tentoonstelling Irénée Duriez (3)

Irénée Duriez werkt uiteraard met modellen.  Die modellen luisteren naar de naam Annemie of Anja of Lieselot of Natasha of Nele.  Enige gelijkenis met deze passerende jongedame berust louter op toevalligheid.  (... of toch ook weer niet?)

Als u zich haast kunt u de komende dagen nog in de Jan Garemynzaal (de Stadshallen beneden rechts) de groots opgevatte tentoonstelling zien van de Ichtegemse kunstenaar Irénée Duriez.  Deze kunstenaar maakt tekeningen maar is uiteraard meer gekend door zijn bronzen sculpturen.  De man heeft slechts één muze: het jonge vrouwelijke lichaam.  Die jonge vrouwelijke lichamen kunt u nog tot en met 6 april in alle grootten en vormen van schoonheid bewonderen.  Daarna zult u het opnieuw moeten stellen met de kleinere expositie in de galerie Artifex in de Katelijnestraat.

Voila, hier fotootje nummer twee van deze quizvraag.  Toegegeven, ik zou het erg verdacht gevonden hebben mocht iemand na de vorige foto al de juiste oplossing gegeven hebben.  Nu dicht ik u als Bruggekenner al veel meer kansen tot het exact aanduiden van deze plek in het centrum van Brugge toe.

Tijden veranderen snel.  Heel snel zelfs, als we het afgelopen jaar bekijken.  Eén zaak is zeker: na een dag als vandaag zal een eerste mei nooit meer dezelfde zijn.  Ik heb er zelfs stiekem een nieuw liedje voor gecomponeerd.  Het gaat als volgt:
"Joehei, 't is 1 mei,
iedereen is blij, hei, hei.
Toch is 't zo, o, o,
voor sossen of voor kaloten,
't gaat allemaal naar de kl..."

De Burg daarstraks, gezien tijdens het afsluitende nummer 'Tiko' van de Brugse rocklegende Red Zebra die met een kopie van Peter Gabriels Biko een duwtje in de rug wil geven voor alle illegalen en alle nog altijd niet geregulariseerde vreemdelingen die via hun eveneens illegaal verblijvende maar hier als voorbeeldige studenten opgroeiende kinderen het Vlaamse medelijden proberen op te wekken.  Sorry hoor, rode zebra's, alle respect voor uw peter slabbyncks en consorten, maar uw rood getinte groep predikt na alle regularisatieprocedures van de laatste tijd nog altijd voor het goedkeuren van het gedrag van mensen die zich alle uitgestoken handen eerst niet willen aanvaarden en daarna, eenmaal het mes op hun keel gezet wordt, plots het medelijden willen opwekken via hun kinderen.  Sorry hoor, ik ben nochtans heel progressief in al die zaken, maar gaat dit geen stapje te ver?

De Vismarkt daarstraks.  Merkt u het ook op dat het standbeeldje van Frank Van Acker er hier jaar na jaar meer gegroefd en er hoe langer hoe meer triest begint uit te zien?  De man zaliger volgt vanuit zijn statische positie namelijk knarsetandend de teloorgang van onze Brugse waterhoek op.

Vanmiddag te zien ergens in een huis in Brugge.  Verwelkte meibloempjes, die de heer des huizes zich nochtans twee dagen geleden voor ongeveer 3 euro aangeschaft heeft.  Het bijbehorende rode roosje is gisteren al in de vuilniszak beland vanwege toen al verwelkt.

Vanmorgen te zien in Brugge.  Een erg bescheiden 1-mei optocht van de socialisten.

Na quizvraag 166 komt quizvraag 167, zoveel is zeker.  Soms geraak ik al eens de tel kwijt, maar ik heb het daarstraks nog eens gecontroleerd.  We zijn wel degelijk aanbeland aan het 167ste plekje in het centrum van Brugge dat ik (of iemand anders) voor u gefotografeerd heeft en waarbij u zelf aangeven moet of mag waar in Brugge dit te zien is.  Diegene die als eerste de plek herkent verdient de hoge eer een Bruggekenner te zijn.
Zo, waar in Brugge bevindt zich dit?

Op deze laatste dag van april weten we het heel zeker.  Deze maand heeft meerdere records gebroken.  Die van de meeste uren zonneschijn bijvoorbeeld.  Die  ook van de warmste aprilmaand uit de geschiedenis.  En wat meer is: die van de droogste aprilmaand ooit.  Gedurende de afgelopen dertig dagen viel er nul komma nul mililiter neerslag per vierkante meter.  Anders gezegd: gedurende deze hele maand april heeft Brugge niet het minste druppeltje regen gezien, en dat is dus echt nog nooit gebeurd. 
Vandaag was het voor velen een brugdag.  Een extra dag tussen twee vrije dagen in.  En wat kan men dan beter doen dan rustig genieten van dit zonnige weer in een Brugs parkje, temidden de tulpen die zo te zien hun beste tijd al gehad hebben?

