In Memoriam Lady

U heeft haar nooit gekend want Lady kwam nooit buiten, maar ik wil het u vandaag toch maar eens mededelen omdat dit gebeuren mij heel sterk aangegrepen heeft.  Sinds vanmiddag om 14u10 is een bewoonster van de binnenstad van Brugge, namelijk onze lappenkat Lady, jammerlijk genoeg gestorven.
Lady was vijf jaar lang het zonnetje in huis ten huize Bruggeblog.  Wat bij haar opviel was dat ze - in tegenstelling tot verschillende andere van onze bewoners (mezelf incluis) - altijd, maar dan ook altijd opgewekt doorheen onze gangen en kamers liep.  Winter of zomer, zonneschijn of regen, het maakte ons Lady gewoon niet uit.  Haar vrolijke snoet maakte keer op keer dat we haar zagen dat onze dag niet meer stuk kon.  Lady kwam als kitten uit het asiel en ze werd op slag mijn beste vriendin.  Wij tweeën werden echt twee zielen in een zak.  Met een simpele 'hè' verstonden wij elkaar onmiddellijk.  Om u onze onderlinge verstandhouding met één van de vele voorbeelden te illusteren: ik heb een baard en op regelmatige basis waste Lady belangeloos mijn baard schoon.  Ik ben nochtans al jarenlang gelukkig getrouwd maar ik heb jammer genoeg nog altijd mijn vrouw zo ver niet gekregen om, net zoals Lady, mijn baard met volle overgave te wassen.  Ik vrees dat ik het van nu af aan dagelijks opnieuw zelf zal moeten doen.
Wat mijn bewondering voor mijn Lady nog meer versterkt is het feit dat zij tijdens haar zware lijden van de laatste dagen voortdurend diezelfde vriendelijke en lieve Lady bleef, ook al zagen we haar onnoemelijk lijden.
Wat is er nu gebeurd?  Lady vertoonde uiteindelijk alle symptomen van een kat die een beschadiging aan de grote hersenen opgelopen heeft, misschien wel ten gevolge van een tumor.  Op nauwelijks enkele dagen tijd werd zij blind, zij doolde, zij draaide rond in cirkels, ze stootte overal tegen, kreeg epilepsieaanvallen, had geen reukzin meer en at of dronk bijgevolg niet meer, enz ...  Vanmorgen omtrent 10 uur was er nog een hoopvolle opflakkering.  Ik dacht echt dat Lady aan de beterhand was.  Ze zag plots weer een beetje en vond haar pot met water terug, dronk er gretig van, ze at wat korrels eten die ze zag liggen en volgde me verder voortdurend op het gehoor.  Een uur later werd ons aller hoop opnieuw de grond ingeslagen.  Lady lag te kronkelen op de grond maar geraakte niet meer recht. Later, vanmiddag dan bij de dierenarts was ze aan het fietsen (de voorpoten die een werktuigelijk fietsende beweging maakten).  Dat was nog maar eens een duidelijk bewijs dat haar grote hersenen serieus beschadigd waren.  Mijn vrouw en ik vonden het bijgevolg geraadzaam om 'euthanasie op haar te plegen'  - ooh ik haat die uitdrukking, maar ik weet zeker dat ons Lady een verder constant lijden misschien wel had kunnen ondergaan maar zeker nooit gewild had.  Exact vijf jaar is zij geworden maar vanmiddag lieten we haar dus wijselijk definitief inslapen.
De foto die u ziet dateert van deze morgen omtrent 10 uur.  Ik heb met opzet geen flits gebruikt omdat ik haar oogjes wilde sparen.  Ik was op dat ogenblik nog erg hoopvol, ik dacht zelfs dat we binnen een week terug de nieuwe oude Lady zouden zien.  Maar kort daarna werd mij alle hoop ontnomen.  Achteraf gezien is het duidelijk: deze foto toont een ziek katje dat hoe dan ook krampachtig nog haar best deed.
Adieu Lady!
Vandaag is er nog geen nieuwe quizvraag.  Sorry daarvoor, maar ik ben nog iets te veel onder de indruk.  Sommigen onder u zullen misschien denken: ach, wat voor geleuter, wat voor gezeur is dit.  Hoe kan je zo rouwen om een stomme kat!  Ik kan dergelijke personen heel goed begrijpen.  Maar ik vind het jammer voor hen, want zij zullen echt nooit begrijpen wat voor een fantastische vriendschapsband  er tussen mens en dier kan  groeien, en - hoe moeilijk het afscheid nemen van een dergelijke vriend of vriendin ook is - ik zou die afgelopen vijf jaar met ons Lady voor geen geld van de wereld willen missen hebben.