Hof.

Foto nummer twee van deze plaats in het centrum van Brugge.  Het venstertje is nog altijd niet schoongemaakt.  Weet u waar het is?

De totale restauratie van de gebouwen van de voormalige mouterij Cauwe ontving in 1985 de 'Prix Europa Nostra' en dat mag geweten zijn.  Deze plaat op de muur langs de kant Oostmeers herinnert daaraan.

Dit is het Kapucijnenreitje met links de voormalige mouterij Cauwe.
In het middengedeelte ervan werd de mout gestapeld en in zakken gedaan.  Aan de andere kant van het gebouw is er een binnenkoer en via die binnenplaats werden de zakken weggevoerd.

Dit is de kant Westmeers waar de helaas verdwenen ronde schouw in zat.  Onder het dak hier was een koepel die de warme, vochtige lucht verzamelde en liet ontsnappen door de ronde schoorsteen zodat de nodig luchtcirculatie ontstond voor het moutproces.  De productie van warme lucht gebeurde uiteraard beneden.  Dit volledige proces vroeg weinig licht en daarom bevatte deze straatgevel een blinde muur.  Omdat dit gedeelte omgevormd werd tot appartementsgebouw werden er uiteraard vensters en een deur in aangebracht.

De zolder bevatte vroeger enkele zogenaamde uilenpannen, dakpannen met overdekte luchtgaten, nodig om het opgestapelde graan te kunnen luchten.  Die zijn verdwenen en in de plaats zijn grote vensters gekomen.
Vanuit de zolder werd het graan voor het vochtig maken naar de tussenvloer neergelaten.  Die ruimte werd gelucht door kleine ramen met regelpanelen.  Op de laagste vloer gebeurde het kiemen van de gerst op een welbepaalde temperatuur.  De luchttoevoer werd geregeld door het openen of sluiten van de regelpanelen in de kleine vensters. 
Wanneer het kiemen voldoende gevorderd was werd het natte graan opgehesen in de vierkante toren met ronde schouw, kant Westmeers, maar die tijdens de restauratie verdwenen is.  Daar werd het graan op 2 netten uitgespreid.  Warme lucht werd in de schouw geblazen waardoor het kiemproces plots onderbroken werd en waardoor de uiteindelijke 'mout' ontstond.

Dit is de toestand van het gebouw anno 2006.  De mouterij werd gebouwd omstreeks 1888 en het gebouw werd honderd jaar later gerestaureerd en omgebouwd tot woonhuis (kant Oostmeers) en appartementsgebouw (kant Westmeers).  Dit is uiteraard de kant langs Oostmeers en nog duidelijk is het kapje met de typische hijsbalk met katrol te zien en daaronder de laaddeur waardoor de zakken graan de zolder werden binnengebracht.

Vandaag wil ik het eens hebben over de mouterij Cauwe, gelegen tussen Oost- en Westmeers in, die geen mouterij meer is maar waar we aan de gerestaureerde gevel nog altijd kunnen zien dat het er een geweest is.
Op bijgaande foto ziet u de toestand omstreeks 1980.

Jawel, de herfst is in 't land.  We kunnen het onder andere zien aan het sierfruit dat weer overal voor het grijpen ligt op de vensterbanken of naast de voordeuren.

De fotovraag is zeker niet bedoeld om dé mooiste foto van Brugge te tonen.  Het is er gewoon om u te tonen zoals ik Brugge zie, tot in de details toe.  Dat daar regelmatig vuile ruiten bij horen, dat spreekt vanzelf.  Ik kan moeilijk aanbellen en vragen of men speciaal hier voor Bruggeblog het ruitje kuisen wil en een spot wil plaatsen zodat ik dit stukje Brugge op zijn best kan fotograferen.  O neen, zo werkt dat niet.  Niet voor niets is de ondertitel van mijn blog 'Een blik op het Brugge van nu'.  Zijn er vuile ruiten, wel dan toon ik vuile ruiten.
Dit gezegd zijnde is het nu aan u.  Bent u ook al die verkiezingsuitslagen beu?  Wel, zoek dan eens uit waar dit in hartje Brugge te zien is en vertel het ons.  Veel succes!

Op de Markt was er door Oxfam-wereldwinkel een grote witte tent geplaatst.  Men kon er onder andere eten en drinken.  Iets buiten de tent toonde deze kleurrijke man zijn kunstjes.
Waar wij een glas bier aan onze lippen zouden zetten en daarna zat of zot zouden doen zette hij het glas gewoon op zijn hoofd en deed op die manier zot.

Vandaag (net zoals gisteren en eergisteren en ook nog morgen) was er braderie in het Brugs Handelscentrum.  De nadruk van zo een braderie ligt altijd op het weekend natuurlijk want dan worden de straten verkeersvrij gemaakt.  Handelaars mogen dan met een kraampje op het voetpad staan maar ook hier en daar tussenin verkoopt iemand zoals u of ik of - zoals hier - kinderen de spullen die men niet meer nodig heeft.  Verleden jaar was er in het Sint-Jozefsinstituut aansluitend op de braderie vanalles te doen.  Dit jaar ook: iedereen van 18 jaar of ouder uit de omtrek moest hier vandaag tot 14 uur gaan stemmen.  En van dan af ging de poort onherroepelijk dicht.

