Restaureren

Ik ben benieuwd wat men doen zal met deze vage herinnering.  Dit opschrift, vandaag de dag nog nauwelijks te lezen, maar u moet er niet aan twijfelen: het opschrift luidde "Hippodrome Brugeois" en het verwijst naar een heus circus dat ooit binnenin de Brugse stadsmuren bevond (met de nadruk op muren).  We kunnen tegenwoordig alleen maar dromen wat zich vroeger achter deze gevel afspeelde.

Muurankers noemt men dat, die cijfers die een jaartal vermelden.  We merken alleen nog een 64 op.  De 15 die eraan voorafging is inmiddels verdwenen.  Volgens dat vroegere muuranker (en ook volgens andere bronnen) weten we dat de originele gedeelten van deze voorgevel (met uitzondering van het gedeelte op de begane grond) al van 1564 zijn.  Alles wat zich daarachter bevindt en zich binnenkort zal bevinden zal zonder twijfel 21ste eeuws zijn.  Deze info is er om u nog maar eens te vertellen dat de boutade dat Brugge een façadestad is en niks meer in dit geval zeker en vast opgaat.  Maar gelukkig heeft Brugge ook nog vele andere schitterende gebouwen waarvan de eeuwenoude ruimten binnenin nog relatief gaaf gebleven zijn.

Tikt u in de linkerkolom van mijn blog het woord 'hippodrome' in bij 'zoeken in blog' en drukt u daarna op het woord zoeken eronder, dan vindt u de eerste vier artikeltjes over dit voormalige circuscomplex in het centrum van Brugge.  De artikels dateren van oktober 2006 en tonen dat er in de Witte-Leertouwerstraat op deze plek toen alleen nog maar een voorgevel overschoot van wat tussen 1893 en 1900 een heus circusgebouw was.  Ondertussen zijn we alweer een half jaar verder en we merken dat het gat achter de voorgevel stilaan opgevuld geraakt.  U merkt het hier misschien nog niet helemaal, maar de volgende foto's zullen het hopelijk duidelijker maken.

Die extra fietsstalling bevindt zich tussen de steunberen die maken dat de monumentale 16de-eeuwse schouw van het voormalige Bogardenklooster niet omvalt.

Klagen kunnen we altijd want ons comfort kan altijd verbeteren, maar we moeten ook eerlijk zijn.  In tegenstelling tot een stad zoals Brussel is Brugge een waar fietsparadijs.  Deze stad probeert hoe langer hoe meer de fietsers in de watten te leggen.  De verplaatsbare extra fietsstallingen die men sinds een tijdje plaatst in de omgeving van speciale happenings is daar een voorbeeld van.  Maar hoe dan ook, of er nu in de buurt een fietsrek te bespeuren valt of niet, de Bruggeling is heel vindingrijk in het zoeken van een speciaal plekje voor zijn dierbaar stalen ros.  Zoals hier bijvoorbeeld, in de schaduw van de Stedelijke Academie.  Zo te zien wordt dit beschutte plekje waarschijnlijk ook regelmatig gebruikt voor wildplassers.  Het dichtstbijzijnde openbare urinoir /pissijn / vespasienne / krul bevindt zich op driehonderd meter hier vandaan, namelijk tegenaan de gevel van de Onze-Lieve-Vrouwkerk, maar laat voor sommigen die driehonderd meter nu exact driehonderd meter te ver zijn.  Ik bedank overigens iedereen voor de prachtige en in sommige gevallen leerrijke commentaar op mijn blogberichtje i.v.m. het openbare urinoir in het Arentshof.

Ik geef u vlug de tweede foto van de quizvraag, dan kan ik voor de rest van deze avond op mijn gemak verder bloggen over dit binnenstadje dat Brugge heet.  Waar in 's hemelsnaam in dit Brugge zijn dez fraaie versieringen te zien?

