pootjebaden

Al na 1 foto werd de oplossing gevonden.  De eerste die daarvoor zorgde is Marnix Knockaert.  Dit is inderdaad te zien aan het Jan Van Eyckplein, meer bepaald bovenop een der gevels van wat men nu 'het Tolhuis', noemt, namelijk dat hele gebouwencomplex waarin de provinciale bibliotheek in gehuisvest is.  Claudine Van Peteghem oppert dat het zich eerder situeert bovenaan het Rijkepijndershuisje, maar dat is slechts dat smalle huisje dat wat vooruitspringt.  In feite staat die kat bovenop het hoekhuis met de Spanjaardstraat.  Ik vermoed dat we voor meer info over dit huis en de kat best eens bij Chris Weymeis kunnen aankloppen.

Met deze quizvraag heeft Chris Weymeis zich volledig buiten spel gezet.  Het idee voor deze fotovraag komt namelijk van hemzelf.  Daarom heeft u nu dubbel en dik zoveel kans om als eerste het juiste antwoord te vinden op deze vraag: waar in het hartje van Brugge kunt u (maar ook ik, en ook Jan en alleman) dit zien?

Het blijft voor toeristen een der meest bezochte plekjes van Brugge te zijn, dit Bonifaciusbruggetje.  Negen op de tien toeristen denkt natuurlijk dat dit bruggetje eeuwenoud is en toch is het nog geen honderd jaar oud, waar naar Brugse normen nogal smalend om gedaan wordt.  Maar het uitzicht van ouderdom heeft het brugje natuurlijk bekomen door de materialen waaruit het opgetrokken werd.  Die gerecupereerde grafplaten heb ik nu al getoond, maar het zou me helemaal niet verwonderen dat ook de bakstenen waaruit de brug opgetrokken werd kwamen uit de afbraak van een of enkele gebouwen.  Niet toevallig werden in het begin van de twintigste eeuw, kort voor de Bonifaciusbrug gebouwd werd, hier vlakbij enkele gebouwen langs de Gruuthusestraat gesloopt.  Zou het kunnen dat een deel van de stenen van de gesloopte huizen gebruikt werden om dit 'plat gefotografeerde bruggetje' mee op te trekken?  Tot slot nog dit: speciaal voor Bruggeblog wilde deze Japanse schone bovenop deze brug poseren.

Nog zo een voorbeeld van een gerecupereerde grafsteen die gebruikt werkt om het Bonifaciusbrugje te bouwen.  De eerste letters van deze grafsteen spreken voor zich.  D.O.M. staat bovenaan veel grafplaten en betekent: 'Deo optimo Maximo' en dat is Latijn voor: 'aan de oneindig goede en verheven Heer'.

En die oplossing werd gegeven door Chris Weymeis.  Het kwam over als een beredeneerde gok, maar het zat er meteen op.  Dit is dus het Bonifaciusbrugje en, pas gebouwd in 1910, ziet het er bij een eerste aanblik veel ouder uit dan het is vooral omdat het opgetrokken is uit voornamelijk recuperatiemateriaal, een manier van bouwen dat vroeger zeker geen uitzondering was.   Het afdekken van de brugmuren hier  bestaat voornamelijk uit vroegere grafstenen.  De eerste foto van deze quizvraag toont dat duidelijk.  Maar er zijn nog voorbeelden daarvan te tonen van dit Bonifaciusbruggetje.  Zie volgende foto.

Op dit bord dat hangt naast Boris, de keuken-..., euh diamantrobot in het diamantmuseum in de Katelijnestraat, staat min of meer dit ene procédé uitgelegd waarop Boris werkt om synthetisch diamanten aan te maken, namelijk het HPHT-procédé (High Pressure - High Temperature).

Als u hier een luttele vier euro in werpt kunt u uiteraard geen grote diamant verwachten.  Robot Boris staat hier om u alleen maar te tonen dat men tegenwoordig ook diamanten industrieel kan aanmaken.  Vroeger was de kostprijs daarvan nog hoger dan die van 'echte' diamanten maar tegenwoordig zit men eronder.  Maar zegt u nu zelf: wat zou u het liefst van al willen?  Een echte diamant of een synthetische?  Het antwoord is natuurlijk niet moeilijk te raden.

We stappen nog eens het Brugse Diamantmuseum binnen, speciaal om Boris aan het werk te zien.  Boris is een Russische robot en werd door een Duitse firma op punt gesteld om speciaal voor u hier in Brugge industrieel aangemaakte diamantjes te vervaardigen.  Naar het schijnt is het verschil tussen een synthetisch gemaakte diamant en een echte zelfs door kenners tegenwoordig heel moeilijk te onderscheiden.

Ik kan alleen maar zeggen dat Chris Weymeis nu al in de goeie richting zit met het onderwerp van deze quiz.  Nu moet hij of u er alleen nog een naam of plaats op plakken en het is gebakken.  Waar in het centrum van Brugge kunnen we dit zien?

