Nique

... kom je dan weer terug?  Maar natuurlijk! Mo vin 'toh!  Wie had daar ooit aan getwijfeld.  Hier is Bruggeblog opnieuw na enkele dagen ziek geweest te zijn.  Springlevend ben ik nog niet, dat zal ik niet beweren, maar levend?  Ja, dat toch wel.  En dat is al voldoende om u verder te informeren over het Brugge zoals ik het zie.

Sorry hoor, mensen, maar voorlopig lig ik meer in de lappenmand dan daarbuiten.  Ik sukkel met een zware verkoudheid, moet voortdurend hoesten, niezen, snotteren en nog een aantal van dergelijke leuke dingen meer.  Ik probeer voorlopig alles met de nodige medicamenten en slaap te verwerken. 
Zou het van de koorts geweest zijn?  Vannacht kreeg ik alleszins een pracht van een visioen.  Ik zag Brugge zoals het er zou kunnen uitzien als we dit jaar tenminste beleidsmensen met een visie verkozen hadden.  Aangezien het gros van de belangrijkste postjes voor de komende zes jaar in opnieuw dezelfde handen gebleven is vrees ik dat mijn visioen zeker niet voor 2013 zal uitkomen.
Ik zag randparkings rond onze binnenstad en zelfs nog meer dan er nu al zijn, maar ik zag ze - in tegenstelling tot nu - volgeparkeerd staan.  Want ik zag een binnenstad die dag in dag uit afgesloten wordt voor alle gemotoriseerde verkeer.  Eén uitzondering daarop blijft voor politie en hulpdiensten en ook voor elektrische rolstoelen.  De tweede en laatste uitzondering is voorbehouden voor de bevoorrading van de handelszaken: die mag enkel nog op weekdagen, uitsluitend van 08u30 tot 10u.  Ik zag controleposten aan alle invalswegen naar de binnenstad om te zien of iedereen alles naleeft zoals bevolen.  Openbaar vervoer en taxi's, mogen die in mijn pracht van een droom nog Brugge binnen?  Welnu, de bussen van de Lijn worden vervangen door vele tientallen paardentrams die veel meer comfort zullen bieden dan die drie armtierige dingen die we nu regelmatig  in Brugge aantreffen.   En de taxi's worden vervangen door koetsen.  De toeristenbootjes op de reien worden vervangen door comfortabelere, bredere en voor regen en wind afgesloten boten die mensen van het ene punt naar het andere punt vervoeren, bijvoorbeeld van het Sasplein in het noorden tot aan het Sashuis aan het Wijngaardplein, met natuurlijk onderweg nog verschillende stopplaatsen.  Ik zag in mijn visioen een wekelijkse Bruggelingendag, en bij uitbreiding een West-Vlamingendag.  Elke maandag, de dag trouwens waarop toch de meeste musea gesloten zijn, mag niemand die geen identiteitsbewijs voorleggen kan dat hij Westvlaming is de binnenstad nog in.  Ik zag op die dagen de Bruggelingen herleven en spontaan op schitterende, zonovergoten dagen feestjes bouwen midden op straat, zelfs zonder ook maar één eurocent Vlaamse subsidie. 
Ik zag alle Toyo Ito en andere De Puydt misbaksels op een schroothoop liggen buiten de stad en vooral op de Burg op de vrijgekomen plaats zag ik een nieuw, kolossaal jeugdcentrum verschijnen. Het zag er mij een verbluffend staaltje van moderne architectuur uit met duidelijk een pracht van een knipoog  naar de rondom staande gebouwen.  Het nieuwe inloopcentrum zonder drempel zou namelijk aan de gevel nissen bevatten met daarin levensgrote karikaturen van alle zetelende gemeenteraadsleden, allemaal gemaakt door opkomend jong Brugs talent.   Ik zag zelfs een naam van het centrum voor mij opdoemen: "het Donaas-Fons".  De naam is niet alleen een verwijzing naar de kathedraal die hier stond en opgedragen was aan de heilige Donaas.  Neen, ook die Fons heeft een betekenis.  Het is de naam van de nieuwe burgemeester uit mijn visionaire gedachtenkronkels.
Ik zag, .... ik zag ...
Sorry hoor, maar nu moet ik opnieuw de lappenmand in.  Het opstellen van dit artikel vergde nu al bovenmenselijke inspanningen van mij.
Hopelijk tot morgen,
met een Bruggeblog aan de beterhand en aan het toetsenbord van zijn PC.

