Freespace IV (2)

In de Brugse binnenstad is momenteel een witlofteler bedrijvig.  De man in kwestie, Pierre Goetinck (°1953, Brugge) ziet zich waarschijnlijk niet graag zo bestempeld worden.  Hij is namelijk een kunstenaar en zijn witlof is opgevat als 'een kunstinstallatie'.  En eigelijk is het toch ook de heer Goetinck zelf niet die de echte teler is.  Hij heeft alleen het idee uitgewerkt voor deze tentoonstelling.  Zonder de medewerking van de échte witlofteler Vandevannet uit Hertsberge zou het waarschijnlijk niet gelukt zijn.  Of de heer Vandevannet willekeurig gekozen werd of niet, feit is dat er zich rechttegenover deze Bogardenkapel (waar de tentoonstelling nog uitsluitend volgend weekend te bezichtigen valt) de godshuizen bevinden met als naam ... Hertsberghe.  Die godshuizen werden genoemd naar een stichting uit 1335 van Jan van Hertsberghe.

U maakt het mij de laatste tijd gemakkelijk.  Ik plaats de foto's en u geeft er deskundige commentaar bij!  Met dank vooral aan Chris Weymeis en Jean-Pierre de Keersmaeker.
Voor diegenen die niet altijd naar de reacties onderaan de artikels kijken, herhaal ik hier wat Cris Weymeis schreef als antwoord op de vraag wie dit standbeeld van Marieke gemaakt heeft:
"U vraagt, wij draaien! Johan Anthierens, journalist en bewonderaar van Jacques Brel, is de man die de stad Brugge voorstelde om als hommage aan Brel een beeld van "Marieke" te plaatsen langs de Coupure. De stad stemde met dit voorstel in en gaf opdracht aan beeldhouwer Jef Claerhout om het beeld te vervaardigen. In 1988 werd het door de toenmalige burgemeester Frank Van Acker onthuld. "Marieke" bestond echt. Haar naam was Marie-Louise Deschacht, geboren in Brugge maar woonachtig in Knokke. Ze overleed op 6 mei 2000 op 69-jarige leeftijd."
Valt het u ook op dat - afgezien van de beeldhouwer zelf - alle vier andere voornoemde personen niet meer leven?

Eigenlijk kan ik hier op Bruggeblog in principe dagelijks tientallen foto's plaatsen.  Ik doe het niet omdat ik aan elke foto meestal een verhaal wil hangen.  Welnu, dit hier is een van die tientallen foto's van vandaag.  Prachtig hé, hoe Brugge zich tot in haar kleinste hoekjes en kantjes kan en wil tonen,  maar wat moet ik hier nu in godsnaam bij vertellen?  Niks dus, want deze foto spreekt voor zich.  Of misschien toch nog dit: dit is een gangetje tussen twee huizen in in de Kastanjeboomstraat.

Ik heb u vandaag wat op uw Bruggehonger laten zitten.  Ik heb een hele dag lang niks nieuws van mijn kant getoond.  Foei!   In alle geval krijgt u hier vanavond nog deel twee van de fotovraag.  Bij deze tweede foto wil ik graag mijn vraag naar u toe veranderen.  Kijk, als uitzondering op de regel vraag ik u voor één keer niet waar dit is maar wel wat er hier op deze plek in het centrum van Brugge normaal gezien in de oranje balk op dit bord te lezen valt.  De tekst heb ik uiteraard gewist.  Wel, welk woord staat hier te lezen?

U heeft de laatste dagen ongetwijfeld ook een nieuwe 'Bruggespraak' in de bus gekregen?  En daarin zat ook een foldertje met info over De Lijn?  Daarom heb ik voor u deze nieuwe quizvraag in petto.  Waar in 's hemelsnaam bevindt zich in het centrum van Brugge deze halte van De Lijn?

Sorry hoor dat ik vandaag op een onbeschaamde manier onder Mariekes rokje heb gegluurd.  Zij sloeg me niet op de vingers, en daarom heb ik het toch maar gedaan.  Ben ik nu strafbaar omdat ik dit gedaan heb?  Ik zou het echt niet weten, maar één ding weet ik nu wel zeker (of dan ook weer niet):  ik heb Mariekes bilnaad gezien ... of was het alleen maar de lasnaad van dit kunstwerk?

Ons Marieke heeft ook twee voeten, en dit is er een van.  Wat me vooral opvalt is dat haar teenkootjes beduidend minder lang zijn dan haar vingerkootjes.  Ik heb eens proefondervindelijk bij mezelf eens gekeken om te weten of zo iets normaal is, en wat blijkt?  Ook bij mij zijn mijn tenen minder lang dan mijn vingers.  Oef, wat een geruststelling!  Ik begon al te denken dat Marieke lange vingers had...

Ai, Marieke, Marieke, entre les tours de Bruges et Gand!
Naast een linkerhand heeft ons Marieke (net zoals elke normale, niet gehandicapte mens) ook een rechterhand.  Hier ziet u hem.