Verkeersborden.  Soms denk ik dat ze moedwillig op wildgroeierige wijze van hogerhand geplaatst worden om de argeloze automobilist om de tuin te leiden.  Overal in Vlaanderen komt men dergelijke blauwe borden tegen met daarop volgende witte tekst: "andere richtingen".  Buiten het feit dat deze borden totaal overbodig zijn, zijn ze in veel gevallen ook nog eens misleidend.  Ze nodigen iedereen uit tot: "wel, als u het totaal niet weet, rijdt u dan liefst deze richting uit".  Reken maar van yes dat u op die manier extra kilometers om zult rijden.
Daarom, als u totaal geen gevoel voor kaarten en oriëntatie heeft, vertrouw dan zeker deze blauwwitte borden niet, maar schaft u zich liever een GPS-systeem voor uw wagen aan.  Dat is tegenwoordig betaalbaar geworden en tenminste iets meer betrouwbaar dan die rotborden.

Mijn welgemeende dank aan iedereen die reageerde op mijn bericht in verband met mijn lappenkat Lady haar overlijden.  't Is eigenlijk stom om dit mee te maken op een weblog dat normaal gezien alleen maar over Brugge handelt, maar dan toch ook weer niet, want gedurende haar vijfjarige leven was Lady een permanent levend en creatief onderdeel in het hartje van Brugge.  Om u maar te zeggen dat dit kleine provinciehoofdplaatsje nog altijd genoeg geheimen verborgen houdt voor haar bezoekers.  Die geheimen situeren zich meestal achter gesloten deuren zoals dus het geval was met onze Lady ten huize Bruggeblog, maar Brugge heeft zelfs ook in de openlucht nog lang niet al zijn geheimen prijsgegeven.  Ik schakel hierbij over naar quizvraag 156.   Dit hier is namelijk te zien voor iedereen die in het centrum passeert.  Maar wat betekent dit?  En vooral: waar is dit precies te zien?  Het is vanaf nu aan u om deze plek te herkennen en er eventueel een betekenis aan te geven.

Mijn excuses aan Chris Weymeis die meer dan gelijk heeft dat de vorige fotovraag niet echt ging over een plaats in het centrum van Brugge.  Het station en zijn omgeving ligt daar eigenlijk net buiten maar voor ik het goed en wel besefte liep ik even buiten de lijntjes en ik vond op dat ogenblik deze plek o zo'n prachtig onderwerp voor een fotovraag om er uw kennis van Brugge op te testen, dat ik het niet laten kon om het te gebruiken.

U heeft haar nooit gekend want Lady kwam nooit buiten, maar ik wil het u vandaag toch maar eens mededelen omdat dit gebeuren mij heel sterk aangegrepen heeft.  Sinds vanmiddag om 14u10 is een bewoonster van de binnenstad van Brugge, namelijk onze lappenkat Lady, jammerlijk genoeg gestorven.
Lady was vijf jaar lang het zonnetje in huis ten huize Bruggeblog.  Wat bij haar opviel was dat ze - in tegenstelling tot verschillende andere van onze bewoners (mezelf incluis) - altijd, maar dan ook altijd opgewekt doorheen onze gangen en kamers liep.  Winter of zomer, zonneschijn of regen, het maakte ons Lady gewoon niet uit.  Haar vrolijke snoet maakte keer op keer dat we haar zagen dat onze dag niet meer stuk kon.  Lady kwam als kitten uit het asiel en ze werd op slag mijn beste vriendin.  Wij tweeën werden echt twee zielen in een zak.  Met een simpele 'hè' verstonden wij elkaar onmiddellijk.  Om u onze onderlinge verstandhouding met één van de vele voorbeelden te illusteren: ik heb een baard en op regelmatige basis waste Lady belangeloos mijn baard schoon.  Ik ben nochtans al jarenlang gelukkig getrouwd maar ik heb jammer genoeg nog altijd mijn vrouw zo ver niet gekregen om, net zoals Lady, mijn baard met volle overgave te wassen.  Ik vrees dat ik het van nu af aan dagelijks opnieuw zelf zal moeten doen.
Wat mijn bewondering voor mijn Lady nog meer versterkt is het feit dat zij tijdens haar zware lijden van de laatste dagen voortdurend diezelfde vriendelijke en lieve Lady bleef, ook al zagen we haar onnoemelijk lijden.
Wat is er nu gebeurd?  Lady vertoonde uiteindelijk alle symptomen van een kat die een beschadiging aan de grote hersenen opgelopen heeft, misschien wel ten gevolge van een tumor.  Op nauwelijks enkele dagen tijd werd zij blind, zij doolde, zij draaide rond in cirkels, ze stootte overal tegen, kreeg epilepsieaanvallen, had geen reukzin meer en at of dronk bijgevolg niet meer, enz ...  Vanmorgen omtrent 10 uur was er nog een hoopvolle opflakkering.  Ik dacht echt dat Lady aan de beterhand was.  Ze zag plots weer een beetje en vond haar pot met water terug, dronk er gretig van, ze at wat korrels eten die ze zag liggen en volgde me verder voortdurend op het gehoor.  Een uur later werd ons aller hoop opnieuw de grond ingeslagen.  Lady lag te kronkelen op de grond maar geraakte niet meer recht. Later, vanmiddag dan bij de dierenarts was ze aan het fietsen (de voorpoten die een werktuigelijk fietsende beweging maakten).  Dat was nog maar eens een duidelijk bewijs dat haar grote hersenen serieus beschadigd waren.  Mijn vrouw en ik vonden het bijgevolg geraadzaam om 'euthanasie op haar te plegen'  - ooh ik haat die uitdrukking, maar ik weet zeker dat ons Lady een verder constant lijden misschien wel had kunnen ondergaan maar zeker nooit gewild had.  Exact vijf jaar is zij geworden maar vanmiddag lieten we haar dus wijselijk definitief inslapen.
De foto die u ziet dateert van deze morgen omtrent 10 uur.  Ik heb met opzet geen flits gebruikt omdat ik haar oogjes wilde sparen.  Ik was op dat ogenblik nog erg hoopvol, ik dacht zelfs dat we binnen een week terug de nieuwe oude Lady zouden zien.  Maar kort daarna werd mij alle hoop ontnomen.  Achteraf gezien is het duidelijk: deze foto toont een ziek katje dat hoe dan ook krampachtig nog haar best deed.
Adieu Lady!
Vandaag is er nog geen nieuwe quizvraag.  Sorry daarvoor, maar ik ben nog iets te veel onder de indruk.  Sommigen onder u zullen misschien denken: ach, wat voor geleuter, wat voor gezeur is dit.  Hoe kan je zo rouwen om een stomme kat!  Ik kan dergelijke personen heel goed begrijpen.  Maar ik vind het jammer voor hen, want zij zullen echt nooit begrijpen wat voor een fantastische vriendschapsband  er tussen mens en dier kan  groeien, en - hoe moeilijk het afscheid nemen van een dergelijke vriend of vriendin ook is - ik zou die afgelopen vijf jaar met ons Lady voor geen geld van de wereld willen missen hebben.

