quizvraag 146

Dit is de papegaai die als versiering dient voor de windwijzer bovenaan de van oorsprong als oliemolen dienst doende molen "De Nieuwe Papegaai", die te zien is langs de Brugse Vestingen, meer bepaald als derde molen vanaf de Kruispoort op de Kruisvest.
Wist u dat er zoiets als een molentaal bestaat.  Die molentaal was vooral streekgebonden maar toch kwam alles ongeveer op hetzelfde neer.  Molentaal heeft vooral te maken met de stand van de wieken die iets te vertellen hebben over de toestand van de molen of de molenaar zelf.  Enkele korte voorbeelden daarvan krijgt u hier en hier.

De vier molens die nu nog op de vestingen staan, staan er louter nog als versiering, als een fake herinnering aan een ver verleden van Brugge waarin in een bepaalde periode zelfs tot een vijfentwintigtal molens van diverse soorten de omwalling bevolkten.   Toen waren die molens  een pure vorm van broodwinning voor de molenaars en hun omgeving.
Fake, schreef ik daarstraks, en niks is minder waar.  Geen enkele molen die nu op de Brugse Vesten staat is een echte oude Brugse molen.  De onderdelen van de vier huidige molens werden stuk voor stuk opgehaald van restanten van andere molens uit de streek en die stukken werden hier opnieuw (met veel kunst- , knutsel- en vliegwerk) ineengepast.
Moeten die molens verdwijnen omdat ze niet echt Brugs zijn?
Bah neen, omdat ze ons toch nog altijd iets kunnen vertellen en tonen over ons verleden hier.

Natuurlijk had Frederik Cloetens het bij de tweede foto al bij het rechte eind
" Is dit soms een onderdeel van één van de molens die tussen de Kruispoort en de Dampoort te zien zijn?"  Natuurlijk is dit onderdeel te zien aan een van die molens tussen de Kruispoort en de Dampoort.  Maar ik wilde van u graag nog weten welke molen precies en waar dat onderdeel voor diende.  De afgelopen dag heb ik niks geblogd maar u heeft mijn taak overgenomen.  Het was Frederik zelf die opnieuw als eerste kon vertellen dat we hier bij de Nieuwe Papegaai aanbeland zijn.  Nolfinarium wist dan weer meer exact te zeggen dat dat grote rad dat we zagen het kruierswiel genoemd wordt en dat daarmee de molen naar de windrichting gekruid wordt om zoveel mogelijk wind te vangen..  Of dat systeem nog werkt is inderdaad onduidelijk.

"Leunend op 't half vermolmde latwerk, dat zijn achterhofje van het Gruuthuzereitje scheidde, stond jonge Free de wedergeboorte van den Mei te genieten.
't Was alles teer, bleek goud, dat uit den hemel lichtte en de heele omgeving met ambergele klaarte vulde.  Een wonderbaar licht!  Het sidderde in de lucht, rondom den hoogen Lieve-Vrouwentoren; het daalde in 't water en trok een goudvoor tot onder den donkeren boog van het brughuis; het kleefde aan de grijze muren en blonk in de starende ruitjes van de oude heerenwoon.
De lauwheid van de eerste lentedagen hing in de lucht en deed de ijskorstjes van den laatvorst, die onder aan de brokkelende scheptrap en aan den muurvoet nog schuilden, in 't water wegdroppelen.  Als met zachte handen streelde die lauwheid het weeke meiloover, dat daar overal uitkijkt.  Ze streelde de ontvouwde, sprankelende balsemknoppen van de kastanje, het poeierig licht neerstuivende loof van den zilverberk, de neerdruipende lange blaadjes van den treurwilg en vooral ginder in het helst verlichte hoekje, den rozigen hagedoorn, die met weelderige mildheid zijne geuren verspreidde.
Het was alsof geur en licht en lauwheid éen geworden waren om met hun driedubbele bekoring een blijde meiziel om het Gruuthuzereitje te tooveren.  Alles stond er roerloos te genieten, verwonderd en gelukkig te staroogen als bij den aanvang van eene zachte verrukking."

Dit zijn de eerste twee pagina's van "Een mei van vroomheid" van Maurits Sabbe en de schrijver beschreef in die twee pagina's hoe uitgerekend deze plek in Brugge ongeveer honderd jaar geleden er moet uitgezien hebben.  Vanop het hofje van het nu geel beschilderde huis moet die Free uitgekeken hebben op het 'Gruuthuzereitje' en in die tijd kon hij nog onbelemmerd kijken tot aan het 'brughuis' dat nu het Arentshuis is.  Pas enkele jaren later (1910-1911) werd het Bonifaciusbruggetje gebouwd.
Op een zonnige bijna-lentedag als vandaag, en deze plek passerend, kon ik het niet helpen dat ik opnieuw denken moest aan deze passage uit Maurits Sabbes werk.

Ondanks het feit dat de plaats gisterenavond al geraden werd zou ik van u toch graag willen weten exact waar in Brugge deze foto, samen met de twee vorige van de quizvraag, genomen zijn.   En weet u soms ook waar dit industriële erfgoedding vanop de foto's precies voor dient?

Zelfde plaats, zelfde plek als bij de vorige foto.  Alleen heb ik mij bij deze tweede foto 180 graden omgedraaid en is dit kiekje een tiental seconden later genomen dan het vorige.  Het bewijs?  Let op beide foto's dan eens op de dame in blue jeans en met het witte jasje.  Ik bleef staan, zij niet.  Zij wandelde verder.