Het nest is gemaakt van takken en plantenmateriaal die de zwanen in de omgeving aantreffen.  In het midden is een holte en daarin liggen meestal zo'n 5 tot 8 ovale eieren.  Ik heb niet de 'goesting' om hier op deze plek urenlang met mijn camera op de loer te liggen tot de zwaan eventjes de inhoud van het nest aan mij wil tonen.  Als u dat wil doen, gaat u gerust uw gang, u weet ondertussen wel waar het nest zich bevindt.

Hier aan de achterzijde van het Bargehuis is een ander koppel zwanen zijn nest aan het uitbroeden.  Knobbelzwanen houden - in tegenstelling tot wat we soms zouden denken - van brak water of toch tenminste van weinig stromend water.  Dit hier aan de achterkant van het Bargehuis is een afgesloten kanaalarm.  De mannen van 't Stad reinigen dagelijks de reitjes maar tot hier komen ze quasi nooit.  Dat zal de zwanen in dit stukje 'water' een zorg wezen.  Ze voelen er zich namelijk prima op hun plaats.

Op het ogenblik is het de broedtijd van de zwanen.  Brugge houdt volgens de traditie sinds mensenheugenis zwanen binnen zijn stadsmuren.  Om het zwanenbestand op peil te houden hield de stad er al sinds de 14de eeuw een zwanenfokkerij in Meetkerke op na.  Maar ook binnen de stadsmuren broeden de zwanen er dezer dagen lustig op los.  Dit hier is een nest middenin het graspleintje aan het Wijngaardplein.  Brugge heeft vooral knobbelzwanen.  De broedtijd duurt een kleine 40 dagen.  Niet alleen het wijfje kunnen we op het nest aantreffen, maar als het moet neemt het mannetje die taak met graagte over.

Dit is een nieuw plekje, speciaal voor u uitgezocht.  Een plekje in het centrum van Brugge, waar u niet alleen grappige, komische gezichten over straat ziet lopen, maar ook grappige gezichten aan de huizen ziet hangen.  Mijn vraag is zoals altijd: waar in Brugge is dit te zien?

De reactie daarstraks van Jean Pierre de Keersmaeker (een pracht van een naam heeft u trouwens, Jean Pierre, daarbij verbleekt de mijne onmiddellijk!) zette me verder op weg.  Het boekje van Johan Ballegeer dat een iconografische gids van Brugge wil zijn dateert van de jaren 70 van de vorige eeuw.  Ruim 30 jaar later is er in deze stad natuurlijk wel het een en ander veranderd.  Zo bijvoorbeeld bestaat het huisnummer Wijngaardstraat 1 niet meer waar we normaal gezien het beeld van de heilige Vincentius a Paulo volgens de ondertussen al overleden schrijver zouden moeten aantreffen.  Dat huis is namelijk opgenomen in het huis Katelijnestraat 66.  De Wijngaardstraat begint aan deze kant met dit souvenirswinkeltje dat een dubbel huisnummer meegekregen heeft: 3 en 5.  Links ervan zien we een kleiner huisje, dat moet nummer 1 geweest zijn, en als we heel goed kijken, dan zien we boven het middelste venster van het vroeger aparte huisje een nis die toegemetseld is.  Dààr moet het beeldje van de heilige Vincentius in gestaan hebben!
Meteen weten we ook maar weer eens hoe voorzichtig we alle informatie die we zelfs van stadsdiensten binnen krijgen (in casu het huizenonderzoek van het stadsarchief) nooit voor de volle 100 procent mogen betrouwen.

Vanmorgen.  Herstellingswerken aan de Mayflower.  Van aan de overkant van het kanaal Brugge-Gent hoorde men deze man kloppen.  Eén vraagje: hoe is hij droogweg op die ladder geraakt?

Net zoals veel huizen in Brugge bevat ook dit huis in de Katelijnestraat verscheidene fraaie kopjes die de gevel versieren.  Eentje is er wel in de loop der jaren zijn neus kwijtgeraakt.  Het is te zien in de zijgevel (Wijngaardstraat).

