De Barge

Kunt u mij de weg naar \'t oud Sint-Jan wijzen?  Jazeker!  Daar, daarboven.

De Bruggelingen hoef ik het niet te bewijzen  dat de Conzettbrug over de Coupure tijdens zijn eerste levensjaren meer "onderbroken" (waw, slecht nederlands) dan opengesteld was.  Zij weten het wel.  Maar voor alle anderen heb ik dit prentje uit mijn collectie opgediept.  Het dateert van verleden zomer.  En kijk, zelfs Wilfried Meert (organisator van de Memorial Van Damme en inwoner van Brugge), samen met zijn eega, is verplicht een ommetje te maken.

Voor vandaag is \'t de laatste.  Men zegt dat Brugge niets doet voor de jeugd. Ik ben daar helemaal niet mee akkoord.  Dit speelplein is bijlange niet een unicum in de binnenstad.  Er is zogezegd niks voor de jeugd?  Ach, laat me niet lachen!

Aangezien de vorige vraag vandaag opgelost werd door Robert Van Loo verschijnt er nu een nieuwe.  De vraag is dezelfde als altijd: waar in \'s hemelsnaam is deze foto genomen?
Bruggelingen, ken uw stad!

Sorry, morgenochtend is Bruggeblog er even niet, maar om het wachten voor u te verzachten krijgt u dit prachtig plaatje.
Tot kijk ...

\"En een paar weken later hingen Mietje en haar bruidegom \'up den Burg in \'t kastjie\'.\"

Dit is de laatste zin uit \"De Filosoof van \'t Sashuis\" van Maurits Sabbe.  De jeugd van tegenwoordig, zelf twintigers of dertigers begrijpen die zin niet meer.   Als je vroeger in \'t kastje hing (ook ikzelf ooit), dan  wist iedereen: je hebt je trouwdatum officieel aangekondigd en dat staat te lezen in het kastje.  Ten tijde van Maurits Sabbe hing het kastjie nog \'up den Burg, later verhuisde het naar het Blinde Ezelstraatje, waar die kastjes nu nog altijd hangen maar vooral om niets te wezen.  Als je nu trouwt, dan trouw je, punt uit.  Dat hoeft niet meer aangeplakt te worden, daar zijn tegenwoordig andere methoden voor om het iedereen bekend te maken. 

kunst in \'t park.
\"resonantie\"

Als tegenwicht voor de zware kost van daarstraks hier een mooi plaatje van een privétuin.  Langs de Garenmarkt, op nr 10 bevindt zich een groot rusthuis.  Dit is de tuin.

In de zeventiende eeuw verschenen er ook de zogeheten pestboekjes.  Boekjes die van hogerhand uitgegeven werden en richtlijnen gaven aan de burgers hoe zij zich best konden beschermen tegen de pest.  Daar stond bijvoorbeeld in dat men riekende kruiden en takken moest branden, men veel peper en kruidnagel in het eten moest doen, veel moest slapen en weinig drinken.  Als men dronk dan bloed bijvoorbeeld of oude wijn, maar dan liefst met kleine slokjes.  Mocht men niet eten: geen vis, vloeibaar voedsel, geen vers varkensvlees, geen runds- of schapenvlees, geen vet.  Tsja, wat schoot er dan nog over?  Mocht men ook niet eten: vogels.  Tiens, de geschiedenis herhaalt zich!  We zijn veel beter geïnformeerd dan vroeger.  We weten dat de vogelpest nog niet eens in ons land aangetroffen is, zelfs nog niet bij de wilde vogels en kijk: op slag laten veel mensen het al om gevogelte te eten.
Er werden ook Hallegeboden uitgevaardigd.  Het woord zegt het zelf, het waren geboden aan de bevolking.  Zo moesten bijvoorbeeld alle dwalende honden afgeslacht worden.  Er werden hondenslagers aangesteld en die konden elk tot zelfs 1000 honden per jaar afslachten.  Besmette huizen kregen een kenteken.  De zieken mochten alleen buiten van 5u \'s avonds tot 7u \'s morgens.  Uitgeweken stadsgenoten werden teruggeroepen.  Scholen werden gesloten.  Er mochten ook geen vergaderingen meer doorgaan.  Een recept tegen de ziekte van de apotheker Martin Lampsis werd door de stad op vele exemplaren gedrukt en aan de bevolking verspreid. Het klooster van de broeders Cellieten in de Kathelijnestraat deed dienst als voorlopig kerkhof.  Aan het Sint-Janshospitaal moest de mest van alle pestlijders samengebracht worden.  Enz., enz.  
 

