Katachtigen

Vanmorgen vroeg was dit te zien langs de Boninvest.  De valiezenkoers in de richting van het station.

Vanavond heb ik goesting voor eeen drietal zwartwitjes van Brugge.  Dit is de eerste.  De Conzettbrug.

  Ook de prachtige deurkruk van het huis Langerei 91 werd gemaakt door Jef Claerhout.  Hij toont een metselaar die een deuropening of tunnel  aan het dichtmetselen is.

De huidige eigenaar van dit huis is de architect Filip Soutaer.  Bij de restauratie van de gevel  werd aan het stadsbestuur gevraagd  om een geïntegreerd beeldhouwwerk bovenaan de voorgevel te mogen plaatsen.  Dat werd goedgekeurd en de stadsadministratie stelde zelf een aantal kunstenaars voor.  Het werd de beeldhouwer Jef Claerhout uit Oedelem die op basis van een schetsontwerp van Filip Soutaer aan de slag ging.  De figuur zelf stelt Midas voor, de mythologische figuur die alles wat hij aanraakte in goud deed veranderen.  Het gebruiken van Midas getuigt van (zelf-)kritiek op het vakmanschap van de bewoner en zijn collega's.  Architecten of designers willen hun ontwerpen altijd mooi maken (in goud veranderen) maar vergeten soms dat alles nog functioneel moet zijn (Midas moest nog kunnen eten, maar kon het niet meer want ook zijn eten veranderde ook in goud).
Volgens het ontwerp van Soutaer had de gehurkte Midasfiguur een tekenpen (ganzenveer) in zijn hand waarmee hij ter plaatse zijn eigen woning aan het uittekenen was.  Jef Claerhout heeft de ganzenveer als bouwkundig attribuut in een winkelhaak veranderd.   Hij heeft dat waarschijnlijk gedaan omdat de figuur die hij gemaakt heeft voor het huis van architect Erik Van Biervliet langs de Sint-Annarei een passer als attribuut had.  Passer en winkelhaak, het zijn de symbolen van de vrijmetselarij, de vrije metselarij.

Van de eerste foto al was het prijs!  Chris Weymeis wist te vertellen dat het beeldje dat ik toonde bovenop de voorgevel van het huis Langerei 91 staat en dat het door Jef Claerhout gemaakt is (de kunstenaar die in Brugge o.a. ook het kunstwerk dat op het Walplein staat gemaakt heeft).  En dat klopt!

Een nieuwe fotovraag voor u.  Op bijgaande foto staat iets wat in het centrum van Brugge te zien is.  Ik weet waar dit exact te zien is, maar weet u het?  En weet u soms wat het voorstelt?

Vanavond breng ik uitzonderlijk geen nieuwe quizvraag.  Geen nood voor de quizzers, want vanaf morgenavond kunnen die zich opnieuw suf denken waar in Brugge die eerste foto genomen werd.  Maar vanavond is er geen quizvraag om de simpele reden dat ik naar het Concertgebouw gestapt ben om er de openingsavond van het filmfestival Cinema Novo mee te maken.  De Belgische premiere van "Curse Of The Golden Flower", de nieuwste film van de Chinese cineast Zhang Yimou was er namelijk eentje om reikhalzend naar uit te kijken.  De vorige twee prenten van de man, Hero en House Of The Flying Daggers, kende ik al en kon ik uitermate appreciëren maar naar het scheen ging zijn nieuwste film zeker niet louter om spektakel maar de kijker die een hoge dosis gecultiveerd, Shakespeariaans drama graag lust zou erin flink op zijn wenken bediend worden.  Alle lof vooraf was niks overdreven.  Alleen was het jammer dat de vele honderden aanwezigen op de premiere zich een uur lang rot maar beleefd, een Concertgebouw betamend, moesten ergeren aan het obligate lang uitgesponnen openingsblablabla, aan drie lauwe, kramikkig ineengeflanste kortfilmpjes (speciaal voor het festival gemaakt en "zo goed" dat men ze  kost wat kost op de openingsavond wilde vertonen), en daarna aan de al eveneens broodnodige reclamefilmpjes  van de talrijke sponsors van de hele zwik.  Neem daar bovenop nog een bijna twee uur durende film en de rijen stoeltjes van het Concertgebouw die vrij dicht op elkaar geplakt staan; dat alles resulteerde erin dat ik achteraf  als een gebrekkige de trappen af strompelde.  Maar ik heb het er voor over gehad want Curse Of The Golden Flower is zonder overdrijven in één woord: subliem.  Alle lof ook voor de hoofdrolspeelster Gong Li die de rol van een keizerin van China ten tijde van de Tangdynastie uitbeeldt (ca. 928 A.D.).

