quizvraag 148 (deel 2)

"De invasie van de kajakkers".  Het zou de kop voor een onheilspellend krantenbericht van morgen kunnen zijn, maar deze foto relativeert meteen alles.  Kajakkers zijn misschien kleurrijke en opzichtig geklede figuren die zich op het Wijngaardplein tussen de fietsers, wandelaars en koetsen doorwurmen, kwaaie kerels zijn het zeker niet.   En deze jaarlijks weerkerende gebeurtenis wil ik voor geen geld van de wereld missen.  Als toeschouwer, wel te verstaan.

Hoe lastig dat stukje 'klunen' over het Wijngaardplein ook mag zijn, men verliest er in geen geval de glimlach bij.

Uitstappen!!!
Het meest spectaculaire onderdeel van de kajakdoortocht valt altijd hier aan het Wijngaardplein te beleven.  Aangezien het sashuis een barrière vormt moet men wel altijd uit het water komen om dat stukje tussen het sashuis en het begijnhofbrugje te overbruggen.  Op de heenweg vormt dat meestal geen probleem, maar  bij het terugkeren blijkt deze kaaimuur voor sommigen o zo verschrikkellijk hoog te liggen.  Maar dankzij wat collegiale hulp lukt het dan toch.

Bijna was ik het vergeten, maar omstreeks 16u kon ik toch nog een glimp opvangen van de jaarlijkse kajakdoortocht in Brugge, ingericht door de "Brugse Kajak Klub".  Er waren vandaag drie mogelijkheden om al kajakkend aan zijn trekken te komen, maar de meest tot de verbeelding sprekende mogelijkheid is uiteraard de 13 kilometer lange tocht van aan het zuidelijk gelegen kanaaleiland (waar het clublokaal is) naar het Sasplein in het noorden van Brugge en terug.  Eenmaal per jaar kan men dat meemaken.  Het is iedere keer weer een belevenis voor de talrijke deelnemers, maar ook voor de zondagse wandelaars en de vele toeristen is het eens iets anders om in plaats van toeristenbootjes en zwanen die bontgekleurde bende kajakliefhebbers de reitjes te zien bestormen.
Toen ik omtrent 16u op het Wijngaardplein aanbelandde was iedereen al flink op de terugweg en bij sommigen viel dat al van hun vermoeide gezicht af te lezen.

Dit is nog maar eens een andere plek in het centrum van Brugge.  Waar staat dit goudhaantje te blinken?

Zoals ik voorspeld had werd het oplossen van deze quizvraag na de derde foto vooral een kwestie van om het snelst antwoorden, vooral omdat deze omgeving voor iedereen bekend is.  Marnix Knockaert was Frederik Cloetens slechts enkele minuten voor in het correct antwoorden.  Deze stenen vaas met winterharde bloemen staat wel degelijk ter versiering op de kaaimuur van het Arentshof.  Op de achtergrond zien we het Bonifaciusbruggetje en het Gruuthusemuseum.

Deze derde foto in het rijtje toont voor het eerst een stukje achtergrond.  Vanaf nu vermoed ik dat het voor de rapste zal zijn die kan antwoorden op de volgende vraag: waar precies in Brugge is dit te zien?

