quizvraag 151

Deze namiddag dwaalde dit grappig groepje Nederlandssprekenden door onze Brugse binnenstad.  Zeven vrouwen die allemaal ongeveer dezelfde leeftijd hebben en daarbij een (één, 1) oudere man in rolstoel met een sigaar in zijn mond.  Met uitzondering van de man in de rolstoel en zijn begeleidster wezen alle neuzen in de verkeerde richting.  Ze waren krampachtig op zoek naar het Sint-Jansplein waar het Chocolademuseum gevestigd is, en dat is compleet de andere richting uit.  Toen ik hen de juiste weg naar het museum uitlegde, begaf het groepje zich in de richting van de Dijver.  Ze stonden hier namelijk aan de brug aan het Arentshuis.  De begeleidster van het oudje was blijkbaar iets te voortvarend want ze schepte met de rolstoel op deze brug gelijk iemand van haar vriendinnen op die terstond op de schoot van de man viel.  Laatstgenoemde vond het allemaal niet erg en rookte rustig zijn sigaar op maar de vrouw tastte met een verongelijkt gezicht bij het opnieuw rechtstaan naar haar pijnlijke kuiten. 
De moraal van dit verhaal?  Dat het een feit is dat de mooiste, de grappigste situaties zelden of nooit gefotografeerd worden omdat men (in dit geval ik) zijn camera uitgerekend op dat ogenblik net niet in de aanslag gehouden heeft.  Maar ik veronderstel dat u verbeelding genoeg heeft en zich deze hilarische situatie ook zonder foto inbeelden kunt.

Weer ga ik niet moeilijk doen.  Normaal gezien vraag ik waar de geplaatste foto's te zien zijn.  Gisterenavond vroeg ik u uitzonderlijk niet om de plaats van het gefotografeerde te noemen maar wel wat er eigenlijk in dat oranje balkje voor tekst staat.  Daar staat de naam van de halteplaats van de lijn.  Dat is in dit geval "Schaarstraat".  Maar natuurlijk heeft Marnix Knockaert de plaats juist geraden.  Deze halte bevindt zich aan de Coupurebrug.  Dat is ook vlakbij het standbeeld van Marieke en ook vlakbij de hoek van de Predikherenrei met de Schaarstraat.  Vandaar dus de naam van de halte.
Straks is er weer een nieuwe quizvraag.

Om nog even in de omgeving van de tentoonstelling in de Bogardenkapel te blijven.  Naast de ingang van de kapel hangt er een groot beeld van Maria met Kind met daaronder dit opschrift.  Is er iemand die ons (en dus ook mij) vertellen kan wat daar precies te lezen staat en waarover het gaat?

Iedereen die de tentoonstelling 'mais il faut cultiver notre jardin' verlaat krijgt dit papieren zakje mee.  Op de laatste dag van de tentoonstelling (op zondag 1 april 2007, van 10.00 tot 17.00 uur) kan men hiermee het gekweekte witlof van de installatie komen ophalen en 'op die manier een portie eetbare kunst mee naar huis nemen'.  Als u het mij vraagt: dit ruikt verdacht naar een artistieke aprilvis, een grap waar men ons, domme Bruggelingen, op kunstige wijze wil laten intuinen.  ...Of zou het dan toch waar zijn?

Omdat witlof vooral in een verduisterde plek groeien moet blijft deze deur dicht, maar zoals de tekst op het papieren zakje vermeld, ze is niet gesloten, tenminste toch niet op vrijdag, zaterdag en zondag van 10 tot 17 uur.  Foto's van het groeiende witlof kan ik niet tonen omdat mijn geflits in deze Bogardenruimte deze delicaat groeiende groente wel eens in meer dan een betekenis van het woord zou doen 'verschieten'.  De paar honderd kilogram witlof is geplaatst in bakken die in twee (een grotere en een kleinere) in elkaar geschoven U-vormen aangebracht werden, zoals kunstenaar Goetinck het verwoordt: 'in de vorm van het grondplan van een mythisch gebouw'.  Toen ik er vandaag was, was juist het speelkwartier van de kunstacademie bezig.  Enkele jongeren glipten binnen en liepen op en af door dit voor hen grappige doolhof.

