avondrood

De derde foto in het rijtje.  Een foto van een plaats in Brugge waar u misschien (maar ik vermoed: waarschijnlijk) ook al gestaan heeft, maar dit nog nooit op deze manier bekeken heeft.  Zien en zien is twee, dat bewijst eens te meer deze quizvraag.
Wie weet wat dit is en waar in het centrum van Brugge iedereen dit kan zien?

Een volledige wand van het diamantmuseum is gewijd aan "Vlaamse" middeleeuwse juwelen.  Detailopnemen uit meesterwerken (schilderijen) van beroemde Vlaamse meesters als Jan van Eyck en Hans Memlinck worden geconfronteerd met echte juwelen en met (te zien op deze foto) de bijzonder geslaagde replica van het kroontje van Margaretha van York.  Het origineel bestaat nog altijd en bevindt zich in een museum te Aken.

Dit is de allereerste nog teruggevonden beschreven verwijzing naar Lodewijk van Berquen, 's werelds eerste diamantslijper die de methode die nu nog altijd toegepast wordt uitvond.  Hij staat vermeld als een van origine Bruggeling, dat allemaal in dit boek uit 1661, geschreven door een Parijzenaar, die blijkbaar een nazaat van de man was.  De auteur van dit boek is namelijk Robert de Berquen.

Dit is de fameuze Florentijner.
Het is een gele diamant, vermoedelijk geslepen door Lodewijk van Berquen.  Dit in opdracht van de toenmalige hertog Karel de Stoute.

We springen nog eens binnen in het diamantmuseum.  Pardon, we bellen aan en pas daarna kunnen we, mits een onkostenbijdrage, de museumruimte betreden.  We waren twee dagen geleden nog maar aan het begin van het museum aanbeland, namelijk bij de oervader van de diamantslijpers, de heer Lodewijk van Berquem.  De man leeft natuurlijk al sinds eeuwen niet meer en fotografie bestaat ook nog geen twee eeuwen.  Daarom moeten we het zonder een fotografische herinnering van deze ontwikelaar van het diamantslijpen stellen.  Hoe hij er precies moet uitgezien hebben, daarvoor heeft men zich gebaseerd op andere bronnen uit het verleden en in dit museum komen we op basis daarvan eerst 's mans wassen beeld tegen en daarna dit beeldje in een vitrine.  Onze Lodewijk houdt hier - hoe kan het ook anders - tussen zijn vingers een diamant stevig vast en ook aan zijn voeten ligt er een.  Het is de Florentijner.

Dit is dezelfde plek in het centrum van Brugge als die van gisteren, alleen bekijken we het vandaag al een beetje meer vanop afstand en met ons hoofd nog altijd een kwart draai naar links omgeslagen.
Waar is dit te zien?

Het kan inbeelding zijn, maar ik heb zo de indruk dat dit anders vrij deftig heerschap verleden week nogal groen lachte.  Zijn glimlach werd een grimlach.  Hoe kan het ook anders.  De groendienst heeft de afgelopen maand alles om hem heen schoongemaakt.  Waarom mag hij dan ook niet eens een wellnesskuur ondergaan?  't Is een ware schande dat men de Begijnenvest opknapt en hijzelf, die indertijd zo veel voor Brugge gedaan heeft, hijzelf laat men hier zo maar potsierlijk achter.

(Met dank aan Jean-Pierre De Keersmaeker voor de foto's)

Er wordt gauw beweerd dat Brugge geen carnavaltraditie heeft.  De stunt van schepen Jean-Pierre Vanden Berghe om de Brugse Karnaval Raad een factuur van 4.643 euro te sturen na de bescheiden carnavalstoet van verleden jaar heeft in alle geval duidelijk gemaakt.   Van stadswege maakt men blijkbaar geen aanstalten om het vieren van carnaval in onze gemeente te stimuleren, wel integendeel!
Afgelopen weekend zou er in Maaseik nog een carnavasstoet geweest zijn, maar die ging niet uit omdat hun prins carnaval plots overleden was.
Wie al lang dood en begraven is, maar blijkbaar toch nog zin heeft voor humor en feestvieren, dat is onze beeldhouwer Hendrik Pickery.  Verleden week stond hij er op de Begijnenvest zo bij.  Confetti had hij jammer genoeg niet op zak om rond te strooien en op die manier nog wat meer ambiance in deze anders nogal saaie omgeving te creëren.   Gelukkig maar voor hem, want schepen Vanden Berghe zou nog in staat geweest zijn om hem posthuum de rekening voor het schoonmaken te presenteren!

