Jan Goetinck

We keren nog eens terug naar de centrale begraafplaats te Assebroek.  Volgende week is het Allerheiligen en Allerzielen en we naderen dus met rasse schreden de periode waarin de overledenen met extra aandacht herdacht worden.  We vergeten alle uit de Angelsaksische landen overgewaaide Halloweengedoe en concentreren ons liever nog eens hierop: het  Brugs kerkhof.

Nog eens de bewuste plek in beeld gebracht.  Hier komen de Ganzenstraat, het Ganzenplein en de Hooistraat samen.
In antwoord op Wouter wat Moonart Gallery betreft, ja die site ligt op het ogenblik blijkbaar plat.  Ik heb dat ook al eens gelapt met mijn blog.  Soms een kleine verstrooidheid is genoeg om de site van het wereldwijde web te gooien.  't Kan ook een andere reden zijn natuurlijk.  Dringende verbouwingen  bijvoorbeeld.  Gehackt door Moenaert?  De centen die op zijn?  Ik zeg maar wat ...

Meteen kan ik alweer op zoek gaan naar een nieuwe fotovraag want onmiddellijk wist Johan (muffie) dat ik deze soort trampoline fotografeerde op dat pleintje langs de Ganzenstraat.  Voor wie al een tijdje niet meer in Brugge woont was dit een onmogelijke fotovraag want het toestelletje staat er nog maar sinds kort.

Te zien in het Brugse straatbeeld.  Als u als eerste antwoorden kunt waar precies dit te zien is, dan moogt u zich gerust ook een Brugschen Stroatendwil noemen.

Vooraleer opnieuw het psychiatrisch ziekenhuis Onze-Lieve-Vrouw te Sint-Michiels te verlaten loop ik door de gang met schilderijen van personen die voor de congregatie van de Zusters van Bermhertigheid Jesu iets betekend hebben.  Zoals hier zuster Marie-Chantal die jarenlang moeder overste geweest is en alhier in 1928 stierf.  Bemerk de beschadiging aan het schilderij.  Misschien heeft op een bepaalde dag hier een patiënt in een minder kunstzinnige bui, in een vlaag van zinsverbijstering het portret van de arme zuster eventjes willen bewerken?

Dit linker gedeelte uit het sacramentsaltaar stelt uiteraard de geboorte van Christus voor met de komst van de drie wijzen.

De kapel heeft een prachtig versierd sacramentsaltaar dat links de geboorte en rechts de dood van Christus uitbeeldt.

Vandaag stappen we nog een laatste keer de kapel van het psychiatrisch ziekenhuis Onze-Lieve-Vrouw binnen.  Het is geen toeval dat bij het binnenkomen onder het doksaal ons twee figuren begroeten, namelijk de zalige Karel De Goede en deze Heilige Donatianus.  Beiden zijn immers sinds jaar en dag de patroonheiligen van het bisdom Brugge.
Let bij deze sint Donaas vooral op het wiel met de kaarsen en op de stigmata aan zijn handen.

Marie-Rose Van Acker mag nog eens met de bloemen zwaaien want na 1 foto wist zij meteen dat dit huis in de Eekhoutstraat staat.  Het is het huis den Draak of, en dat staat chiquer, Maison le Dragon.  Samen met het huis links ernaast is de voorgevel een duidelijk voorbeeld van wat men alhier een  Brugs geveltype  uit de 16de eeuw van de derde soort noemt:  de samengestelde boognis die alle venstertraveeën omvat wordt onderbroken door de doorlopende muurdammen.  Dit is architectenjargon natuurlijk en als u er niks van snapt is dat helemaal niet erg: de foto maakt alles duidelijk.

Ik wil hier echt niet de Marina's, Marjetten of Suffragetten op mijn dak krijgen, maar aangezien van stadswege u, Marina's, Marjetten of Suffragetten, weinig tot niks aangeboden wordt om uw hoogste nood te lenigen ben ik wel verplicht om u, Marina's, Marjetten of Suffragetten, als grootste helft van de mensheid de mogelijkheden aan te wijzen die zich aandienen om u zo comfortabel mogelijk uw bezoek aan Brugge verder te laten zettten.  Als dan dit toilethokje zich als enige (gratis) alternatief aandient voor alle niet vrijblijvende toiletten in de tearooms en sandwichbars van de omgeving, dan kunt u  toch niks anders doen dan Bruggeblog op uw blote knieën danken voor deze kanjer van een tip?