We verlaten het godshuizencomplex De Croeser - De Ruysscher, gelegen in de Raamstraat (een straat in de onmiddellijke nabijheid van de Ezelstraat).  Vooraleer we, een tijdje ondergedompeld geweest in de rust die van deze ruimte uitstraalt, ons opnieuw zullen begeven in de drukte van het stadsverkeer, lezen we eerst nog dit doordenkertje.

Totnogtoe heb ik de godshuizen zelf nog niet getoond.  Dit zijn er enkele van, allemaal gebouwd in neo-Brugse stijl. 

Deze tekst is eveneens te zien in de kapel.  Volgens het testament van de weduwe Emilie De Ruysscher moest hier op deze plaats een godshuizencomplex verschijnen.  Onderaan de tekst staat nog vermeld: "bouwmeester René Cauwe".

Te zien aan een wand van de kapel.  Het wapenschild van de familie De Croeser.  Drie kroezen en daaronder de leuze "mesure dure".  Een stichtende boodschap, die in het Nederlands te vertalen valt als "doe alles met mate, dat duurt het langst".

We gluren eens binnen in de kapel van het voormalige godshuizencomplex, thans eigendom van het OCMW van Brugge, en waar nu bejaarden wonen.  Zoals u merkt doet de kapel momenteel dienst als fietsen- en plantenstalling.

De smeedijzeren versiering boven de waterput.  Links opnieuw de kapel.  Om even terug te komen op dat kruis dat boven de kapel staat en dat het enige was dat u zien kon op de eerste foto van quizvraag 143.
Dergelijke kruisen zijn soms ook te zien op kerkhoven.  Ze werden al gebruikt sedert de vroegste tijden.  Het zijn zogenaamde drielob-kruisen vanwege de drie lobben aan de uiteinden van de armen.   Ze representeren de drievoudige kracht die zich binnen de schepping manifesteert: de gedachte van God, de wil van God en de daad van God.  Je kan het ook bekijken als de Drie-eenheid: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.  Dat ene, ondeelbare wezen van God die volgens de christelijke kerk uit drie goddelijke personen bestaat.

Dit is het opschrift boven de toegangspoort van het godshuizencomplex in de Raamstraat.  Nog geen honderd jaar oud is het en het is haast niet meer te lezen. "stichting Alexander De Croeser - De Ruysscher, 1919" staat er te lezen.  Dit is een der laatste godshuizen die in Brugge gebouwd werd en de architect René Cauwe ontwierp alles in neo-Brugse stijl.

Wie de reacties bij de vorige foto gelezen heeft zal ondertussen al weten dat de oplossing gevonden werd.  De eerste die het wist was Marnix Knockaert.  Martine wist ook nog te vertellen over de waterput met het prachtige smeedijzer.  En Chris Weymeis voegde er nog aan toe dat de bouwheer van dit godshuizencomplex René Cauwe is.  Dit is de ingang tot de huisjes, de kapel en de binnentuin met waterput.  Het is dus te vinden in de Raamstraat en men treft hier zelden of nooit een toerist aan.  Zelfs de meeste Bruggelingen weten dit niet zijn.  Bruggeblog zou Bruggeblog niet zijn als hij u vandaag niet eens liet mee binnenkijken in dit godshuizencomplex.
Bedankt ook aan Chris voor de tip ivm een soort van chatroom.  Die is het overwegen waard.  Ik zal niet zeggen dat ik dagelijks overstelpt word met vragen over Brugge, maar het gebeurt toch veel en in zo'n chatruimte kunnen dergelijke vragen of opmerkingen door iedereen aangebracht maar ook opgelost worden.