Zelfs Gruuthuse zat eergisterenavond in 't roze. Nog tot februari 2007 is er hierbinnen een tentoonstelling te zien  met als titel "geloof & geluk".   Deze tentoonstelling doet als het ware aan 'bovengrondse archeologie' en bevindt zich op het boeiende snijvlak van kunstgeschiedenis, archeologie en cultuurgeschiedenis.  Dit zijn niet mijn woorden.  Ik brabbel ook wel eens wat maar niet op zo'n 'hoogstaand niveau'.  Het is de letterlijke bewoording die ik in de persmap vind.  Kunt u er zich iets bij voorstellen?  Ik in alle geval voorlopig niet.  We zullen eens moeten gaan kijken zeker om er echt het fijne van te weten te komen?

Van Spqb kreeg ik de opmerking dat die rose lucht nog veel mooier uitkwam op bakstenen gevels.  Welnu, spqb, men vraagt wij draaien.  Bij de vorige foto draaide ik me 180 graden om en ik schoot dit plaatje.  Als dit geen bakstenen gebouw is!  Meer nog: het is het hoogste bakstenen gebouw van heel Europa.
Voilà, de roze baletten konden beginnen die avond.

Soms denk ik bij een eerste foto die ik plaats: deze foto herkent men op slag en dan blijkt, zoals nu weer dat u een hele straat nodig heeft om eigenlijk te weten waar het is.  De wit geschilderde huizen staan op de hoek van de Nieuwstraat met de Dijver, daar waar de bootjesexploitanten van Groeninge hun vaste plaats hebben.  En weeral is het die dekselse Carlos Dejaegher die als eerste het juiste antwoord gaf.

Heeft u dat ook altijd, dat u het op de belangrijke momenten laat afweten?  Bij de eerste kennismaking met uw toekomstige schoonouders begint u te stotteren en laat u een porseleinen kopje gevuld met koffie op hun oosters tapijt vallen.  Op uw trouwdag zoekt u krampachtig al uw zakken af naar die dekselse ringen en u  kan ze met het zweet parelend op uw voorhoofd gelukkig toch nog te voorschijn toveren.  Waarna u opeens de naam van uw aanstaande met uw eigen naam verwisselt, compleet uit zenuwachtigheid.  Bij de geboorte van uw kind voelt u zich opeens wit wegtrekken en moet u dringend de gang op wilt u niet flauw vallen.   Heeft u dat ook altijd?
Vanmorgen ben ik topzenuwachtig naar het stembureau getrokken.  Mijn identiteitskaart vond ik ter plekke met veel moeite in mijn portefeuille terug op de plaats waar ze altijd zat maar pas nadat ik al mijn zakken tot twee keer toe afgetast had.  Dan kreeg ik de twee kiesbrieven niet opengeplooid en moest iemand anders dat voor mij doen.  En dan - nu komt het - in het stemhokje kreeg ik een totale blackout.  Ik wist helemaal niet meer op wie ik stemmen wilde.  De namen dansten plots door elkaar en ik herkende er geen een meer van.  Yves Moenaert, Mercedes Vanhecke, Bob Decoorne, Lucien Bogaert, ...  Daarom heb ik maar alle bolletje beginnen rood maken, van de eerste tot de laatste.  Na een kwartiertje kwam er iemand mij verontrust vragen of het ging.
Jaja, antwoordde ik, maar krijg ik een nieuw potlood want ik heb de punt afgebroken.
Toen men mijn potlood aanscherpte begon ik krampachtig alles verder in te kleuren.  Eenmaal daarmee gedaan en uit dat beklemmende hokje gelopen gooide ik bijna de stembrieven in de verkeerde bus, ware het niet dat men op het laatste nippertje mij er attent op maakte.
Bij het buitengaan mompelde ik tot de voorzitter en bijzitters van het stembureau een vriendelijk dankje en tot volgend jaar.  Ik weet het niet zeker maar ik had de indruk dat de meesten maar groen teruglachten.

Uw laatste kans om te vertellen welke straat dit is.  Ik kan moeilijk nog veel meer dan dit tonen.  Hier hebt u al de hele straat in beeld.  Waar in de Brugse binnenstad is dit?

We zijn benieuwd hoe lang deze toestand in de Hoogstraat nog zal aanhouden.  Bruges La Morte bestaat blijkbaar in de 21ste eeuw nog altijd, maar nu onderhuids.  Het is een prachtig blinkende appel geworden met onder de schil meerdere rotte plekken en diep, heel diep binnenin, ergens in de omgeving van het klokhuis deze worm die nog altijd ongestoord zijn werk verderzetten mag.