omleidingsborden (deel 2)

Aangezien er in Brugge in deze tijd van het jaar verschrikkelijk veel werken aan onze wegen aan de gang zijn, zijn er bijgevolg ook verschrikkelijk veel omleidings- of omleggingsborden in het straatbeeld te zien.  Zij genieten van mijn bijzondere aandacht, vooral omdat ik hoe langer hoe meer mij probeer in te leven in de identiteit, in het karakter van de opsteller van die borden.  Hier bij dit bord in de Pijpersstraat is hij of zij ietwat creatief geweest door het woord verkeerssituatie schuin te laten oplopen.  Maar wat kan 's mans (of 's vrouws)  bedoeling geweest zijn om een spatie te plaatsen tussen GEW en IJZIGDE?

De laatste dagen beperkten mijn blogcapaciteiten zich tot het verstrekken van de quizvraag en de oplossing met daarbij eventueel een woordje commentaar.  Vanaf morgen vlieg ik er weer in.  Dankzij de spectaculaire diamantroof in Antwerpen van de afgelopen week weten we weer hoe kostbaar die dingetjes zijn, en bijgevolg ook hoe gegeerd ze zijn voor dieven.  Het wordt de hoogste tijd om eens binnen te stappen in het Brugse Diamantmuseum om ons eens beter te informeren over 'de diamant'.
Vanaf morgen hier op Bruggeblog.
Vanavond krijgt u alvast een nieuwe fotovraag.  Waar in het hartje van Brugge is dit (na het leveren van een heel kleine inspanning) te zien?

Peter Ruys antwoordde na de eerste foto van quizvraag 146:
"Dit is een detail van een toegangshekken tot de Sint-Jorisgilde in de Hugo Verrieststraat."
Nu ga ik niet moeilijk doen.  Het wàs wel degelijk het toegangshekken tot de 'Koninklijke Hoofdgilde Sint-Joris' dat ik toonde, maar niet dat hekken in de Verrieststraat maar datgene dat te zien is langs de Kruisvest.
Op naar de volgende fotovraag!

Ik toon u nog maar eens een plaats in het centrum van Brugge waarbij u vertellen moogt waar dit is (en eventueel zeggen moogt wat hetgeen we zien voorstelt).  In het laatste geval vergemakkelijkt u morgen (of overmorgen) alleen maar mijn taak.

Dit is de papegaai die als versiering dient voor de windwijzer bovenaan de van oorsprong als oliemolen dienst doende molen "De Nieuwe Papegaai", die te zien is langs de Brugse Vestingen, meer bepaald als derde molen vanaf de Kruispoort op de Kruisvest.
Wist u dat er zoiets als een molentaal bestaat.  Die molentaal was vooral streekgebonden maar toch kwam alles ongeveer op hetzelfde neer.  Molentaal heeft vooral te maken met de stand van de wieken die iets te vertellen hebben over de toestand van de molen of de molenaar zelf.  Enkele korte voorbeelden daarvan krijgt u hier en hier.

De vier molens die nu nog op de vestingen staan, staan er louter nog als versiering, als een fake herinnering aan een ver verleden van Brugge waarin in een bepaalde periode zelfs tot een vijfentwintigtal molens van diverse soorten de omwalling bevolkten.   Toen waren die molens  een pure vorm van broodwinning voor de molenaars en hun omgeving.
Fake, schreef ik daarstraks, en niks is minder waar.  Geen enkele molen die nu op de Brugse Vesten staat is een echte oude Brugse molen.  De onderdelen van de vier huidige molens werden stuk voor stuk opgehaald van restanten van andere molens uit de streek en die stukken werden hier opnieuw (met veel kunst- , knutsel- en vliegwerk) ineengepast.
Moeten die molens verdwijnen omdat ze niet echt Brugs zijn?
Bah neen, omdat ze ons toch nog altijd iets kunnen vertellen en tonen over ons verleden hier.

Natuurlijk had Frederik Cloetens het bij de tweede foto al bij het rechte eind
" Is dit soms een onderdeel van één van de molens die tussen de Kruispoort en de Dampoort te zien zijn?"  Natuurlijk is dit onderdeel te zien aan een van die molens tussen de Kruispoort en de Dampoort.  Maar ik wilde van u graag nog weten welke molen precies en waar dat onderdeel voor diende.  De afgelopen dag heb ik niks geblogd maar u heeft mijn taak overgenomen.  Het was Frederik zelf die opnieuw als eerste kon vertellen dat we hier bij de Nieuwe Papegaai aanbeland zijn.  Nolfinarium wist dan weer meer exact te zeggen dat dat grote rad dat we zagen het kruierswiel genoemd wordt en dat daarmee de molen naar de windrichting gekruid wordt om zoveel mogelijk wind te vangen..  Of dat systeem nog werkt is inderdaad onduidelijk.