Nog maar eens iets van Brugge om uw hersenen op te breken.  Wie, wat waar is 't?  En, naar u toe, oe-ist?

Vanaf de latere namiddag en tot vanavond kregen we dan dit weertype op onze boterham.  Het bleef fris, maar droog en nog regelmatig bewolkt.  Ideaal om ons Brugge te zien dat toen pas zijn mooiste kleurenkleedje aangetrokken had.
(Met dank aan Crowded House voor het lenen van hun songtitel voor dit fotoreeksje)

Dit is er eentje van deze namiddag.  De Steenstraat, gefotografeerd tussen enkele regenvlagen door.

Op naar het volgende weertype van vandaag.  De hagelbuien gingen deze morgen over in sneeuwbuien en nog eens later in regenbuien.

'k Zal niet beweren dat we vandaag zomer gezien hebben, maar vandaag kregen we alleszins verschillende weertypes in ons Brugge te zien.  Het begon vanmorgen vroeg al met hagelbuien.  De hagel bleef op sommige plaatsen een tijdje liggen.

Het is al laat op de avond, maar hier ben ik dan voor nog een portietje Bruggenieuws en vooral Bruggefoto's.
Eerst en vooral de quizvraag.  Die werd opgelost door Chris Weymeis.  Wat we zagen op de vorige foto's behoorde toe aan de kapel van de Onze-Lieve-Vrouw van Blindekens en dit is te zien in de Kreupelenstraat.  Straks krijgt u een nieuwe fotovraag van me.
Ere wie ere toekomt.  De foto's en het idee voor deze quizvraag kwamen van Marc Willems.

'k Weet niet of dit haantje-de-voorste is, maar of het haantje-de-hoogste van de omgeving is, daar twijfel ik echt niet meer aan.  Waar in 't centrum van ons Brugge is dit te zien?

"De invasie van de kajakkers".  Het zou de kop voor een onheilspellend krantenbericht van morgen kunnen zijn, maar deze foto relativeert meteen alles.  Kajakkers zijn misschien kleurrijke en opzichtig geklede figuren die zich op het Wijngaardplein tussen de fietsers, wandelaars en koetsen doorwurmen, kwaaie kerels zijn het zeker niet.   En deze jaarlijks weerkerende gebeurtenis wil ik voor geen geld van de wereld missen.  Als toeschouwer, wel te verstaan.

Hoe lastig dat stukje 'klunen' over het Wijngaardplein ook mag zijn, men verliest er in geen geval de glimlach bij.

Uitstappen!!!
Het meest spectaculaire onderdeel van de kajakdoortocht valt altijd hier aan het Wijngaardplein te beleven.  Aangezien het sashuis een barrière vormt moet men wel altijd uit het water komen om dat stukje tussen het sashuis en het begijnhofbrugje te overbruggen.  Op de heenweg vormt dat meestal geen probleem, maar  bij het terugkeren blijkt deze kaaimuur voor sommigen o zo verschrikkellijk hoog te liggen.  Maar dankzij wat collegiale hulp lukt het dan toch.

Bijna was ik het vergeten, maar omstreeks 16u kon ik toch nog een glimp opvangen van de jaarlijkse kajakdoortocht in Brugge, ingericht door de "Brugse Kajak Klub".  Er waren vandaag drie mogelijkheden om al kajakkend aan zijn trekken te komen, maar de meest tot de verbeelding sprekende mogelijkheid is uiteraard de 13 kilometer lange tocht van aan het zuidelijk gelegen kanaaleiland (waar het clublokaal is) naar het Sasplein in het noorden van Brugge en terug.  Eenmaal per jaar kan men dat meemaken.  Het is iedere keer weer een belevenis voor de talrijke deelnemers, maar ook voor de zondagse wandelaars en de vele toeristen is het eens iets anders om in plaats van toeristenbootjes en zwanen die bontgekleurde bende kajakliefhebbers de reitjes te zien bestormen.
Toen ik omtrent 16u op het Wijngaardplein aanbelandde was iedereen al flink op de terugweg en bij sommigen viel dat al van hun vermoeide gezicht af te lezen.