Het antwoord van Flater na de eerste foto moet ik helaas fout rekenen.  Zijn antwoord is nog een klein beetje te vaag, vind ik ;-).  Maar misschien kan hij (of u) bij het zien van deze tweede foto nu meer specifiek aanduiden waar in het 'kloppende hart' van Brugge dit te zien is?

Aangenaam weer, een gezellige omgeving en daar bovenop nog een ijsje uit het vuistje...
 wat kan een mens nog meer verlangen om gelukkig te zijn?

Het mooie weer lokte deze zondagnamiddag veel volk naar het toeristische centrum van Brugge.  De ticketverkoop voor de bootjes draaide op volle toeren.

Aangezien de vorige quizvraag onmiddellijk opgelost werd door Chris, verwacht u vanavond alweer een nieuwe.  Geen probleem, hier is hij dan.  Waar in Brugge city is dit te zien?

Op de hoek van de Kazernevest en de Ganzestraat.  Geen katje(s) om zonder handschoenen aan te pakken.

Vanmorgen vroeg was dit te zien langs de Boninvest.  De valiezenkoers in de richting van het station.

Vanavond heb ik goesting voor eeen drietal zwartwitjes van Brugge.  Dit is de eerste.  De Conzettbrug.

  Ook de prachtige deurkruk van het huis Langerei 91 werd gemaakt door Jef Claerhout.  Hij toont een metselaar die een deuropening of tunnel  aan het dichtmetselen is.

De huidige eigenaar van dit huis is de architect Filip Soutaer.  Bij de restauratie van de gevel  werd aan het stadsbestuur gevraagd  om een geïntegreerd beeldhouwwerk bovenaan de voorgevel te mogen plaatsen.  Dat werd goedgekeurd en de stadsadministratie stelde zelf een aantal kunstenaars voor.  Het werd de beeldhouwer Jef Claerhout uit Oedelem die op basis van een schetsontwerp van Filip Soutaer aan de slag ging.  De figuur zelf stelt Midas voor, de mythologische figuur die alles wat hij aanraakte in goud deed veranderen.  Het gebruiken van Midas getuigt van (zelf-)kritiek op het vakmanschap van de bewoner en zijn collega's.  Architecten of designers willen hun ontwerpen altijd mooi maken (in goud veranderen) maar vergeten soms dat alles nog functioneel moet zijn (Midas moest nog kunnen eten, maar kon het niet meer want ook zijn eten veranderde ook in goud).
Volgens het ontwerp van Soutaer had de gehurkte Midasfiguur een tekenpen (ganzenveer) in zijn hand waarmee hij ter plaatse zijn eigen woning aan het uittekenen was.  Jef Claerhout heeft de ganzenveer als bouwkundig attribuut in een winkelhaak veranderd.   Hij heeft dat waarschijnlijk gedaan omdat de figuur die hij gemaakt heeft voor het huis van architect Erik Van Biervliet langs de Sint-Annarei een passer als attribuut had.  Passer en winkelhaak, het zijn de symbolen van de vrijmetselarij, de vrije metselarij.

Van de eerste foto al was het prijs!  Chris Weymeis wist te vertellen dat het beeldje dat ik toonde bovenop de voorgevel van het huis Langerei 91 staat en dat het door Jef Claerhout gemaakt is (de kunstenaar die in Brugge o.a. ook het kunstwerk dat op het Walplein staat gemaakt heeft).  En dat klopt!

Een nieuwe fotovraag voor u.  Op bijgaande foto staat iets wat in het centrum van Brugge te zien is.  Ik weet waar dit exact te zien is, maar weet u het?  En weet u soms wat het voorstelt?

Vanavond breng ik uitzonderlijk geen nieuwe quizvraag.  Geen nood voor de quizzers, want vanaf morgenavond kunnen die zich opnieuw suf denken waar in Brugge die eerste foto genomen werd.  Maar vanavond is er geen quizvraag om de simpele reden dat ik naar het Concertgebouw gestapt ben om er de openingsavond van het filmfestival Cinema Novo mee te maken.  De Belgische premiere van "Curse Of The Golden Flower", de nieuwste film van de Chinese cineast Zhang Yimou was er namelijk eentje om reikhalzend naar uit te kijken.  De vorige twee prenten van de man, Hero en House Of The Flying Daggers, kende ik al en kon ik uitermate appreciëren maar naar het scheen ging zijn nieuwste film zeker niet louter om spektakel maar de kijker die een hoge dosis gecultiveerd, Shakespeariaans drama graag lust zou erin flink op zijn wenken bediend worden.  Alle lof vooraf was niks overdreven.  Alleen was het jammer dat de vele honderden aanwezigen op de premiere zich een uur lang rot maar beleefd, een Concertgebouw betamend, moesten ergeren aan het obligate lang uitgesponnen openingsblablabla, aan drie lauwe, kramikkig ineengeflanste kortfilmpjes (speciaal voor het festival gemaakt en "zo goed" dat men ze  kost wat kost op de openingsavond wilde vertonen), en daarna aan de al eveneens broodnodige reclamefilmpjes  van de talrijke sponsors van de hele zwik.  Neem daar bovenop nog een bijna twee uur durende film en de rijen stoeltjes van het Concertgebouw die vrij dicht op elkaar geplakt staan; dat alles resulteerde erin dat ik achteraf  als een gebrekkige de trappen af strompelde.  Maar ik heb het er voor over gehad want Curse Of The Golden Flower is zonder overdrijven in één woord: subliem.  Alle lof ook voor de hoofdrolspeelster Gong Li die de rol van een keizerin van China ten tijde van de Tangdynastie uitbeeldt (ca. 928 A.D.).