de lollige loper (5)

Deze dame die gisteren deelnam aan de 'Run 4 Fun', georganiseerd door de scoutsgroep FOS de Menapiërs, was een zwartloopster want zij liep zonder borstnummer.  Het schamele inschrijvingsgeld niet betaald, mevrouw?  Of heeft u als uitzondering op de regel er een rugnummer van gemaakt i.p.v. een borstnummer?

Een loopfestijn voor de lollige loper, werd deze loopwedstrijd ook aangekondigd.  Deze man denkt als lopende kerstmuts deze keer niet alleen de lolligste thuis maar zelfs ook de lolligste buitenshuis te zijn.

Hoe de ene dag de andere niet is.  Gisteren was het een zonnige dag.  Vandaag moeten we er niet op rekenen om ook maar een streepje zon te zien.  Daarom krijgt u het hier bij Bruggeblog met mijn verslag van de 'Run 4 Fun' loophappening van gisteren.  Dat het gisteren vooral een gezellige bedoening werd mag duidelijk wezen.  Mensen van allerlei slag en soorten loopcapaciteit deden mee.   De tekst op het zwarte T-shirt (Rust Roest Brugge) verklapt ons bijvoorbeeld dat de draagster ervan waarschijnlijk een turnster is.

Deze namiddag was er, startend om 15 uur, een loopwedstrijd die ingericht werd door de scoutsgroep FOS de Menapiërs.  De loopwedstrijd zelf, voor het derde jaar op rij georganiseerd door die oude Belgen, noemt eigenaardig genoeg 'Run 4 Fun'.  De loopwedstrijd is vooral bedoeld voor, in de eerste plaats alle leden van de beweging, maar ook voor hun ouders en sympathisanten van het eerder lopende type.  De ondertitel van deze loopwedstrijd vind ik veel, veel leuker dan die - bwah, ik moet overgeven -  'runfufun'.  Die ondertitel is:  'een loopfestijn voor de lollige loper'.  De loopwedstrijd startte aan het clublokaal maar ging van daaruit naar de Bloedput om de in deze tijd kleurrijke Vestingen tot aan het station aan te doen en daarna aan de andere kant van het water terug te keren tot aan het lokaal.  Van de deelnemers werd verwacht dit rondje minstens een keer te volbrengen en, als het even kon, liefst twee keer.  Morgen toon ik u enkele schitterende actiefoto's van deze loop maar vandaag tracteer ik u al op een voorsmaakje.  Ik heb zo'n sterk vermoeden dat deze drie dames geen leden van de scoutsgroep zelf zijn en ook geen sympathisanten maar wel degelijk drie kloekmoedige moeders van drie van de dapperste leden van de stam der Menapiërs.

Hallo, Bruggeliefhebbers.  'k Heb een vraagje voor u.  Mijn vriend Marc heeft deze prachtige foto aan mij gegeven om te plaatsen op mijn blog maar hij vergat me te vertellen waar precies in Brugge dat stenen ding staat.  Kunt u mij soms helpen?

Dit is die fameuze plek die u de afgelopen dagen raden moest.  Op deze plek kunt u regelmatig vissers aantreffen maar ook verliefde koppeltjes dicht bijeen.  En heeft u helemaal geluk dan treft u hier een verliefd, vissend koppel aan.

'Aan de Coupurebrug?' vraagtekent Jan Peere zijn reactie op de laatste foto.  Tsja, wat moet ik daar nu mee aanvangen?  Voor strenge jury spelen en het antwoord afkeuren?  Over de Coupure liggen tegenwoordig twee bruggen.  Maar kom, omdat het voor Jan is reken ik het antwoord goed.  (ach, kwam het antwoord zelfs van u dan zou ik het ook nog goedkeuren, hoor.  Ik ben geen kwaaie en voor schoolmeester heb ik zeker nooit geleerd.  Oei, voor deze laatste uitspraak krijg ik straks alle (ex-) schoolmeesters op mijn dak).
Wat is nu het juiste antwoord dat we zoeken.  Die bankjes zijn te vinden op de uiterste hoek van de Coupure met de Kazernevest, in de onmiddellijke nabijheid van de Conzettbrug en dat glazen bakje met daarin die in mootjes gehakte houten klaas.
Ziezo, dankzij Jan Peere krijgt u vanavond een nieuwe plaats in Brugge in uw maag gesplitst en ik zal lekker niet vertellen waar het is vooraleer u het mij komt vertellen.

Als afsluiter van het Atchugarry-hoofdstuk laat ik u even het opschrift lezen dat op het voetstuk van dit werk geplakt is.  We leren er uit dat dit werk naamloos is, dat het gemaakt is in 1999 is en dat we er niet mogen op klimmen.   Wie het eventueel toch in zijn hoofd zou halen om hier op te klimmen, die kan ik vooraf waarschuwen dat Atchugarry zijn werken altijd zo sterk polijst dat het gladden dingen zijn.