Lodewijk van Berquem.  Brugge heeft sinds enkele jaren een diamantmuseum, een van het handjevol diamantmuseums die er in de wereld zijn.  Uiteraard kan het Brugse museum niet voorbijgaan aan de figuur van Lodewijk van Berquem.  Deze man, een Bruggeling, was namelijk de pionier van de diamantslijperij.  In 1476 begon hij als eerste ter wereld te experimenteren met het slijpen van diamanten met behulp van draaiende schijven en wat diamantpoeder.  Hij was ook de eerste die diamanten perfect symmetrisch begon te slijpen.  Deze techniek, door Lodewijk van Berquem hier in Brugge uitgedacht, wordt tot op de dag van vandaag nog altijd toegepast.  Leerlingen van deze Brugse meester weken later uit naar Antwerpen en Amsterdam en dankzij hen en hun leerlingen groeiden die steden uit tot wereldcentra van de diamant die ze nu nog altijd zijn (vooral Antwerpen).  Net zoals de glorie van Brugge na 1500 begon te tanen, begon ook het diamantslijpen in Brugge in die periode te tanen.  Daarom dat vele mensen zich tegenwoordig serieus afvragen waarom men in godsnaam in Brugge een diamantmuseum moest openen.  Men associeert Brugge niet onmiddellijk met diamanten.  Toch is, dankzij Lodewijk van Berquem, alles hier in ons Brugge ontstaan. 

We hebben de laatste dagen lang genoeg getalmd voor de deur van het Brugse Diamantmuseum.  Het wordt hoog tijd dat we er nu eens echt binnenstappen.  Dat kan niet zomaar, want net zoals bij elke juwelier tegenwoordig moet men ook hier op een belletje duwen vooraleer men binnengelaten wordt.  Onze tronie werd klaarblijkelijk goed bevonden en zodoende bevinden wij ons vanaf nu binnenin het fabuleuze heiligdom van het Brugse Diamantmuseum.  Een der eerste figuren die we daar tegenkomen is een Madame Tussauds versie van niemand minder dan Lodewijk Van Berquem en diens geliefde kat.  Wie is die Lodewijk van Berquem zult u zich afvragen?  Meer daarover in het volgende artikel...........

In tegenstelling tot wat u gisteren lezen kon is dit al quizvraag nummer 147 (en niet 146 zoals gisteren abusievelijk vermeld).  Verstrooid zijn is men voor het leven; welnu, ik vermoed dat ik met deze handicap geboren ben.  Soit, wat belangrijk is, dat is vooral of u totnogtoe gevonden heeft waar in Brugge dit te zien is, en wat blijkt: neen u weet het voorlopig nog niet!  Dat zet mij aan tot het plegen van deze tweede foto van de plek des misdaads.
Waar o waar in Brugges centrum is dit voor Jan en - jawel hoor! - ook voor alleman te zien?

Dankzij bepaalde sponsors werden de afgelopen tijd vele duizenden fluojasjes aan de schoolgaande jeugd uitgedeeld.  Een prachtig initiatief, voorwaar.  Maar moeten die kinderen op klaarlichte, warme dagen die jasjes overdag persé blijven dragen?  En waarom dragen hun begeleidsters (juffen vermoed ik) er dan geen? 

Te zien als men de Mariastraat inloopt of -rijdt.  Weer zo een oranje bord waarop iemand creatief met taal omgesprongen is.  Sint Salva ken ik niet, en nog minder het torskerkhof.  Bovendien wijst dit bord naar de jammerlijk genoeg ter ziele gegane bakkerij Rosseel.  Hier kon men tot voor kort nog terecht voor het - naar mijn mening - beste bruinbrood van de stad. 

Aangezien er in Brugge in deze tijd van het jaar verschrikkelijk veel werken aan onze wegen aan de gang zijn, zijn er bijgevolg ook verschrikkelijk veel omleidings- of omleggingsborden in het straatbeeld te zien.  Zij genieten van mijn bijzondere aandacht, vooral omdat ik hoe langer hoe meer mij probeer in te leven in de identiteit, in het karakter van de opsteller van die borden.  Hier bij dit bord in de Pijpersstraat is hij of zij ietwat creatief geweest door het woord verkeerssituatie schuin te laten oplopen.  Maar wat kan 's mans (of 's vrouws)  bedoeling geweest zijn om een spatie te plaatsen tussen GEW en IJZIGDE?