In tegenstelling tot de vorige foto is dit een minder recente want de kerstboom zwiept hier nog haar groene takken voor de lens uit.  Op deze plek wordt niet gefilmd voor "In Bruges", dus de kerstboom werd al twee maanden geleden weggehaald en er kwam geen nieuwe meer in de plaats.
Het diamantmuseum.
Dit museum is een privé-initiatief dat uiteindelijk werd uitgewerkt door een projectgroep.  Twee jaar lang werkte die groep intensief een concept uit en kreeg tevens de nodige ondersteuning van Brugse en andere overheidsdiensten.  Van in den beginne wilde men een museum maken dat vooral op de historische toer gaat.  Centraal staat bijgevolg de stad Brugge als laatmiddeleeuws diamantcentrum.  Tevens werd de diamantnijverheid in deze stad als typisch voorbeeld, als pars pro toto genomen voor de opkomst, de bloei en het latere verval van de handelsmetropool die Brugge tijdens de middeleeuwen was.  Pas aan het einde vande negentiende eeuw, dankzij de toenmalige diamantexploitatie van Zuid-Afrika, kwam er opnieuw een diamanthandel in België en ook in Brugge.  Toevallig of niet, maar sindsdien heeft Brugge zich eveneens voortdurend verder terug opgewerkt en het heeft zijn kwalijke stigma van "Bruges la morte" definitief van zich afgeschud.

Dat dit een kapel is zal iedereen nu al wel begrepen hebben.  We zoeken alleen nog naar de plaats in het centrum van Brugge waar die staat.  U moogt gerust zijn, dit is een recente foto, van eergisterenavond zelfs.  Dus neen, Chris Weymeis, de foto werd niet genomen in de Peterseliestraat waar een dergelijk kapelletje omgevormd werd tot woonhuis.  Die straat mag u al schrappen.
Waar staat dit dan wel?

Eerst en vooral een beetje voorgeschiedenis.
We starten bij een Deense mijningenieur,  John A. Rosenhoj (geb. 1950).  Deze man studeerde in Denemarken architectuur- en ingenieurswetenschappen.  Gedurende enkele jaren was hij heel gekend in de Deense kunstenscène.  Hij had daarenboven een passie voor bergen en gedurende zijn vakanties werd hij geologisch assistent in het Greenland Geological Survey.  In 1979 studeerde hij als mijningenieur af in Trondheim (Noorwegen).  Zijn vele jaren van studie en werk maakten van John Rosenhoj een kosmopoliet.  Hij bezocht alle uithoeken van de wereld en spreekt vlot 7 talen.  In 1983 huwde hij met Türkan Kul, iemand die stamde uit een christelijk-orthodoxe juweliersfamilie uit Mesopotamië.  Het echtpaar belandde in Afrika maar ook in Azië maar uiteindelijk besloten zij om zich in Brugge, uitgerekend in Brugge, definitief te vestigen.  Ze verwierven het laatmiddeleeuwse pand "De Steur", gelegen in de Cordoeaniersstraat (het huis met de vlag).  In dit woonhuis richtten ze een diamant- en juwelenzaak n (Brugs Diamanthuis nv).  M.T. Rosenhoj is er de zaakvoerster.  In 1996 openden zij een nieuwe juwelenzaak hier in de Katelijnestraat.  Twee jaar later al werd het besluit genomen om in de grote ruimte (800 vierkante meter), aansluitend op dit pand, een diamantmuseum in te richten.

Zoals beloofd krijgt u vanaf vandaag een reeksje over het Diamantmuseum dat gelegen is op de hoek van de Katelijnestraat met de Oude Gentweg.  Die plek waar ook nog de Nieuwe Gentweg op uitkomt is bij de Bruggelingen beter bekend als de Ankerplaats omdat dat ook eeuwenlang de Ankerplaats geweest is.
Aan de gevel van het huis waarin sinds de zomer van 1999 het 'Diamantmuseum Brugge' in gevestigd is hangt deze verwijzing naar de oude benaming van het huis, "'t Raepsaet".
Over heel de wereld zijn er naar het schijnt vijf diamantmusea.  Brugge heeft er dus sinds 1999 een van.  Waarom precies Brugge vragen velen zich af?  Ik begrijp uw redenering heel goed want als we denken aan diamanten in België dan denken we onmiddellijk aan Antwerpen, maar Brugge...?   Wat heeft onze stad nu met diamanten te maken dat men het zelfs nodig acht om hier een museum voor deze edelsteen te maken?!?
Het antwoord hierop krijgt u van mij gedurende de komende dagen.  Wilt u zo lang niet wachten, dan springt u zelf maar al eens binnen in dit museum dat gelegen is in de Katelijnestraat 43 en dat dagelijks open is van 10u30 tot 17u30.  U kunt uiteraard ook al heel wat summiere info verkrijgen op de site van het museum zelf.