Die Keure (9)

Stadium. Een Charlie Chaplin op rolschaatsen.  Een echt 'niet te schatten' verleden van Brugge in zijn binnenstad.  Gisteren tijdens Erfgoeddag voor enkele uren blootgelegd.

Bij deze en de vorige foto's moet u zich muziek voorstellen uit de jaren '30. 1930 uiteraard, en de deejays anno 2007 van dienst  die daar voor zorgden ziet u hier achter glas.  Ze hadden het duidelijk naar hun zin.

Enkele geoefende jonge skeelers die deze normaal voor nostalgische rolschaatsbaanliefhebbers gisteren onveilig maakten.

Rolschaatsers anno 2007.  Ik vermoed dat niemand die hier gisteren (op deze foto) op de plankenvloer van de voormalige rolschaatsbaan Stadium stond voorheen ooit rolschaatsen onder zijn voeten gehad heeft.  Ik wel, maar ik ben dan ook een jaartje ouder dan de figuren op de foto.  Rolschaatsen zijn dezer dagen volkomen passé.  Skeelers bijvoorbeeld kijken er meewarig op neer.  Daarom is het dat ik des te meer plezier beleefde aan deze dag van gisteren toen men 'de rolschaats' toch tenminste voor één dag zijn status van ultiem sportbeleven hergaf.

Dit is het rek met rolschaatsen zoals ik het gisteren zag in deze voor één dag weer omgetoverde rolschaatsbaan Stadium, een anno 1930-1940 voor Brugge uitverkoren plaats van vertier.

Het meest speciale aan de Erfgoeddag in dit domein was natuurlijk het voor een dag herbeleven van de gloriedagen in de jaren '30 van de vorige eeuw van de rolschaatsbaan Stadium die zich op deze plaats bevond.  Wat kon daar dan beter voor dienen dan een paar versleten rolschaatsen?

Er bevindt zich in de Oude Gentweg nog een tweede ingang van het voormalige bedrijf 'Die Keure', namelijk hier. 
U bent natuurlijk benieuwd wat er zich hierachter vroeger (maar ook gisteren) afspeelde.

Gisteren was het erfgoeddag en ik ben die dag bijna niet thuis geweest.  Ik wou gisteren met volle teugen genieten van dat deel van Brugges erfgoed dat men onder de noemer 'Niet te Schatten' voor ons allen tentoonspreidde.  Staat u mij toe dat ik start aan het domein van de drukkerij 'Die Keure' die pas enkele maanden geleden uit de binnenstad vertrok om deze plek schijnbaar als verweesd achter te laten.  Dat was dan wel zonder de vereniging 'Tapis-Plein' gerekend, want die organisatie heeft gemaakt dat iedereen gisteren (en de buurtbewoners eergisteren) met volle teugen genieten kon van deze anders voor iedereen verborgen plek.  De hoofdingang van dit complex situeert zich in de Oude Gentweg, namelijk hier.

Leuk dat dergelijke niet meer werkende exemplaren nog altijd Brugges straatbeeld sieren. De vraag is natuurlijk: waar o waar in het hartje van Brugge staat nog altijd dit exemplaar te roesten?

De jury van de verkiezing van het 'Belfortgedicht' had beter moeten weten toen zij vandaag Lucie Putzeijs als winnares aanduidden.  Want rond het verleden van deze 'dichteres' hangt meer dan één waas van plagiaat.  Google gerust maar eens met haar naam en haar zogenaamde eigen teksten.  Kijkt u bijvoorbeeld eens hier. 
Toegegeven, het winnende gedicht 'Belfort' is mooi, prachtig, schitterend en spetterend verwoord, maar is het 100 procent origineel?  Toen Lucie het gedicht vanmiddag voorlas had alleszins niemand er een woord van begrepen.  Was dit een dichteres die haar bloedeigen  pennevruchten met verve debiteerde?  Ik zou liegen als ik ja zei.
Ik heb het er een beetje moeilijk mee, net zoals ik het er moeilijk mee heb dat bijvoorbeeld een Johan Museeuw nog altijd de Leeuw van Vlaanderen genoemd wordt, ondanks het feit dat ook hij 1 of enkele jaren gefoefeld heeft zonder dat we het wisten.  Of dat verschillende voetbalspelers, trainers, enz. in eerste klasse zomaar ongestoord verder werken kunnen ondanks het feit dat het onomstotelijk bewezen is dat zij verschillende matchen vervalst hebben.  Foefelen, de mensen belazeren is in ons landje blijkbaar de norm geworden en wordt algemeen aanvaard.
Maar tot het tegendeel bewezen is is dit Lucie Putzeijs' prachtige winnende gedicht over iets wat ons allen nauw aan het hart ligt: het Brugse belfort.

Voilà, ziehier de nieuwe fotovraag.  Waar in het centrum van Brugge is dit te zien?