Vanwaar die benaming 'Freespace IV'?
Sinds vorig jaar al presenteert Cultuurcentrum Brugge in de 'vrije ruimte' van de Bogardenkapel vier solotentoonstellingen per jaar, in hoofdzaak van kunstenaars met Brugse of West-Vlaamse roots.
Op het ogenblik is het de beurt aan Pierre Goetinck en diens tentoonstelling luistert naar de naam:
'mais il faut cultiver notre jardin', een uitspraak die hij geleend heeft van Voltaire.  Pierre Goetinck bedoelt ermee: "Laat men mij hier maar rustig mijn witlof telen in de verduisterde kapel.  Ik doe er niemand kwaad mee.  Misschien leert het ons wel op een andere manier kijken naar Brugges historische erfgoed en zijn mythes."  De gebruikers die groenten kweken in de volkstuintjes langs de Peterseliestraat hebben er dus tijdelijk een concurrent bij.  En wat meer is: dit heerschap hier werkt 'volledig in het zwart'!

In de Brugse binnenstad is momenteel een witlofteler bedrijvig.  De man in kwestie, Pierre Goetinck (°1953, Brugge) ziet zich waarschijnlijk niet graag zo bestempeld worden.  Hij is namelijk een kunstenaar en zijn witlof is opgevat als 'een kunstinstallatie'.  En eigelijk is het toch ook de heer Goetinck zelf niet die de echte teler is.  Hij heeft alleen het idee uitgewerkt voor deze tentoonstelling.  Zonder de medewerking van de échte witlofteler Vandevannet uit Hertsberge zou het waarschijnlijk niet gelukt zijn.  Of de heer Vandevannet willekeurig gekozen werd of niet, feit is dat er zich rechttegenover deze Bogardenkapel (waar de tentoonstelling nog uitsluitend volgend weekend te bezichtigen valt) de godshuizen bevinden met als naam ... Hertsberghe.  Die godshuizen werden genoemd naar een stichting uit 1335 van Jan van Hertsberghe.

U maakt het mij de laatste tijd gemakkelijk.  Ik plaats de foto's en u geeft er deskundige commentaar bij!  Met dank vooral aan Chris Weymeis en Jean-Pierre de Keersmaeker.
Voor diegenen die niet altijd naar de reacties onderaan de artikels kijken, herhaal ik hier wat Cris Weymeis schreef als antwoord op de vraag wie dit standbeeld van Marieke gemaakt heeft:
"U vraagt, wij draaien! Johan Anthierens, journalist en bewonderaar van Jacques Brel, is de man die de stad Brugge voorstelde om als hommage aan Brel een beeld van "Marieke" te plaatsen langs de Coupure. De stad stemde met dit voorstel in en gaf opdracht aan beeldhouwer Jef Claerhout om het beeld te vervaardigen. In 1988 werd het door de toenmalige burgemeester Frank Van Acker onthuld. "Marieke" bestond echt. Haar naam was Marie-Louise Deschacht, geboren in Brugge maar woonachtig in Knokke. Ze overleed op 6 mei 2000 op 69-jarige leeftijd."
Valt het u ook op dat - afgezien van de beeldhouwer zelf - alle vier andere voornoemde personen niet meer leven?

Eigenlijk kan ik hier op Bruggeblog in principe dagelijks tientallen foto's plaatsen.  Ik doe het niet omdat ik aan elke foto meestal een verhaal wil hangen.  Welnu, dit hier is een van die tientallen foto's van vandaag.  Prachtig hé, hoe Brugge zich tot in haar kleinste hoekjes en kantjes kan en wil tonen,  maar wat moet ik hier nu in godsnaam bij vertellen?  Niks dus, want deze foto spreekt voor zich.  Of misschien toch nog dit: dit is een gangetje tussen twee huizen in in de Kastanjeboomstraat.

Ik heb u vandaag wat op uw Bruggehonger laten zitten.  Ik heb een hele dag lang niks nieuws van mijn kant getoond.  Foei!   In alle geval krijgt u hier vanavond nog deel twee van de fotovraag.  Bij deze tweede foto wil ik graag mijn vraag naar u toe veranderen.  Kijk, als uitzondering op de regel vraag ik u voor één keer niet waar dit is maar wel wat er hier op deze plek in het centrum van Brugge normaal gezien in de oranje balk op dit bord te lezen valt.  De tekst heb ik uiteraard gewist.  Wel, welk woord staat hier te lezen?

