Lévi Weemoedt

Aansluitend op de vorige twee blogberichtjes wil ik u graag eens wijzen op de gestage opmars van het kalligrafische ambt (of in sommige gevallen: de kalligrafische hobby) in Brugge.  Dit is te zien achter een raam in de Oostmeers.  Initiatiefneemster Sofie Verscheure houdt hier achter huisnummer 41 een soort van "schrijfwinkel".   Wie iets (met uitzondering van stenen) beschreven wil zien met fijne kalligrafische letters mag gerust eens op dit adres aankloppen.  Deze schrijfwinkel die luistert naar de naam 'Symposion' heeft eveneens een eigen website.

Alweer een quizvraag die na 1 foto opgelost werd!  Dat we deze keer zoeken moesten bij de letterbeeldhouwers, de kalligrafen in steen, was nogal logisch.  Naast winkeltjes met snoep of kant telt Brugge tegenwoordig ook enkele winkeltjes waarin deze letterbeeldhouwers min of meer hun werk proberen voor te stellen.  Het winkeltje van Maud Bekaert op de hoek van de Sint-Clarastraat met de Biddersstraat is er een van en het was precies dat wat we zochten.  Winnaar is dus opnieuw ... Marnix Knockaert.  Die fraai gekalligrafeerde stenen van de eerste foto liggen in de vitrine van Sint-Clarastraat, kant Biddersstraat.
O ja, u moet zeker eens een kijkje nemen op de ronduit prachtige site van Maud.

U heeft nog een nieuwe quizvraag van mij tegoed.  Hier is hij dan.  Waar in de binnenstad van ons dierbaar Brugge is dit te zien?

Van mij verdient de 'speelschaar SFX' alle respect.  Alleen al omwille van het feit dat zij volgende maand in het concertgebouw een duo-concert zullen geven met Jo Lemaire.  En laat die Jo Lemaire nu toevallig, naast Axelle Red, een van mijn favoriete Belgische zangeressen zijn.  Ooit, lang geleden, het was 1982 of 1983 geloof ik, heb ik Jo Lemaire eens weten te strikken voor een interview.  En ondanks het feit dat zij als Waalse nog maar pas in Vlaanderen aanbeland was dankzij haar relatie met haar toenmalige vriend, de muzikant Fa Vanham, stond zij erop om het volledige interview in het Nederlands te doen.  Chapeau voor Jo, maar ook chapeau voor de speelschaar die het aandurft om met deze 'grande dame van het chanson' samen te spelen.
O ja, nog dit: deze speelschaar is al lang geen mannenbastion meer, maar van vrouwelijke aanwezigheid heb ik deze namiddag weinig of niks gemerkt.  Laat ons het zo stellen: zij traden vanmiddag op in een 'sterk afgeslankte' versie, haha!

Sorry hoor, maar bij het zien van dit dwaal ik weer af naar een gedicht van Paul Van Ostaijen.
Heeft u ooit al gehoord van 'boem paukeslag'?  Wel, laat ik u voor eens en voor altijd geruststellen: zoals u merken kunt ging het er hier op de Burg met de speelschaar SFX veel rustiger en gezapiger aan toe dan in van Ostaijens gedicht.

Op deze warme aprildag werd al dit mannelijk testosteron netjes in bedwang gehouden door de dirigent van dienst Marc Decraemer.

Zijn dit sousafoons? 
Hoe dan ook, als ik een fanfare (of harmonie) zie spelen, dan moet ik altijd onwillekeurig denken aan Paul Van Ostaijens gedicht 'boeren-charleston'.

Ik heb vroeger op de schoolbanken mijn lange broek versleten bij 'de Frères'.  Mijn muzikale aanleg was in die tijd - net zoals nu trouwens - ondermaats, anders had men mij vast en zeker gevraagd om eens een poging te wagen om mee te doen met dit altijd in korte broek opererende mannenkliekje dat luistert naar de naam 'speelschaar' S.F.X. (dit antieke woord speelschaar kan men vergelijken met het eveneens uit de mode geraakte 'legerschaar'; alleen wordt hier niet gelegerd maar wel gespeeld).  Vendelzwaaien, daar wordt de school van de Frères ook om geroemd, maar ook daar was ik te beroerd voor om er aan mee te doen.  Dat was meer iets voor janetten dacht ik en van dat soort zat er zo'n typisch exemplaar in onze klas die 'zijn vendel pleegde te zwaaien'.  Niet dat ik iets tegen die gasten heb of had, bijlange niet, maar dergelijke dingen zijn toch niet aan mij besteed.
Maar kom, laat u zich vooral niet door mijn gebrabbel afleiden van dit openluchtconcert dat de speelschaar SFX deze namiddag op de Burg ten beste gaf.

Ook dit jaar 2007 organiseert de stad Brugge in het centrum van de stad een aantal gratis openluchtconcerten van harmonieën.  Deze namiddag mocht de speelschaar van Sint Franciscus Xaverius de spits afbijten.  Ik vermoed toch dat dit de eerste in de reeks was, anders verbetert u mij maar.
De plaats van het gebeuren was op de Burg en men speelde een tiental nummers.