... en om het helemaal speciaal te maken, toon ik u deze foto van juist achter de parking aan 't station.  Daarachter ging dit jaar de goederenopslagplaats tegen de vlakte, maar het puin ervan werd nog altijd niet geruimd.  Dat levert voor mij dan dit heel vreemde beeld op.  Echt te zien dezer dagen in Brugge, op een moment vlak nà zonsondergang.  En dan te bedenken dat de stationsingang zich hier 50 tot 100 meter vandaan bevindt!

Nu we toch bij de parking aan 't station aanbeland zijn: het is daar 's avonds soms prachtig wandelen.  Wat te denken van deze foto bijvoorbeeld, genomen enkele dagen geleden vanop de dakverdieping?

Doorheen deze ronde gaten kunt u een beschildering zien die een der meest gekende zichten in Brugge voorstelt: het brugje en de ingang naar het begijnhof.  Deze foto zelf werd genomen aan het eind van de parking nabij het station.  Gaat u een klein beetje verder dan komt u bij een der ingangen/uitgangen tot het streng beveiligde domein van het trein- en trambouwbedrijf Bombardier (het vroegere Brugeoise).

Eindelijk hebben we na een lange tijd hier bij Bruggeblog nog eens een nieuwe winnaar.  Gegokt of niet, Thomas Ducheyne verdient alle eer want hij heeft als eerste en zelfs als enige de juiste oplossing gegeven.  Deze muurschildering is te zien op de gelijkvloerse parking aan het station van Brugge.  Wie dit geschilderd heeft, ik weet het echt niet, er staat geen signatuur en het is in alle geval geen werk van een Jan Van Eyck of van een Hans Memlinck, maar om dit 20ste eeuwse werk ten volle te bewonderen moet u hier ofwel 's avonds laat zijn ofwel 's morgens heel vroeg.  Anders belemmeren de auto's - want daarvoor dient eigenlijk deze parking - het zicht.  Proficiat Thomas, want deze keer heeft u enkele van de beste Bruggekenners met klank geklopt.  De Marnixen en de Chrissen mogen het mij niet kwalijk nemen dat ik eens blij ben dat ook zij niet alles in Brugge onmiddellijk kennen of herkennen.  Ons kleine Brugge zit toch nog altijd boordevol verrassingen.

Dit is een ijzeren haak die nu nog altijd zit in de gevel van het huis dat vroeger het ambachtshuis van de huidenvetters was.  Hieraan hing een hekken die het plein langs deze kant afsloot.  Ik vind het niet meteen terug in mijn Bruggedocumentatie, maar helpt u me eens eventjes in welke periode dat moet geweest zijn.

Het Huidenvettersplein zoals het er anno 2007 uitziet.  Let vooral eens op de muur links vooraan.

De kaart van Marcus Gerards die erg veel als referentiebron gebruikt wordt om het Brugge in de 16de eeuw te tonen, geeft duidelijk aan dat het Huidenvettersplein in die periode door twee poorten afgesloten werd.  Die poorten zijn nu niet meer aanwezig, maar andere overblijfselen wijzen wél nog op het in vroegere tijden afsluiten van dit plein.