zoektochtenstad (2de en laatste)

Op sommige dagen denk ik echt dat Brugge louter tot een zoektochtenstad verworden is.  Vandaag kon ik me echt niet van die indruk ontdoen.  Kinderen klampten mij in de Katelijnestraat aan met een lijstje met Brugse woorden en uitdrukkingen waarvan zij de Nederlandstalige vertaling moesten vinden.  Dat was namelijk onderdeel van hun zoektocht.  Mijn vrouw zat vanmiddag in het Bargehuis hopeloos als enige Bruggelinge te zitten temidden van een honderdvijftigkoppige bende volwassenen die zich voorstelden als mensen van 'de Vlaamse Gemeenschap'.  Zij hadden ook al zo'n mapje bij zich en ze vroegen zich luidruchtig af hoe zij vanuit dat Bargehuis naar het Diamantmuseum konden geraken want daar lag hun volgende kwisvraag voor het rapen.  Ikzelf geraakte vanmorgen verzeild tussen nog een andere volwassenzoektocht die zich in Brugge afspeelde.  Hier in het Arentshof trof ik enkele van die deelnemers aan.  Als rode draad in deze zoektocht werd James Bond gebruikt en een versie van dit exemplaar drukte zijn speelgoedwapen op de slapen van een zich kostelijk amuserend volwassen zoektochtenexemplaar.

Een klein tussendoortje vanop de Markt.  Naast de paarden die de toeristenkoetsen trekken treffen we er overdag altijd wel een koppel duiven aan maar zeker ook altijd een horde zichzelf min of meer belachelijk makende Japanners die denken ons schitterend werelderfgoed op digitale wijze te kunnen veroveren.

Bruggeblog zou Bruggeblog niet zijn om u geen details te tonen.  Dit is namelijk een fragment van de zoldering van de cinema Liberty waarin nu Engels theater bedreven wordt.  Normaal gezien wordt naar het scherm of naar het podium gekeken.  Ik wil ook wel eens naar boven kijken, naar een fraaie plafond.

Deze zaal in Brugge biedt plaats voor zowat 350 personen.  Aangezien deze zaal tot voor kort nog een cinemazaal was en men er nu een theaterzaal wilde van maken moest men in allerijl een podium bouwen.  Cinema heeft namelijk geen podium nodig, alleen een groot scherm.  Hier ziet u het in recordtempo opgebouwde podium met daar bovenop het enige attribuut van de lopende show "Caviar & Chips", namelijk een blauw bankje.  Laat u echt niet misleiden door het simpele van dit podium en het bankje.  Dit theaterstuk schittert onder andere dankzij zijn beperkingen, maar vooral ook door de drie talentvolle actrices die er in meedoen.

We werpen een blik op de zaal waarin vanaf nu modern Engels theater opgevoerd wordt.  De eigenaar Patrick De Klerck maakte er halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw - na ingrijpende restauratiewerken - dit van.

Drie elementen die netjes naast elkaar opgesteld staan binnenin het gebouw waarin nu een Engels theatertje is.  Mochten wij het niet beter weten, we zouden geloven dat dit nog altijd Cinema Liberty is.  De oude cinemastoel, het al minstens even oude filmapparaat, de kopie van 'the Statue of Liberty', ... alles hier herinnert er ons aan dat dit een bioscoop was met de naam 'Cinema Liberty'.

Het theaterstuk "Caviar & Chips" duurt amper een uur maar gedurende dat uur worden we getracteerd op een aaneenschakeling van sketches waar het plezier en de humor van afspat.   Als dit eerste stuk dat hier opgevoerd wordt op een podium in wat tot voor kort nog de Cinema Liberty was de toon moet zetten van wat we de komende maanden nog allemaal kunnen verwachten, wel, dan kan ik alleen maar verklaren dat we hier nog heel wat hoogstaand Brits theater zullen zien.  Theater waarvoor we anders het Kanaal hadden moeten oversteken.  Alleen de toegangsprijs kan sommigen misschien weerhouden om het English Theatre of Bruges binnen te stappen.  10 euro voor een uurtje theater wil volgens mij niet iedereen betalen.  Maar ik ben er hoe dan ook van overtuigd dat er hier in onze stad een publiek voor dat soort dingen bestaat.