Volgens sommigen moet Brugge bruisen of dit stadje is niet meer 'in'.  Welnu, vandaag heeft Brugge (op haar eigen gezapige manier natuurlijk) gebruist.  Er was van alles te beleven en in sommige straten van de stad krioelde het van het volk.  In de Langestraat bijvoorbeeld, want die straat hield een braderie.  In de Katelijnestraat kon men ook op de koppen lopen, maar dat waren meestal toeristenkoppen.  De zon was vandaag weer eens enorm van de partij en overal waar er een terrasje stond was er genoeg volk te zien die genieten wou van dit prachtweer en de bijgeleverde drankjes en hapjes.
Vandaag was het ook Erfgoeddag en dat speelde zich grotendeels binnen af.  Concurreren tegen een stralende zon, tegen de toeristische smartlappen en tegen een braderie: het lijkt haast onmogelijk.  Toch lokte de Erfgoeddag van 2007 in Brugge nog voldoende mensen.  Een der meest gegeerde 'erfgoedplekken' was natuurlijk deze locatie waar tot enkele maanden geleden nog de drukkerij van Die Keure in gevestigd was.  Vlak voor de tweede wereldoorlog, toen Die Keure hier nog niet was, was er op deze plek een rolschaatsbaan.  Die tijd van toen heeft men vandaag een beetje willen memoreren.  Deze ruimte stond momenteel toch leeg en vele Bruggelingen, zelfs talloze naaste buren wisten niet eens hoe dit er vanbinnen uitzag; wel, wel, vandaag was het de perfecte dag om dit stukje 'keurig verborgen' Brugge eindelijk eens op een fantastische manier te leren kennen.

Truckchauffeurs hebben meestal op zondag hun enige vrije dag van de week.  In plaats van, tot uw grote ergernis, op die dag hun truck ostentatief voor uw bescheiden huisje te plaatsen (wat sommige van die chauffeurs wèl doen) zijn er toch nog genoeg truckers die zo vriendelijk zijn om hun gevaarte die dag ergens te stallen waar niemand echt veel last van heeft, namelijk op de ring rond Brugge.  Dit levert dan dit zondagse tafereeltje op.

Eerst en vooral dit: gisteren zat Marie Delanghe zo dicht bij de oplossing, maar ik kon het niet goedkeuren omdat dit niet te zien is aan het Maria-altaar IN de Walburgakerk, maar wel BUITEN aan deze kerk, namelijk precies boven de (als u er voor staat) rechter zijingang.  Die enorme tip van Marie maakte dat het toch weer Chris Weymeis was die de correcte oplossing gaf.  Maar, ridderlijk als Chris is, gaf hij toe dat het vooral Marie Delanghe was die maakte dat hij het juiste antwoord vond.
Binnen een uurtje is er weer een nieuwe quizvraag.

Met pijn in het hart moet ik verkondigen dat het antwoord na de eerste foto nog niet geraden werd  ... maar bijna!  Als ik zou beweren dat het goed is, dan lieg ik.  Vooruit dan maar, een tweede foto.  Deze keer zullen sommigen onder u het antwoord zeker weten.  Voila, waar in Brugge is dit te zien?

Pas na het weekend vertel ik u meer over het domein van 'de Jozefienen'.  Deze foto geldt slechts als voorproefje.  Ze portretteert de gids Pol Martens, maar portretteert nog veel duidelijker hoe Brugge in bepaalde decennia van de vorige eeuw morsig omsprong met zijn verleden.  Men moet hier al serieus gaan zoeken om nog het smalle 19de eeuwse geveltje in neorenaissancestijl terug te vinden dat men blijkbaar in een goedmoedige bui gespaard heeft tussen al die ander moderne blokken in.  Gids Martens toont ons een oude foto en ter plekke kunnen we gaan vergelijken hoe het vroeger was en hoe het nu is.

Vandaag bevond ik me in deze school, het Sint- Jozefsinstituut, maar bij de Bruggelingen veel beter gekend als 'de Jozefienen'.  Er was voor vandaag een infodag voorzien zoals u op het spanbord dat hangt over de breedte van de Giststraat aflezen kunt.  Die infodag interesseerde mij totaal niet.  Wat mij wèl interesseerde was de 'historische' rondleiding van de gids Pol Martens, verbonden aan deze school.  Het woord historische zet ik tussen aanhalingstekens omdat er van deze plek binnenin Brugge nog weinig terug te vinden is dat ons ook nog maar iets doet herinneren aan de toestand van voor de jaren '60 van de vorige eeuw toen men hier werkelijk met de grove borstel doorging en quasi alles van vroeger tegen de vlakte gooide.  Toch wist onze gids Pol Martens me elke seconde van zijn twee uur durende rondleiding perfect te boeien omtrent het verleden van dit stukje Brugge. 

Dit is, net als de vorige foto, er eentje van Marc Willems die ons door deze twee foto's te tonen met de neus op de feiten drukt.  Wat een lente beleven we nu zeg!   Dit is dezelfde plek, gefotografeerd in dezelfde tijd van het jaar, maar nu.  Alle oeroude weerspreuken waar vroeger veel waarheid in zat kunnen we binnenkort definitief opbergen of toch op zijn minst een nieuwe betekenis meegeven.  Wat bijvoorbeeld te denken van "maartse buien, aprilse grillen"?  Buien?  Grillen?
Ik geef u nog enkele van die oude weerspreuken mee die in deze maand april ronduit belachelijk lijken:
't Mag vroeg of laat zijn, 
april wil kwaad zijn.

In april mag je met permisse,
nog kottekes (kuiltjes) in d'ijsbaan pisse.

Wil april toch niet vertrouwen,
hij is en blijft de ouwe.
Nu lacht hij met zonnegloren,
dan smijt hij hagelstenen om de oren.

De echtelijke staat is als de maand april,
nu zonneschijn, dan storm, dan weer stil.

Kijk en vergelijk.  Deze foto dateert van verleden jaar, meer bepaald van 23 april 2006.