De grap van mij bestond erin om bij deze quizvraag de foto telkens 90 graden om te slaan, en op die manier maakte ik het voor u iets moeilijker.  Wat ik op de voorgaande foto's toonde was uiteindelijk een close-up van de linkerhand van Marieke, het standbeeld ter nagedachtenis aan het liedje en de zanger die dit onsterfelijke liedje componeerde en uiteindelijk ook zelf zong op een manier zoals niemand anders het hem ooit zal nadoen.  Ik heb het natuurlijk over Jacques Brel en dit standbeeldje van zijn Marieke staat vrolijk en hups als altijd fris en frivool te wezen op het pleintje langs de Predikherenrei.
Marnix was de eerste die juist antwoordde.  Alhoewel de straat waarin het beeldje staat officieel Predikherenrei noemt, staat het beeldje ook langs de Coupure.  Want dat is de naam van het kanaal dat hier gegraven werd.

Als u het hem heel vriendelijk vraagt wil conservator Jan Devos u gerust demonstreren of dit exemplaar, een replica van een Middeleeuwse diamantslijpmachine (gemaakt door het Brugse VTI onder leiding van Willy Vandenbussche) wel degelijk werkt. 

Op basis van tekeningen die te zien zijn in werken zoals het "Gemmarum et Lapidum Historia" van de Bruggeling Anselm De Boodt heeft het VTI (het Vrij Technisch Instituut van Brugge) een replica gemaakt van een Middeleeuwse manuele slijptafel, dus zo eentje waar indertijd Lodewijk van Berquen 'zou kunnen mee hebben gewerkt'.
Na de replica van de stadskraan die we vanaf nu kunnen zien verkommeren aan het Sasplein is dit het tweede prestigueuze werkstuk van het VTI dat iets uit Brugges verleden aanschouwelijk aan ons wil tonen.  Of die kopie van de stadskraan echt kan werken, daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur steken, maar een ding is zeker, deze prachtige kopie van een voormalige diamantslijptafel werkt wel degelijk!

De Bruggeling Anselm De Boodt heeft in zijn tijd een standaardwerk gemaakt over edelstenen en de manier om die edelstenen te bewerken.  Zoals u zien kunt heeft de man zijn werk rijk geïllustreerd.  In 1609 kwam dit boek uit met als titel "Gemmarum et Lapidum Historia".  U wilt het niet weten,  maar het heeft het Brugse Diamantmuseum vele duizenden euro's gekost om uiteindelijk een exemplaar van dit werk te kunnen bemachtigen.

Het Brugse avondrood ...
maar nu eens in zwartwit bekeken.

Vanavond omstreeks 19u.  Het Minnewater, de brug, de Poertoren, ...  Alles gevat in een fantastisch avondrood.  Geloof het of niet, maar 10 minuten later regende het pijpestelen. 
Vandaag is officieel de lente begonnen (maar dat wist u natuurlijk allemaal al).

De derde foto in het rijtje.  Een foto van een plaats in Brugge waar u misschien (maar ik vermoed: waarschijnlijk) ook al gestaan heeft, maar dit nog nooit op deze manier bekeken heeft.  Zien en zien is twee, dat bewijst eens te meer deze quizvraag.
Wie weet wat dit is en waar in het centrum van Brugge iedereen dit kan zien?

Een volledige wand van het diamantmuseum is gewijd aan "Vlaamse" middeleeuwse juwelen.  Detailopnemen uit meesterwerken (schilderijen) van beroemde Vlaamse meesters als Jan van Eyck en Hans Memlinck worden geconfronteerd met echte juwelen en met (te zien op deze foto) de bijzonder geslaagde replica van het kroontje van Margaretha van York.  Het origineel bestaat nog altijd en bevindt zich in een museum te Aken.

Dit is de allereerste nog teruggevonden beschreven verwijzing naar Lodewijk van Berquen, 's werelds eerste diamantslijper die de methode die nu nog altijd toegepast wordt uitvond.  Hij staat vermeld als een van origine Bruggeling, dat allemaal in dit boek uit 1661, geschreven door een Parijzenaar, die blijkbaar een nazaat van de man was.  De auteur van dit boek is namelijk Robert de Berquen.

Dit is de fameuze Florentijner.
Het is een gele diamant, vermoedelijk geslepen door Lodewijk van Berquen.  Dit in opdracht van de toenmalige hertog Karel de Stoute.

We springen nog eens binnen in het diamantmuseum.  Pardon, we bellen aan en pas daarna kunnen we, mits een onkostenbijdrage, de museumruimte betreden.  We waren twee dagen geleden nog maar aan het begin van het museum aanbeland, namelijk bij de oervader van de diamantslijpers, de heer Lodewijk van Berquem.  De man leeft natuurlijk al sinds eeuwen niet meer en fotografie bestaat ook nog geen twee eeuwen.  Daarom moeten we het zonder een fotografische herinnering van deze ontwikelaar van het diamantslijpen stellen.  Hoe hij er precies moet uitgezien hebben, daarvoor heeft men zich gebaseerd op andere bronnen uit het verleden en in dit museum komen we op basis daarvan eerst 's mans wassen beeld tegen en daarna dit beeldje in een vitrine.  Onze Lodewijk houdt hier - hoe kan het ook anders - tussen zijn vingers een diamant stevig vast en ook aan zijn voeten ligt er een.  Het is de Florentijner.