Er wordt al eens geklaagd dat er in de binnenstad van Brugge weinig tot geen openbare vrouwentoiletten zijn.  Klagers van dat soort zijn meestal personen van het vrouwelijk kunne die niet echt goed weten waar ze terecht kunnen met hun hoogst persoonlijke plas of kak.  Hoe raar het in hun oren ook klinken mag, toch zijn er ook voor hen in hartje Brugge mogelijkheden genoeg voorzien waar zij die persoonlijke dingen deponeren kunnen zonder ook maar iets te hoeven betalen.  Neem nu de Onze Lieve Vrouwkerk in de Mariastraat.  Jaja, ik geef het toe: de mannen hebben het makkelijker.  Die hoeven maar om de hoek eventjes het openbaar urinoir binnen te stappen.  Maar ook voor de vrouwen is een oplossing bedacht onder de vorm van dit blauwe toilethokje.  Ik geef het toe, de dames moeten er iets voor over hebben.  Zij moeten via de stelling één hoog opklimmen, maar eenmaal daar aanbeland zullen ze blij zijn van alle ongemak verlost te zijn en daarna kunnen zij met een ontspannen blaas of darmencomplex met goeie moed opnieuw gaan shoppen of sightseeen.
Lap, weeral eens een gouden raad van nonkel Bruggeblog!

Voor deze fotovraag leggen we ons hoofd nog eens goed in onze nek en we kijken hoog boven ons uit.  Als u dat niet doet of nog nooit gedaan heeft vrees ik dat u mij het antwoord op volgende vraag schuldig moet blijven: waar in het centrum van Brugge is dit?

"Tot vroom aandenken aan Brugges dooden" staat er bovenaan deze gedenkplaat, één van de zeven die hier aan de buitenmuur van de militaire kapel in de Karthuizerinnenstraat hangen.  Aanvankelijk waren er maar vijf toen ze op 23 oktober 1927 in aanwezigheid van de toenmalige prins Leopold ingehuldigd werden.  Het bevatte de slachtoffers van WO I.  Later, in 1949, na WO II, kwamen er nog twee gedenkplaten bij met daarop de 182 namen van militaire en burgelijke slachtoffers van die tweede wereldoorlog.
Over een uurtje ben ik terug met een nieuwe quizvraag.

Het is deze keer nog eens Leo De Raedt die met de juiste oplossing op de proppen kwam.  Dit is wel degelijk de Karthuizerinnenstraat, de straat waarin de militaire kapel staat.  Waarom denkt u dat overdag deze lamp brandt?  Om de 746 Bruggelingen die het leven lieten in de twee wereldoorlogen te herdenken!  Hun namen staan in zeven reuzengrote herdenkingsplaten gegraveerd en daar tussenin bevindt zich deze lantaarn.

Dan Brown of geen Dan Brown, de Maria Magdalena zoals we haar hier kennen zullen we eeuwig blijven koesteren.

Bijzonder heb ik genoten van de kruisweg die in de kapel van het psychiatrisch Ziekenhuis OLV te Sint-Michiels hangt.  Effenaf prachtig!

Het interieur van deze kapel doet sterk denken aan het interieur van de Heilig Bloedkapel op de Burg zoals we het er tegenwoordig aantreffen.  Dat is niet moeilijk want de decoratie daar gebeurde door het duo René De Cramer - Frans Coppejans dat hun artisticiteit ook hier in deze kapel botvieren mocht.  Dus, ik zou zo maar zeggen: in plaats van de horden toeristen te trotseren in de Heilig Bloedkapel, komt u gerust naar hier naar de Onze-Lieve-Vrouwkliniek om in alle stilte te genieten van het meesterschap van deze twee mannen dat van de muren afspat.

Zelf kan ik weinig vertellen over de kapel van het ziekenhuis.  Maar één ding wil ik toch zeker kwijt: het interieur (de muurdecoraties) is vooral het werk van de Oostvlamingen Frans-Jozef Coppejans (1867-1947) en René De Cramer (1876-1951).  Van die Frans Coppejans is trouwens geweten dat hij  een deel van het beroemde schilderij van Jan Van Eyck, namelijk Het Lam Gods, waaronder het paneel van de Rechtvaardige Rechters, tijdens WO I voor de Duitsers verstopt had.  Dat was zowat 20 jaar voor Arsène Goedertier uitgerekend dat paneel uit de Sint-Baafskathedraal te Gent ontvreemdde en waar men tot op de dag van vandaag nog altijd naar op zoek is.

Nu gaan we het prachtige interieur van de kapel eens van naderbij bekijken.  Wilt u het zelf eens zien: via de hoofdingang geraakt u er als u de galerij met schilderijen rechtop de ingang tot op het einde doorloopt.