Op de hoek van de Katelijnestraat met de Wijngaardstraat bevindt zich dit Mariabeeld dat dateert uit 1901.  Het is een van de talrijke 'zwarte madonna's' die Brugge rijk is, als u begrijpt wat ik bedoel.
Het stadsarchief vermeldt op hun site huizenonderzoek dat dit gaat om een beeld van St-Vincentius a Paulo (zie hier), een bewering die ik toch heel sterk in twijfel trek.

Het huis langsheen de Katelijnestraat heeft buiten dat 'kantoor'-opschrift nog tal van andere versieringen aan de gevel.  Dit hier is een gebeeldouwd reliëf uit de 18de eeuw (waarschijnlijk uit 1726) dat door zijn vervallen staat tegenwoordig met veel moeite en inlevingszin herkend kan worden als een uitbeelding van de boodschap die de engel Gabriël aan Maria bracht.  (Zie bijbel: Luc. 1, 26-38).

Al na 1 foto werd de oplossing gevonden.  Het opschrift 'kantoor' vinden we namelijk aan het huis in de Katelijnestraat 66 zoals Chris Weymeis vertelde.  Maar Roland Rotsaert heeft gelijk dat het opschrift zelf niet in de Katelijnestraat te zien is, maar wel in de zijstraat, de Wijngaardstraat.  Op bijgaande foto is het opschrift nog vaag te zien boven de deur ergens juist boven het hoofd van de tiener met oranje-groen gestreept T-shirt die de Wijngaardstraat inloopt.  Of dokter Dehaene samen met zijn kroostrijk gezin - waarvan Jean-Luc natuurlijk de bekendste is - vroeger in dit huis gewoond heeft, weet ik niet.  Het is in alle geval in een van de herenhuizen in dit stukje van de Katelijnestraat dat onze vroegere premier zijn jeugdjaren doorgebracht heeft.

Nog een uitsmijtertje om het hoofdstuk Diamantmuseum op mijn blog op gepaste wijze af te ronden.  Conservator Jan Devos past zich probleemloos aan elk publiek aan.  Op de klassite van het eerste leerjaar A van de basisschool Het Palet zien we o.a. deze foto, maar ook verschillende andere waaruit we merken dat de man ook kinderen perfect kan boeien.  Wie veel met kinderen werkt weet dat dat tegenwoordig niet eenvoudig is.

... dan vindt een man in Brugge nog altijd een openbaar urinoir ter zijner beschikking.  Het blijft, ondanks het protest van enkele vrouwelijke gemeenteraadsleden verleden jaar, nu nog altijd wachten op de eerste urinoir voor vrouwen.  Over discriminatie gesproken!  Dit urinoir situeert zich in het Arentshof.  Ikzelf heb weet van zo'n negental van dergelijke dingen die nog altijd staan binnen de Brugse stadsmuren.  Het is deze keer geen kwisvraag hoor, maar weet u als man ze allemaal staan?  Of ben ik gemist en staan er nog enkele meer?

Die garages van daarstraks gaven voor mij vooral aanleiding om uw aandacht te vestigen op dit prachtig staaltje van literatuur dat hangt in de inrit naar de garages.  Echt mooi hé, hoe hier alles moet en niks mag!  Maar het meest originele van die tekst vind ik vooral de uitdrukking 'gebeurtelijke ongevallen'.  Daar doe ik echt mijn pet voor af.  Hoe verzint iemand zoiets?  Deze bewust gecreëerde contaminatie van de uitdrukking 'gebeurlijke ongevallen' met het Westvlaamse woord 'gebeurte' dat 'gebuurte' betekent, awel, dat vind ik echt leuk gevonden!  Als dus in die 'gebeurte' ongevallen 'gebeuren', dan is de schrijver van deze tekst in alle geval niet verantwoordelijk.  Ik vind het alleen jammer dat hij of zij zich niet kenbaar wil maken.  Ik zou hem (haar) anders graag willen feliciteren voor de woordspeling en trouwens ook voor de rest van dit hoogstaand stukje literatuur.