
In
1793 voelden de monniken van de Duinenabdij langs de Potterierei al nattigheid: de dreiging van de Franse Revolutie hing ook in onze streken als een donderwolk boven alle religeuze gebouwen en instellingen. Uit voorzorgsmaatregel plaatsten ze de loden kist met de relikwieën van Idesbald in een marmeren tombe in wat nu de seminariekerk is. In
1794 verborg men het onder de kapel van de kruisgang, maar men was er nog altijd niet gerust in. In de nacht van
20 mei 1796, na middernacht zelfs vervoerden de toenmalige prior Loosveldt samen met de Duinheren Stefaan Aerts, Andries Noppe en Nicolaas De Roover alles in een houten kist en brachten het naar de slaapkamer van dit huis in de Jeruzalemstraat waar het nog later in de tuin begraven werd. Op
15 november van datzelfde jaar
1796 werden de monniken uit hun klooster verjaagd en alles werd geconfisqueerd. De translatie van de relikwie van de later (in
1894) zalig verklaarde Idesbald was dus nog net op tijd gebeurd.
Dit huis was in die tijd gekend als "
De blauwe zille".
zille (of zulle) = gewestelijk voor drempel
translatie = het overbrengen van het stoffelijk overschot van een heilige
2 reacties op dit bericht
Deze blog verdient meer aandacht
Deze blog verdient meer aandacht dan hij totnogtoe kreeg. Dat is een feit dat zeker is. Ik zal hier nog vaak terugkomen.
Met vriendelijke groeten,
Drs. Johan Arendt Happolati
Geduld