Eigenlijk heeft Marnix Knockaert het deze keer gemakkelijk gehad.  Gisteren schreef SPQB (what's in a name?!) al dat dit winkeltje te vinden is in de Meestraat.  Maar hij of zij vergiste zich enigszins.  In de Meestraat bevindt zich dit winkeltje niet, maar wel in de Peerdenstraat, daar vlakbij.  Jammer voor SPQB, maar ik kon gisteren moeilijk zeggen dat het juist was, en zo gaat Marnix opnieuw met de bloemen lopen.

Laat ons vanaf vandaag het Die Keure hoofdstuk in de binnenstad defintief afsluiten met een gedicht, een lied dat in 1953 aan het bedrijf opgedragen werd naar aanleiding van het tienjarige bestaan ervan.  En laat ons het ook zo stellen dat dit 'die Keure' scheepje nog altijd juicht en viert en dapper te water(en) vaart.  Alleen bevindt het scheepje zich vanaf nu iets veiliger dan voorheen in de kurkdroge dokken een ietsje buiten de Brugse stadsmuren.

Wandelen met de handen in de broekzakken doorheen de vroegere offsetruimte van de drukkerij Die Keure!  Men had het vroeger eens moeten doen, toen alles hier nog in bedrijf was!  Afgelopen zondag was alles verworden tot een industrieel erfgoedwondertje temidden huizen waarvan zelfs die naaste buren geen weet hadden van wat zich binnenin de muren van dit bedrijf afspeelde.  De zwart-witimpressies die ophingen in deze voormalige offsetruimte waren van de hand van de fotograaf Stephan Vanfleteren.

Industrieel erfgoed.  Klinkt heel mooi voor en dergelijk ding.  Toch is het heerlijk om voorlopig nog een luchtfilter als dit, verroest en vol spinnenwebben, in onze stad te kunnen aantreffen.  Ook de tand des tijds heeft zo zijn charmes. Voorlopig nog te zien in de oude bedrijfsruimte van Die Keure.

Ergens verdwaasd achtergelaten, deze gummi handschoen, opgehangen in een der vele zalen die het drukkersbedrijf Die Keure in de binnenstad van Brugge rijk was.  De betekenis hiervan kunnen we alleen maar gissen, maar wat er ook de bedoeling van was, het blijft een frappant voorbeeld van wat ooit een erg bedrijvig pand in de binnenstad was waarop elkeen zijn stempel drukte en waarvan nu, na enkele maanden, slechts een "handje"vol herinneringen van overblijft.

Lege bureau's die afgelopen zondag zelfs in lege toestand de vele mensenuren werk onthulden.   Maar ook een tikkeltje humor, poëzie en kitch kon uiteraard niet ontbreken op deze werkplek waar tientallen Bruggelingen hun uren tijdens de afgelopen jaren sleten in de hoop op een menswaardige bestaan met een al even menswaardig loon.

De eerste (en ook enige) verdieping van de tot voor kort nog actieve bedrijfsruimte van de drukkerij Die Keure, die gelegen was temidden de woningen van de Oude Gentweg, de Gentpoortvest en de Boudewijn Ravestraat.  Hoe zou zo'n bedrijf dat de benen nam naar de buitenstad er zoal uitzien kort na hun vlucht naar Egypte?  Het antwoord krijgt u onder andere hier te zien.

Tsja, wat moet ik daar nu weer mee aanvangen?  De oplossing werd tijdens de afgelopen 24 uren min of meer gegeven, maar dan ook weer niet.  Het is namelijk niet helemaal correct.  Laat ons het zo stellen: diegene die reageerde had het warm, heel warm.
Hallo?  Waar in het centrum van Brugge is dit dan wél te zien?

De heer Dirk Philips van wie nog een sticker hangt in de deur van dit kastje en mevrouw Denise Meuleman hebben elkaar misschien wel maar waarschijnlijk nooit ontmoet.  Toch zijn zij hier samen aanwezig in dit kastje.  Dirk was vermoedelijk de laatste werknemer van het drukkersbedrijf Die Keure die hier in dit kastje zijn kleren en materiaal stopte.  Denise Meuleman daarentegen liet ons op deze ludiek wijze zondag voor een laatste keer horen hoe zij het jarenlange leven op de administratie van de afdeling zeefdruk gedurende de vele jaren daarvoor ervaren heeft.