Kijk, omdat het Kerstdag is bied ik u enkele schone zichten van vandaag van Brugge aan.  Mijn commentaar laat ik eventjes achterwege.

Rond deze tijd belandt gevogelte van allerlei 'pluimage' nogal gemakkelijk in de pot.  Hier aan 't Minnewater kunnen ze allemaal nog rustig rondtrippelen.  En zelfs ruziemaken.

De toegang tot het terras van het kasteel Minnewater.

... gefotografeerd.

Frederik Cloetens heeft de glascontainer gevonden.  Hij staat op een parkeerplaats aan de achterkant van de Beurshalle.  Sint-Maartensbilk is de naam van de straat.  Vanavond geef ik uitzonderlijk geen nieuwe quizvraag.  Ik heb namelijk kerstverplichtingen.  Neen, neen, ik moet niet voor Kerstman spelen.  Er is gewoon een familiaal kerstgebeuren en daar kan ik, mag ik niet op ontbreken.

   Het comité voor initiatief dat hier op de Burg dit jaar opnieuw haar stal neergepoot heeft kreeg onlangs een klacht van een dame binnen.  Zij vindt het niet kunnen dat het kindeke Jezus nu al dagenlang in zijn kribbe ligt.  Is Christus soms niet geboren midden in de nacht van 24 op 25 december?  Dàn pas mag hij in zijn kribbe liggen, zo stelt zij.  Lieve dame, leest u eerst eens Bruggeblog, dan zult u weten dat die datum 25 december indertijd gewoon gekozen werd omdat dat toen het best paste en niet omdat Christus uitgerekend op die dag geboren is.  Over de precieze datum daarvan zijn de specialisten terzake het zelfs helemaal niet eens.  Zoals ik dit stukje betitelde: er was heisa voor niks om deze stal.  De modale Bruggeling bestempelt zoiets veel plastischer: voor hem is zo een dispuut weer maar eens een schete in een flasche.

Grappig vind ik het altijd hoe sommigen foto's beoordelen.  Ik toon het Brugge van nu, het Brugge zoals het is, NIET het Brugge zoals u wilt dat ze is.  De mooie plaatjes laat ik meestal over voor andere sites of blogs.  Toon ik dus een glasbak, dan toon ik een glasbak en geen schoonheidssalon.
Vooruit dan, hier is foto nummer drie van dit "dink".  En nu ga ik vlug naar de kersteditie van de "Willy's en Marjetten" kijken.
O ja, ik zou het bijna vergeten te vragen: weet u dit "dink" nu in de binnenstad van Brugge staan?

Heeft u zich, net zoals ik, vanavond te pletter gegeten?  Gedronken?  Foei!  Dan wordt het hoog tijd voor u voor een wandelingetje buiten.  Ook bij deze hardnekkige mist kan dat deugd doen na uw copieuze maaltijd.  En u heeft het voordeel dat u, ook al moet u zich strompelend voortbewegen, waarschijnlijk toch niet veel volk op straat zult tegenkomen.  Zo kunt u eens heerlijk genieten van Brugge-bij-nacht.  Of, zoals hier, van de Burg-bij-nacht.

Het is niet mijn beste foto (genomen met mijn klein digitaaltje en dan nog vanop een afstand in de mist) maar het geeft goed de sfeer weer die deze namiddag in Brugge hing.  Aan een der toegangen tot het winkelcentrum "Het Zilverpand" stonden deze twee dappere kerstvrouwen, u kon ze echt niet ontlopen.

Toegegeven, het oogt mooi en het zal ook genoeg gekost hebben, deze twee glazen wanden op 't Zand.  Er werd daarvoor een speciale LED-technologie gebruikt.  LED = Light Emission Diodes.  In het glas zitten 3 millimeter dikke dioden die door het glas heen stralen.  Naar het schijnt is dergelijk glas erg schokbestendig.  "Het kan tegen een stootje"  dixit Geert Maene van de firma Maene die dit hier geplaatst heeft.  We zijn eens benieuwd!