Even schetsen waarover het stuk "Caviar and Chips" gaat dat momenteel in het Engels theater in de Kuipersstraat loopt.  We worden meteen bij het binnenkomen van de zaal geconfronteerd met drie Britse meiden, drie beste vriendinnen trouwens, en gelijk weten we wie ze zijn en waar ze voor staan.  Danni (links)  is de braafste van de drie en zij droomt er hardop van om Kylie Minogue te zijn.  Michelle (midden) hangt hopeloos vast aan haar vriend die haar geregeld slaat.  En Erica (rechts) heeft als meest opvallende karaktertrek dat ze nymfomaan is.  Vandaar dat ik, maar ook andere mannen uit de zaal haar zomaar op de schoot kregen.
Op een gegeven ogenblik nemen de drie meiden de trein vanuit Londen en sporen naar de fictieve badplaats Wrigley.  Daar worden ze meteen geconfronteerd met de conservatieve mentaliteit van de plaatselijke bevolking, perfect uitgebeeld door deze drie oude vrouwtjes.

Langzaam maar zeker gaan we naar de tweehonderdste quizvraag.  Alhoewel dit nog maar het 171ste pittoreske detail van een plek in Brugge is, hoeft u er niet aan te twijfelen dat ik de komende weken of maanden nog gemakkelijk met zo'n dertigtal uitpakken kan, en denk maar niet dat het dan stopt.  Het centrum van dit stadje is als het ware een onuitputtelijke bron waaruit de schoonste details zomaar opwellen.  Neem nu dit bijvoorbeeld.  Een prachtig kopje dat het straatbeeld siert.  De vraag is nu alleen nog: welk straatbeeld siert het?

Dit was de reactie van Marnix Knockaert: "Is dit geen stukje van de rijkelijk versierde toegangsdeur van een woning in de Peerdenstraat, meer bepaald dat stukje Peerdenstraat tussen de Predikherenstraat en de Groene Rei/Steenhouwersdijk aan de linkerkant als je naar de Groene Rei/Steenhouwersdijk toewandelt ?"  En gelijk heeft Marnix!  Knap gezien!  Dit is inderdaad het huis in de Peerdenstraat dat hij bedoelt, meer bepaald Peerdenstraat 10, en zoals u kunt zien staat het momenteel te koop.  De vorige bewoner heeft namelijk zijn hart gevolgd en dankzij zijn vriendin woont hij nu in Parijs.  Jammer, want hij was naar het schijnt een merkwaardig figuur.  Ik heb het over Marc Penninck de Landas, een kunstenaar-restaurateur die zich graag onderdompelt  in de esoterische kunsten.

Het allereerste theaterstuk dat in de Brugse Kuipersstraat 23 (cinema Liberty) loopt is "Caviar & Chips".  Wilt u het vooralsnog zien, dan moet u zich wel haasten.  Want ondanks het feit dat er elke dag (behalve de maandag) wordt gespeeld is het nu zondag al de laatste keer dat u deze 'Caviar & Chips' in Brugge kunt zien.  Daarna zult u helaas naar de Britse badplaats Brighton moeten gaan om deze drie sympathieke jongedames het beste van zichzelf te zien geven.  Waarom zeg ik 'sympathiek'?  Wel, ahum ... hun website verklaart dat wat deze drie meiden maken 'visual, interactive and physical theatre' is.  Ik moet eerlijk bekennen dat ze alledrie op alle drie die punten bij mij prima scoorden, maar in het bijzonder de van Venezolaanse afkomst Britse Marianna Burelli (da's diegene rechts op het bankje).   Al bij het binnenkomen van de zaal kreeg ik van haar een klinkende zoen op de wang en ook ergens halverwege de show kwam zij zomaar eventjes op mijn knietjes zitten draaien terwijl op dat ogenblik de boxen opzwepende latina music vibes produceerden.  Ik geef het bij dezen grif toe: ik ben een bevoorrecht en aldus bevooroordeeld persoon.

