Die Keure (16)

Een pagina uit een boek uit 1914.  De volledige pagina is voorbehouden voor reclame voor het meubelbedrijf l'Art Mobilier.

Dit is de zogenaamde Raadzaal.  Hier onthulden afgelopen zondag de open kasten ons iets over het meubelbedrijf  l'Art Mobilier dat in 1907 alhier door Louis Rodriguez (een Fransman met Spaanse roots) opgericht werd.  Wat in den beginne een kleinschalig bedrijfje was, groeide al snel uit tot een erg groot bedrijf dat zijn kwaliteitsproducten het liefst van al aan de gegoede klasse sleet.  Men had weldra een winkel in de Steenstraat, maar ook in de Oude Gentweg had men toen een verkoopzaal.

Dit is al de derde foto in het rijtje, speciaal voor u gemaakt om u naar de oplossing te leiden.  De oplossing van deze vraag: waar in het centrum van Brugge is dit?

Kon men zondagnamiddag in de voormalige bedrijfsruimte, gelegen tussen de Oude Gentweg, de Gentpoortvest en de Boudewijn Ravestraat in, eventueel een scheve (rol-) schaats rijden; als men zich de moeite getroostte om zich nog even verder op het terrein te begeven, dan kon men daar bovenop ook nog deze scheve schouw zien.

Als dit geen industrieel erfgoed is!  Deze schouw en de achterliggende stookplaats is nog van het eerste bedrijf dat hier gevestigd was, namelijk 'L'Art Mobilier', een meubelfabriek die naast meubels o.a. ook nog aardewerk, biscuits, en linoleum maakte.

Langs deze kant werd tot voor kort nog geleverd of afgehaald bij het bedrijf Die Keure, die de vrachtwagenchauffeurs vanaf nu zoeken moeten iets buiten de stadsmuren, namelijk langs de Kleine Pathoekweg.  Hier op deze plaats in de binnenstad is alle bedrijvigheid stilgevallen.  Achter de witte poort bevindt zich de Gentpoortvest.  Langs daar reden vroeger vrachtwagens en bestelwagens het bedrijf in en uit.

Om u een idee te geven van de locatie van deze voormalige bedrijfsruimte.  Dit is het gedeelte tegenaan de Gentpoortvest (in 't Brugs: de Gemperveste).  We herkennen de bomen en de watertoren die staan halverwege deze Gentpoortvest.

De happening 'keurig verborgen' op de plek waar tot voor kort de drukkerij-uitgeverij Die Keure was lokte ook verschillende collega's (amateur-) fotografen.  Op de eerste verdieping, verscholen tussen de lege rekken, trof ik dit exemplaar aan.

De tot enkele maanden geleden voorziene bedrijfsruimte in de binnenstad die voorbehouden was voor de drukkerij 'Die Keure' ging gisteren bijna letterlijk uit zijn dak.  Men speelde hier namelijk urenlang onsterfelijke songs uit de jaren 1930 en onder dit dak door kon men op deze vrolijke wijsjes rolschaatsen tot men waarlijk niet meer bijkwam van het vallen.
Een bordje wees ons erop dat 'de organisatie niet verantwoordelijk was voor gebeurlijke ongevallen'.  Ondanks het feit dat ik sommigen plat achterover op de roodbeschilderde plankenvloer zag vallen vermoed ik dat het menselijk leed gisteren nog best meeviel.  Het plezier was mijns inziens omgekeerd evenredig aan dit menselijke leed na het vallen.

Stadium. Een Charlie Chaplin op rolschaatsen.  Een echt 'niet te schatten' verleden van Brugge in zijn binnenstad.  Gisteren tijdens Erfgoeddag voor enkele uren blootgelegd.

Bij deze en de vorige foto's moet u zich muziek voorstellen uit de jaren '30. 1930 uiteraard, en de deejays anno 2007 van dienst  die daar voor zorgden ziet u hier achter glas.  Ze hadden het duidelijk naar hun zin.

Enkele geoefende jonge skeelers die deze normaal voor nostalgische rolschaatsbaanliefhebbers gisteren onveilig maakten.