Er is in de pers nogal wat te doen geweest om dat glas dat de trap naar de ondergrondse parking van 't Zand afschermt op de plaats waar tot halfweg dit jaar nog het toilethuisje stond.  De firma Maene heeft dit geplaatst en men laat nu in de pers zogezegd uitschijnen dat er een stukje van het museum Het Louvre in Parijs hier op ons Brugse 't Zand aanbeland is.  Simpelweg omdat het soort glas dat gebruikt werd voor die beroemde piramide die in opdracht van wijlen president François Mitterand op het binnenplein van het Louvre geplaatst werd ook hier gebruikt werd.  Terwijl tegenwoordig op nog vele andere plaatsen dergelijk glas te vinden is.

Uit uw antwoorden kan ik opmaken dat er niet veel van die dingen in de binnenstad van Brugge opgesteld staan, te weinig zelfs.  Maar er staan er blijkbaar toch nog genoeg want u gokte allemaal voorlopig verkeerd.  Tot morgenavond krijgt u nog de tijd voor een volgende gokje, tenzij u aan de manier waarop de stickers aangevreten zijn plots weet: ha, dat is daar waar ik altijd voorbijkom!

Allez, we zitten vanaf nu in het verlengde Kerstweekend en voor sommigen zelfs in de Kerstvakantie.  Aan allen, ook aan die onfortuinlijken die tijdens deze periode toch nog werken moeten, wens ik een zalige Kerstmuts ... euh pardon: Kerstfeest toe.

Als u nog eens in deze donkere tijd van het jaar overal in en buiten uw huis lichtjes ophangt en ook van die heerlijk doorzichtige kerstballen in uw kerstboom plaatst, weet dan dat u daarmee een oeroude traditie voortzet.
Ik verklaar me nader.  Die transparante ballen noemde men vroeger 'heksenballen'.  Heksenballen waren bijvoorbeeld erg populair in de 18de eeuw in Engeland, maar hun oorsprong is nog veel ouder.  Al eeuwen lang worden glazen ballen in deze tijd van 't jaar voor de ramen gehangen om vervloekingen, boze geesten en ongeluk af te weren.  Het doel van het ophangen van deze ballen is om de voorbijgaande boze geesten, die een mogelijk gevaar kunnen vormen voor de harmonie in huis, buiten te houden.  Door de schittering van de bal geraken de geesten gehypnotiseerd.  Raken zij de bal aan, dan worden ze erdoor geabsorbeerd, met andere woorden: dan raken ze gevangen in de bal.
Wandel je doorheen Brugge dan zie je aan veel gevels van huizen koppen van dieren of mensen die er vervaarlijk uitzien.  Welnu, die koppen beoogden precies hetzelfde effect, namelijk de kwade geesten buiten houden.   Maar aangezien in de donkere dagen die koppen alleen niet volstonden greep men in die periode naar de doorzichtige 'heksenballen' die we nu kennen als onze kerstballen.

Net zoals wij in onze streek Sinterklaas kennen als die brave man die de cadeautjes rondbrengt, meer specifiek voor de kleinsten, zo speelt in vele andere landen de Kerstman diezelfde rol.  Het verschil zit hem hier in dat de Kerstman, naast een specifieke aandacht voor de allerkleinsten, ook de groteren en zelfs de groten nooit vergeet.  In Engeland gaat hij rond onder de naam Father Christmas, in Rusland noemt hij, min of meer vertaald, Grootvadertje Vorst en in de Verenigde Staten kennen ze hem onder de naam Santa Claus.  Die Santa Claus is een verbastering van ons Nederlandse Sinterklaas.  Dat komt door de Nederlandse emigranten in de V.S. die er blijkbaar hun eigen tradities meebrachten.

Een 'traditionele' bezigheid in deze tijd van het jaar is het maken van kransen van hulst.  Ook dat hebben we overgenomen van de 'heidenen'.  De oude Romeinen gebruikten bijvoorbeeld hulsttakken om er hun tempels mee te versieren tijdens Saturnalia, dat was een 7 dagen durend midwinterfeest dat gewijd was aan Saturnus, de god van de landbouw.  Bij dat feest hoorde ook ... het uitdelen van geschenken.
Wat dan te denken van de kerstboom zoals we die nu kennen?  Van oorsprong komt die traditie uit Frankrijk.  Daar werd in 1605 in Straatsburg de eerste versierde dennenboom op kerstdag in de grond gezet.  De traditie van het kerstboomgebeuren verspreidde zich snel verder over heel West-Europa.