Dit is 'm dan, de ingang van 'The English Theatre of Bruges'.  Waar vroeger de cinema Zwart Huis was en de laatste jaren cinema Liberty en zelf tot een maand geleden nog films gedraaid werden in het kader van Cinema Novo, wordt voorlopig de cinemabladzijde omgedraaid.  Clare Allen is de bezielster geworden van puur Engels theater in onze stad en zij vond vrij toevallig in Patrick De Klerck, de uitbater van cinema Liberty, een bondgenoot.  O.a. door de grote concurrentie van het verleden jaar in Sint-Michiels geopende slokop Kinepoliscomplex bleek zijn eigen cinemaatje niet meer rendabel te zijn.  Hij zocht naar andere bestemmingen voor het gebouw.  Dankzij Clare Allen wordt de zaal uiteindelijk toch verder gebruikt en kunnen er voortaan toeristen maar ook Bruggelingen komen genieten van een brok onvervalst modern Engels theater.  Op de website kunt u merken dat men aan een ongelooflijk tempo voor de rest van het jaar theaterstukken op ons los zal laten.  Om de veertien dagen krijgen we een nieuw stuk te zien, helaas zonder de ondertiteling die we in de cinema wel vinden.  Maar laat dit echt geen onoverkomelijke handicap zijn.  Voor wie de Engelse taal met een onvervalst Engels accent redelijk begrijpt (en onder die categorie vallen tegenwoordig de meeste Vlamingen) is dit theater in Brugge voortaan een aanrader.

Deze keer gaan we naar de Kuipersstraat.  Deze omgeving mag gerust een uitgaansbuurt van Brugge genoemd worden.  De nabijheid van de Eiermarkt, de nabijheid van het theater, van de vele café's, restaurants en dergelijke meer maken dat  - gesteld dat Brugge 's avonds bruist - de kans relatief groot is dat het hier ergens in de buurt is dat de bruistabletten te vinden zijn.  Halverwege deze Kuipersstraat bevindt er zich, in de schaduw van het grote Brugse theater, een gebouw dat de Bruggeling goed kent als het "Zwart Huis".   Wat de Bruggeling nog niet weet is dat dat "Zwart Huis" sinds kort een Engels theater herbergt.

Ik geef u vanavond al meteen de nieuwe fotovraag.  Dan ben ik daar alweer van verlost.  Maar u nog niet, want het is aan u om te vertellen waar in Brugge en meer bepaald waar in het centrum van Brugge dit te zien is.

Dit is eens een gelegenheid om het concertgebouw te tonen.  Het onderwerp van de afgelopen quizvraag bevindt zich ernaast, net tussen het fiets- en wandelpad in.  Deze foto is ruim een week geleden genomen toen het nog zomerde in april.

De vorige keer was maanden geleden, maar nu heeft Jan Peere iedereen  nog eens geklopt.  Als eerste wist hij te vertellen dat dit  te maken heeft met een verluchtingsrooster van de parking 't Zand, meer bepaald van het gedeelte dat men in een tweede fase bijgebouwd heeft en zich onder het Concertgebouw en onder een stukje van het Koning Albert I-park bevindt.  Hier dus.

Omdat ik straks nog weg moet geef ik voor één keer de quizvraag een tweetal uurtjes eerder dan gewoonlijk.  Flater reageerde op de eerste foto dat hij dat nog nooit gezien heeft.  Ik vermoed nochtans van wel.  Het is alleszins de bedoeling dat al wie hier passeert de sticker ziet en er dan ook nog een betekenis aan kan geven.  Awel, waar in het hartje van Brugge is dit?

De laatste bepaalt alles zou Ben Crabbé zeggen zowel in het televisieprogramma Blokken als in het programma 'De Tabel van Mendelejev'.  Deze werkelijk allerlaatste foto die ik u toon van de afgelopen 'Dwars door Brugge' bepaalt inderdaad alles, namelijk een schot in de roos vanwege Bruggeblog.  Wat immers gedacht van dit zeldzaam geziene jeugdige plezier, gekoppeld aan puur sportief vertier?  Gisteren te zien omstreeks 16u10 in Brugge tijdens de 15km wedstrijdloop.  De enige die dit moment zag en beleefde was slechts ikke, ikke, ikke maar dankzij mijn fototoestelletje kunt u het gelukkig ook zelf min of meer meebeleven.

Gelukkig dat Tia Hellebout in een andere categorie (namelijk bij de vrouwen) meespeelt, want anders had deze man na een aanloop van ruim 10 kilometer haar haast op een haar na geklopt.  Zijn hoogspringwerk, ofschoon getuigend van een techniek uit een ander tijdperk, mag er hoe dan ook nog altijd zijn.