Rolschaatsers anno 2007.  Ik vermoed dat niemand die hier gisteren (op deze foto) op de plankenvloer van de voormalige rolschaatsbaan Stadium stond voorheen ooit rolschaatsen onder zijn voeten gehad heeft.  Ik wel, maar ik ben dan ook een jaartje ouder dan de figuren op de foto.  Rolschaatsen zijn dezer dagen volkomen passé.  Skeelers bijvoorbeeld kijken er meewarig op neer.  Daarom is het dat ik des te meer plezier beleefde aan deze dag van gisteren toen men 'de rolschaats' toch tenminste voor één dag zijn status van ultiem sportbeleven hergaf.

Dit is het rek met rolschaatsen zoals ik het gisteren zag in deze voor één dag weer omgetoverde rolschaatsbaan Stadium, een anno 1930-1940 voor Brugge uitverkoren plaats van vertier.

Het meest speciale aan de Erfgoeddag in dit domein was natuurlijk het voor een dag herbeleven van de gloriedagen in de jaren '30 van de vorige eeuw van de rolschaatsbaan Stadium die zich op deze plaats bevond.  Wat kon daar dan beter voor dienen dan een paar versleten rolschaatsen?

Er bevindt zich in de Oude Gentweg nog een tweede ingang van het voormalige bedrijf 'Die Keure', namelijk hier. 
U bent natuurlijk benieuwd wat er zich hierachter vroeger (maar ook gisteren) afspeelde.

Gisteren was het erfgoeddag en ik ben die dag bijna niet thuis geweest.  Ik wou gisteren met volle teugen genieten van dat deel van Brugges erfgoed dat men onder de noemer 'Niet te Schatten' voor ons allen tentoonspreidde.  Staat u mij toe dat ik start aan het domein van de drukkerij 'Die Keure' die pas enkele maanden geleden uit de binnenstad vertrok om deze plek schijnbaar als verweesd achter te laten.  Dat was dan wel zonder de vereniging 'Tapis-Plein' gerekend, want die organisatie heeft gemaakt dat iedereen gisteren (en de buurtbewoners eergisteren) met volle teugen genieten kon van deze anders voor iedereen verborgen plek.  De hoofdingang van dit complex situeert zich in de Oude Gentweg, namelijk hier.

Leuk dat dergelijke niet meer werkende exemplaren nog altijd Brugges straatbeeld sieren. De vraag is natuurlijk: waar o waar in het hartje van Brugge staat nog altijd dit exemplaar te roesten?

De jury van de verkiezing van het 'Belfortgedicht' had beter moeten weten toen zij vandaag Lucie Putzeijs als winnares aanduidden.  Want rond het verleden van deze 'dichteres' hangt meer dan één waas van plagiaat.  Google gerust maar eens met haar naam en haar zogenaamde eigen teksten.  Kijkt u bijvoorbeeld eens hier. 
Toegegeven, het winnende gedicht 'Belfort' is mooi, prachtig, schitterend en spetterend verwoord, maar is het 100 procent origineel?  Toen Lucie het gedicht vanmiddag voorlas had alleszins niemand er een woord van begrepen.  Was dit een dichteres die haar bloedeigen  pennevruchten met verve debiteerde?  Ik zou liegen als ik ja zei.
Ik heb het er een beetje moeilijk mee, net zoals ik het er moeilijk mee heb dat bijvoorbeeld een Johan Museeuw nog altijd de Leeuw van Vlaanderen genoemd wordt, ondanks het feit dat ook hij 1 of enkele jaren gefoefeld heeft zonder dat we het wisten.  Of dat verschillende voetbalspelers, trainers, enz. in eerste klasse zomaar ongestoord verder werken kunnen ondanks het feit dat het onomstotelijk bewezen is dat zij verschillende matchen vervalst hebben.  Foefelen, de mensen belazeren is in ons landje blijkbaar de norm geworden en wordt algemeen aanvaard.
Maar tot het tegendeel bewezen is is dit Lucie Putzeijs' prachtige winnende gedicht over iets wat ons allen nauw aan het hart ligt: het Brugse belfort.