Werken in dit soort monumentaal marmer is hard labeur.  Onderschat het geenszins.  Wat Pablo Atchugarry aan energie verzetten moet vooraleer hij tot dit resultaat komt is onbeschrijflijk.

Veel van Atchugarry's 'werkjes' bevatten speelse doorkijkjes.  Hier zien we iemand met vaste tred het pad naar de ingang van het Groeningemuseum oplopen.  Een minuut later kwam de man al terug.  Van een blitzmuseumbezoek gesproken!  Dat de Japanse toeristen daar maar eens een voorbeeld aan nemen!

Fotograferen is altijd wel een beetje truceren.  Hier is het precies alsof  het Carraramarmeren kunstwerk van Atchugarry wedijveren kan met de toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk.  En is dat niet uitgerekend die kerk waarin zich een beroemd marmeren werkje van Michelangelo bevindt?  En laat Pablo nu juist een groot bewonderaar van Michelangelo zijn!

Wat heb ik u gezegd?  Weer iets totaal anders en toch weer hetzelfde (beeld)!

Ondanks het feit dat het hier om 'slechts' 1 werk gaat van Atchugarry en alle foto's die u vandaag zult zien in nauwelijks tien minuten tijd genomen zijn, zult u verbaasd zijn hoe verschillend die foto's zijn.  Het is precies alsof het beeld leeft en het op elk ogenblik en vanuit elk ander standpunt iets totaal nieuws te voorschijn tovert.  (u merkt het al: u heeft hier te maken met een bewonderaar van 'den Atchu').

Excuseert u mij maar ik wil u vandaag nog een laatste keer lastigvallen met wat Atchugarrykes.  Ik bedoel: met wat foto's van een kunstwerk van Pablo Atchugarry, de man uit Uruguay die hier enkele maanden in Brugge zijn marmeren werken mocht/wilde tentoonstellen.  Die tentoonstelling is ondertussen afgelopen en de beelden zijn ondertussen verdwenen, met uitzondering van één.  Vergeten?  Neenen't, niet vergeten!  Dankzij een goede ziel (een moderne mecenas) mag dit ene werk hier in de tuin van het Groeningemuseum nog eventjes blijven staan witte klomp wezen.

De oplossing werd nog niet gevonden.  Daarom voeg ik aan de foto een extra, cruciaal element toe.  Waar in het centrum van Brugge is dit?

Op deze gevelsteen zien we uiteraard een vis met daarboven volgende tekst: "Dit es in den stuer.  1518".  In den stuer is de naam van het huis (ook het Genthof kende nog zo een huisnaam) en met stuer bedoelt men uiteraard steur.  En 1518 is de vermoedelijke bouwdatum van dit huis.
De foto's bij dit en de vorige twee artikels zijn van Marc Willems van Weathercam.

Dit is een laatgotische bakstenen trapgevel uit de zestiende eeuw die nog tamelijk autenthiek gebleven is.  Alleen het oorspronkelijke maaswerk in de boogvelden van de nissen werden in 1856 vervangen.

In dit huis is een diamantzaak gevestigd, het Brugs diamanthuis.  Op de karige website vind ik in verband met deze zaak de volgende grappige tekst: "Ons vennootschap [...] combineert de lage prijzen van Antwerpen met de cultuur en het toerisme van Brugge (parking voor de deur)."  Wat is daar nu grappig aan zult u zich afvragen.  Wel, dat laatste dat tussen haakjes staat.  Jazeker, er is parking voor de deur maar er je wagen geparkeerd krijgen, dat is een andere zaak, dat is meer een kwestie van geluk hebben.  't Mag naast de deur zijn ook natuurlijk maar wat als die parkeerplaats ook al bezet is en die daarnaast ook en daarnaast ...?
Alle gekheid op een stokje.  Het schijnt de moeite te zijn om hier eens binnen te gaan kijken zelfs ook als u de inhoud van uw portefeuille of portemonnee of bankrekening daar wilt houden waar het is.

Ziezo, dat was het dan: hotel Jan Brito.  Ik eindig met deze foto van een gedeelte van het hotel dat men op het eerste gezicht niet meteen als onderdeel van een modern hotel met alle comfort zou verwachten.  Maar het weerspiegelt de aandacht die men bij de renovatie had voor het behouden van heel wat oorspronkelijke elementen.  Hopelijk vond u het leuk hier eens samen met mij binnen te kijken.  En ik wil afsluiten met een welgemeende dank aan Tijl Waelput en Maïté Arjona.