U heeft de laatste dagen ongetwijfeld ook een nieuwe 'Bruggespraak' in de bus gekregen?  En daarin zat ook een foldertje met info over De Lijn?  Daarom heb ik voor u deze nieuwe quizvraag in petto.  Waar in 's hemelsnaam bevindt zich in het centrum van Brugge deze halte van De Lijn?

Sorry hoor dat ik vandaag op een onbeschaamde manier onder Mariekes rokje heb gegluurd.  Zij sloeg me niet op de vingers, en daarom heb ik het toch maar gedaan.  Ben ik nu strafbaar omdat ik dit gedaan heb?  Ik zou het echt niet weten, maar één ding weet ik nu wel zeker (of dan ook weer niet):  ik heb Mariekes bilnaad gezien ... of was het alleen maar de lasnaad van dit kunstwerk?

Ons Marieke heeft ook twee voeten, en dit is er een van.  Wat me vooral opvalt is dat haar teenkootjes beduidend minder lang zijn dan haar vingerkootjes.  Ik heb eens proefondervindelijk bij mezelf eens gekeken om te weten of zo iets normaal is, en wat blijkt?  Ook bij mij zijn mijn tenen minder lang dan mijn vingers.  Oef, wat een geruststelling!  Ik begon al te denken dat Marieke lange vingers had...

Ai, Marieke, Marieke, entre les tours de Bruges et Gand!
Naast een linkerhand heeft ons Marieke (net zoals elke normale, niet gehandicapte mens) ook een rechterhand.  Hier ziet u hem.

De grap van mij bestond erin om bij deze quizvraag de foto telkens 90 graden om te slaan, en op die manier maakte ik het voor u iets moeilijker.  Wat ik op de voorgaande foto's toonde was uiteindelijk een close-up van de linkerhand van Marieke, het standbeeld ter nagedachtenis aan het liedje en de zanger die dit onsterfelijke liedje componeerde en uiteindelijk ook zelf zong op een manier zoals niemand anders het hem ooit zal nadoen.  Ik heb het natuurlijk over Jacques Brel en dit standbeeldje van zijn Marieke staat vrolijk en hups als altijd fris en frivool te wezen op het pleintje langs de Predikherenrei.
Marnix was de eerste die juist antwoordde.  Alhoewel de straat waarin het beeldje staat officieel Predikherenrei noemt, staat het beeldje ook langs de Coupure.  Want dat is de naam van het kanaal dat hier gegraven werd.

Als u het hem heel vriendelijk vraagt wil conservator Jan Devos u gerust demonstreren of dit exemplaar, een replica van een Middeleeuwse diamantslijpmachine (gemaakt door het Brugse VTI onder leiding van Willy Vandenbussche) wel degelijk werkt. 

Op basis van tekeningen die te zien zijn in werken zoals het "Gemmarum et Lapidum Historia" van de Bruggeling Anselm De Boodt heeft het VTI (het Vrij Technisch Instituut van Brugge) een replica gemaakt van een Middeleeuwse manuele slijptafel, dus zo eentje waar indertijd Lodewijk van Berquen 'zou kunnen mee hebben gewerkt'.
Na de replica van de stadskraan die we vanaf nu kunnen zien verkommeren aan het Sasplein is dit het tweede prestigueuze werkstuk van het VTI dat iets uit Brugges verleden aanschouwelijk aan ons wil tonen.  Of die kopie van de stadskraan echt kan werken, daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur steken, maar een ding is zeker, deze prachtige kopie van een voormalige diamantslijptafel werkt wel degelijk!

De Bruggeling Anselm De Boodt heeft in zijn tijd een standaardwerk gemaakt over edelstenen en de manier om die edelstenen te bewerken.  Zoals u zien kunt heeft de man zijn werk rijk geïllustreerd.  In 1609 kwam dit boek uit met als titel "Gemmarum et Lapidum Historia".  U wilt het niet weten,  maar het heeft het Brugse Diamantmuseum vele duizenden euro's gekost om uiteindelijk een exemplaar van dit werk te kunnen bemachtigen.

Het Brugse avondrood ...
maar nu eens in zwartwit bekeken.