Neen, ik toon u geen grappige Chuck Berry die al tokkelend op zijn gitaar een eend imiteert, maar wel een levende echte en snaterende Brugse eend die deze namiddag parmantig over de Vismarkt waggelde.  De politie passeerde net op dat ogenblik en zag dat het goed was.
Ahum!  Eerst een kat, daarna een hond ... en nu een eend.  Bruggeblog lijkt stilaan meer een beestenblogje te worden.  Daarom stappen we vlug over naar iets anders ...

Vandaag zaterdag 14 april hebben we opnieuw een prachtige zomerse dag gehad, en het is pas lente.  Zonnig en erg warm was het, ook in Brugge.  Dat mens en dier nu al gerust een beetje afkoeling kan gebruiken toont dit pootjebadende hondje.

Al na 1 foto werd de oplossing gevonden.  De eerste die daarvoor zorgde is Marnix Knockaert.  Dit is inderdaad te zien aan het Jan Van Eyckplein, meer bepaald bovenop een der gevels van wat men nu 'het Tolhuis', noemt, namelijk dat hele gebouwencomplex waarin de provinciale bibliotheek in gehuisvest is.  Claudine Van Peteghem oppert dat het zich eerder situeert bovenaan het Rijkepijndershuisje, maar dat is slechts dat smalle huisje dat wat vooruitspringt.  In feite staat die kat bovenop het hoekhuis met de Spanjaardstraat.  Ik vermoed dat we voor meer info over dit huis en de kat best eens bij Chris Weymeis kunnen aankloppen.

Met deze quizvraag heeft Chris Weymeis zich volledig buiten spel gezet.  Het idee voor deze fotovraag komt namelijk van hemzelf.  Daarom heeft u nu dubbel en dik zoveel kans om als eerste het juiste antwoord te vinden op deze vraag: waar in het hartje van Brugge kunt u (maar ook ik, en ook Jan en alleman) dit zien?

Het blijft voor toeristen een der meest bezochte plekjes van Brugge te zijn, dit Bonifaciusbruggetje.  Negen op de tien toeristen denkt natuurlijk dat dit bruggetje eeuwenoud is en toch is het nog geen honderd jaar oud, waar naar Brugse normen nogal smalend om gedaan wordt.  Maar het uitzicht van ouderdom heeft het brugje natuurlijk bekomen door de materialen waaruit het opgetrokken werd.  Die gerecupereerde grafplaten heb ik nu al getoond, maar het zou me helemaal niet verwonderen dat ook de bakstenen waaruit de brug opgetrokken werd kwamen uit de afbraak van een of enkele gebouwen.  Niet toevallig werden in het begin van de twintigste eeuw, kort voor de Bonifaciusbrug gebouwd werd, hier vlakbij enkele gebouwen langs de Gruuthusestraat gesloopt.  Zou het kunnen dat een deel van de stenen van de gesloopte huizen gebruikt werden om dit 'plat gefotografeerde bruggetje' mee op te trekken?  Tot slot nog dit: speciaal voor Bruggeblog wilde deze Japanse schone bovenop deze brug poseren.

Nog zo een voorbeeld van een gerecupereerde grafsteen die gebruikt werkt om het Bonifaciusbrugje te bouwen.  De eerste letters van deze grafsteen spreken voor zich.  D.O.M. staat bovenaan veel grafplaten en betekent: 'Deo optimo Maximo' en dat is Latijn voor: 'aan de oneindig goede en verheven Heer'.

En die oplossing werd gegeven door Chris Weymeis.  Het kwam over als een beredeneerde gok, maar het zat er meteen op.  Dit is dus het Bonifaciusbrugje en, pas gebouwd in 1910, ziet het er bij een eerste aanblik veel ouder uit dan het is vooral omdat het opgetrokken is uit voornamelijk recuperatiemateriaal, een manier van bouwen dat vroeger zeker geen uitzondering was.   Het afdekken van de brugmuren hier  bestaat voornamelijk uit vroegere grafstenen.  De eerste foto van deze quizvraag toont dat duidelijk.  Maar er zijn nog voorbeelden daarvan te tonen van dit Bonifaciusbruggetje.  Zie volgende foto.

Op dit bord dat hangt naast Boris, de keuken-..., euh diamantrobot in het diamantmuseum in de Katelijnestraat, staat min of meer dit ene procédé uitgelegd waarop Boris werkt om synthetisch diamanten aan te maken, namelijk het HPHT-procédé (High Pressure - High Temperature).

Als u hier een luttele vier euro in werpt kunt u uiteraard geen grote diamant verwachten.  Robot Boris staat hier om u alleen maar te tonen dat men tegenwoordig ook diamanten industrieel kan aanmaken.  Vroeger was de kostprijs daarvan nog hoger dan die van 'echte' diamanten maar tegenwoordig zit men eronder.  Maar zegt u nu zelf: wat zou u het liefst van al willen?  Een echte diamant of een synthetische?  Het antwoord is natuurlijk niet moeilijk te raden.