"Leunend op 't half vermolmde latwerk, dat zijn achterhofje van het Gruuthuzereitje scheidde, stond jonge Free de wedergeboorte van den Mei te genieten.
't Was alles teer, bleek goud, dat uit den hemel lichtte en de heele omgeving met ambergele klaarte vulde.  Een wonderbaar licht!  Het sidderde in de lucht, rondom den hoogen Lieve-Vrouwentoren; het daalde in 't water en trok een goudvoor tot onder den donkeren boog van het brughuis; het kleefde aan de grijze muren en blonk in de starende ruitjes van de oude heerenwoon.
De lauwheid van de eerste lentedagen hing in de lucht en deed de ijskorstjes van den laatvorst, die onder aan de brokkelende scheptrap en aan den muurvoet nog schuilden, in 't water wegdroppelen.  Als met zachte handen streelde die lauwheid het weeke meiloover, dat daar overal uitkijkt.  Ze streelde de ontvouwde, sprankelende balsemknoppen van de kastanje, het poeierig licht neerstuivende loof van den zilverberk, de neerdruipende lange blaadjes van den treurwilg en vooral ginder in het helst verlichte hoekje, den rozigen hagedoorn, die met weelderige mildheid zijne geuren verspreidde.
Het was alsof geur en licht en lauwheid éen geworden waren om met hun driedubbele bekoring een blijde meiziel om het Gruuthuzereitje te tooveren.  Alles stond er roerloos te genieten, verwonderd en gelukkig te staroogen als bij den aanvang van eene zachte verrukking."

Dit zijn de eerste twee pagina's van "Een mei van vroomheid" van Maurits Sabbe en de schrijver beschreef in die twee pagina's hoe uitgerekend deze plek in Brugge ongeveer honderd jaar geleden er moet uitgezien hebben.  Vanop het hofje van het nu geel beschilderde huis moet die Free uitgekeken hebben op het 'Gruuthuzereitje' en in die tijd kon hij nog onbelemmerd kijken tot aan het 'brughuis' dat nu het Arentshuis is.  Pas enkele jaren later (1910-1911) werd het Bonifaciusbruggetje gebouwd.
Op een zonnige bijna-lentedag als vandaag, en deze plek passerend, kon ik het niet helpen dat ik opnieuw denken moest aan deze passage uit Maurits Sabbes werk.

Ondanks het feit dat de plaats gisterenavond al geraden werd zou ik van u toch graag willen weten exact waar in Brugge deze foto, samen met de twee vorige van de quizvraag, genomen zijn.   En weet u soms ook waar dit industriële erfgoedding vanop de foto's precies voor dient?

Zelfde plaats, zelfde plek als bij de vorige foto.  Alleen heb ik mij bij deze tweede foto 180 graden omgedraaid en is dit kiekje een tiental seconden later genomen dan het vorige.  Het bewijs?  Let op beide foto's dan eens op de dame in blue jeans en met het witte jasje.  Ik bleef staan, zij niet.  Zij wandelde verder.

Het antwoord van Flater na de eerste foto moet ik helaas fout rekenen.  Zijn antwoord is nog een klein beetje te vaag, vind ik ;-).  Maar misschien kan hij (of u) bij het zien van deze tweede foto nu meer specifiek aanduiden waar in het 'kloppende hart' van Brugge dit te zien is?

Aangenaam weer, een gezellige omgeving en daar bovenop nog een ijsje uit het vuistje...
 wat kan een mens nog meer verlangen om gelukkig te zijn?

Het mooie weer lokte deze zondagnamiddag veel volk naar het toeristische centrum van Brugge.  De ticketverkoop voor de bootjes draaide op volle toeren.

Aangezien de vorige quizvraag onmiddellijk opgelost werd door Chris, verwacht u vanavond alweer een nieuwe.  Geen probleem, hier is hij dan.  Waar in Brugge city is dit te zien?

Op de hoek van de Kazernevest en de Ganzestraat.  Geen katje(s) om zonder handschoenen aan te pakken.

Vanmorgen vroeg was dit te zien langs de Boninvest.  De valiezenkoers in de richting van het station.

Vanavond heb ik goesting voor eeen drietal zwartwitjes van Brugge.  Dit is de eerste.  De Conzettbrug.

  Ook de prachtige deurkruk van het huis Langerei 91 werd gemaakt door Jef Claerhout.  Hij toont een metselaar die een deuropening of tunnel  aan het dichtmetselen is.