De laatste dagen beperkten mijn blogcapaciteiten zich tot het verstrekken van de quizvraag en de oplossing met daarbij eventueel een woordje commentaar.  Vanaf morgen vlieg ik er weer in.  Dankzij de spectaculaire diamantroof in Antwerpen van de afgelopen week weten we weer hoe kostbaar die dingetjes zijn, en bijgevolg ook hoe gegeerd ze zijn voor dieven.  Het wordt de hoogste tijd om eens binnen te stappen in het Brugse Diamantmuseum om ons eens beter te informeren over 'de diamant'.
Vanaf morgen hier op Bruggeblog.
Vanavond krijgt u alvast een nieuwe fotovraag.  Waar in het hartje van Brugge is dit (na het leveren van een heel kleine inspanning) te zien?

Peter Ruys antwoordde na de eerste foto van quizvraag 146:
"Dit is een detail van een toegangshekken tot de Sint-Jorisgilde in de Hugo Verrieststraat."
Nu ga ik niet moeilijk doen.  Het wàs wel degelijk het toegangshekken tot de 'Koninklijke Hoofdgilde Sint-Joris' dat ik toonde, maar niet dat hekken in de Verrieststraat maar datgene dat te zien is langs de Kruisvest.
Op naar de volgende fotovraag!

Ik toon u nog maar eens een plaats in het centrum van Brugge waarbij u vertellen moogt waar dit is (en eventueel zeggen moogt wat hetgeen we zien voorstelt).  In het laatste geval vergemakkelijkt u morgen (of overmorgen) alleen maar mijn taak.

Dit is de papegaai die als versiering dient voor de windwijzer bovenaan de van oorsprong als oliemolen dienst doende molen "De Nieuwe Papegaai", die te zien is langs de Brugse Vestingen, meer bepaald als derde molen vanaf de Kruispoort op de Kruisvest.
Wist u dat er zoiets als een molentaal bestaat.  Die molentaal was vooral streekgebonden maar toch kwam alles ongeveer op hetzelfde neer.  Molentaal heeft vooral te maken met de stand van de wieken die iets te vertellen hebben over de toestand van de molen of de molenaar zelf.  Enkele korte voorbeelden daarvan krijgt u hier en hier.

De vier molens die nu nog op de vestingen staan, staan er louter nog als versiering, als een fake herinnering aan een ver verleden van Brugge waarin in een bepaalde periode zelfs tot een vijfentwintigtal molens van diverse soorten de omwalling bevolkten.   Toen waren die molens  een pure vorm van broodwinning voor de molenaars en hun omgeving.
Fake, schreef ik daarstraks, en niks is minder waar.  Geen enkele molen die nu op de Brugse Vesten staat is een echte oude Brugse molen.  De onderdelen van de vier huidige molens werden stuk voor stuk opgehaald van restanten van andere molens uit de streek en die stukken werden hier opnieuw (met veel kunst- , knutsel- en vliegwerk) ineengepast.
Moeten die molens verdwijnen omdat ze niet echt Brugs zijn?
Bah neen, omdat ze ons toch nog altijd iets kunnen vertellen en tonen over ons verleden hier.

Natuurlijk had Frederik Cloetens het bij de tweede foto al bij het rechte eind
" Is dit soms een onderdeel van één van de molens die tussen de Kruispoort en de Dampoort te zien zijn?"  Natuurlijk is dit onderdeel te zien aan een van die molens tussen de Kruispoort en de Dampoort.  Maar ik wilde van u graag nog weten welke molen precies en waar dat onderdeel voor diende.  De afgelopen dag heb ik niks geblogd maar u heeft mijn taak overgenomen.  Het was Frederik zelf die opnieuw als eerste kon vertellen dat we hier bij de Nieuwe Papegaai aanbeland zijn.  Nolfinarium wist dan weer meer exact te zeggen dat dat grote rad dat we zagen het kruierswiel genoemd wordt en dat daarmee de molen naar de windrichting gekruid wordt om zoveel mogelijk wind te vangen..  Of dat systeem nog werkt is inderdaad onduidelijk.