...  ook de Onze-Lieve-Vrouw van de Zeven Weeën genoemd.  Het beeld kan je bezichtigen in de Sint-Salvatorskathedraal.  Wat ons vooral intrigeert aan het beeld is, apart van de speciale gelaatsuitdrukking, het rode houten kruis dat O.L.V. in haar rechterhand houdt.  Het is een peststok, niet van oorsprong een van haar attributen.
In de zeventiende eeuw, toen de pest Brugge aandeed, werden de (geestelijke) zorgen voor de pestlijders aan de Kapucijnen toevertrouwd.   Als herkenningsteken hadden die o.a. een rode peststok bij zich.
Nadat de pest overwonnen was offerde in 1667, tijdens een plechtigheid in de kathedraal, pater Melchior van Menen (een Kapucijnerpestpater) zijn eigen peststok aan OLVrouw van de Zeven Weeën.  Waarom weet ik niet precies, maar door toedoen van Hendrik van Susteren, de toenmalige bisschop van Brugge, werd in 1719 een nieuwe peststok bij het beeld gezet ter vervanging van het oude.  Het is die stok die er nu nog altijd staat. 

Ik heb daar een simpeler verklaring voor.  Jan Fabre is gewoon naar de muur gestapt omdat hij daar meer uit de wind staat en zo makkelijker zijn sigaret aansteken kan.
En waarom hij daar op zijn blote voeten staat?   Hij is een trouwe aanhanger van Kneipp en is aan het dauwtrappen in het malse gras.

Robert Van Loo wist als eerste te vertellen waar dit beeld zich bevindt, namelijk in het Guido Gezellemuseum.  Inderdaad.  Het beeld is van Jan Fabre en is ook Jan Fabre.  Dus diezelfde kunstenaar van de schildpad op het strand van Nieuwpoort en van het kevertjesplafond in het Koninklijk Paleis van Laken heeft ook in Brugge een werk van zijn hand achtergelaten.

Flater had het er gisteren in een commentaar al over.  Het Europacollege is bezig een gigantisch complex bij te bouwen  in de wijk tussen de Kandelaarstraat, Verversdijk, Hoornstraat en Boomgaardenstraat.  Dit levert een dergelijk plaatje op.  Dit is de Kandelaarstraat.  En alweer ben ik benieuwd wat er met die oude, al lang niet meer gebruikte poortingang links gebeuren zal.

Aangezien nog altijd niemand de oplossing gevonden heeft, licht Bruggeblog een nieuw tipje van de sluier (of is het \'mantel\'?) op.

(van) wie is dit en waar staat dit kunstwerk?

Nogmaals: Bruggelingen, laat je niet kennen hé!

Geniet ervan nu ze nog bestaan.
Ik heb het hier niet over de kerken (alhoewel de kerkelijke activiteiten ook jaar na jaar verminderen) maar over de openbare telefoonhokjes.  Die zullen het snelst van al verdwijnen!

Bruggelingen, helaas!  Alles is bij hetzelfde gebleven.  De dijken werden niet doorbroken.  Brugge ligt vandaag niet, en waarschijnlijk nooit meer, aan zee.  \'t Zal nooit meer hetzelfde zijn.  En naar extra centen van het stedenfonds kunnen we definitief fluiten.  In Brussel zullen ze gedacht hebben aan de Willy Lustenhouwer klassieker \"Zieje van Brugge ...\".  We zetten ze maar vanachter, hebben ze daar gedacht.

Het enige wat wij eraan overhouden is een licht gevoel van jetlag.  Maar dat zal meer met de overschakeling naar het zomeruur te maken hebben, vermoed ik.