Mayflower

Vroeger was het de \'Tuf-tuf\',  een dancing-café
Nu is het \'Tuf\', een brasserie
Uit onbetrouwbare bron vernomen wordt het binnenkort
\'T(e)\', en ernaast \'etablissement\'

Ook dàt is Brugge.  Op de achtergrond ziet u het \"glazen kot\" zoals de Bruggelingen het zo plastisch uitdrukken.  Het is een school, natuurlijk.

Herkent u deze gevelrij?  Ik durf wedden dat sommigen onder u hier vandaag hebben voorbij geslenterd.

"Hoe sterk is de eenzame fietser die, kromgebogen over zijn stuur, de wedstrijd wint"
(Boudewijn De Groot)
Eenzaam zullen ze op het ogenblik niet zijn, en sterk: hoe langer hoe minder.  Ik heb het over de amateurs die vandaag ofwel het hele parcours van de Ronde van Vlaanderen mogen verkennen, ofwel gedeeltelijk.  Het is aangenaam fietsweer vandaag, daarvan geen klagen, maar er staat toch wel een strakke wind en als zij dan nog de Muur en andere beklimmingen onder de wielen krijgen!  De komende dagen zullen sommigen onder hen uitgeteld in hun zetel liggen.

Van nu af aan herinnert er zich niets nog aan de legende van Jantje van Pardoens.  Ook hier niet, waar nochtans alles 'zou' moeten gebeurd zijn.  Het Bargehuis.  Het was vroeger de plaats waar de barge, een binnenschip aanmeerde en die vooral een verbinding over het water legde tussen Gent en Brugge.  Eerst werd langs het jaagpad de barge voortgetrokken door mensen, later door paarden en nog later verdween de verbinding.  Nu bestaat er opnieuw een verbinding tussen Gent en Brugge maar dat is louter een pleziertocht geworden en bijlange niet zo populair als de boottochtjes naar Damme.  Maar vroeger was dat dus de beste en veiligste manier van personenvervoer.
Hoe de legende nu precies in mekaar zit, anderen kunnen het misschien beter uitleggen.  Het komt er op neer dat Jantje van Pardoens zijn meisje vertrekken zag en nooit meer terugkeren.  Maar altijd stond hij op de uitkijk vanuit het venster boven in het Bargehuis. 

Vroeger, op de plaats waar zich nu \"Eethuis Salade\" bevindt, was er het cafeetje \"Jantje van Pardoens\".  De naam ontleende het cafeetje aan een oer-Brugse legende, die van Jantje van Pardoens. 

Vroeger was er op het Walplein een eenvoudig café waar je meestal nog meer Bruggelingen aantreffen kon dan anderen ondanks het feit dat er dagelijks honderden, duizenden toeristen voorbijstroomden.  Poke heeft het onlangs eens aangekaart: in de binnenstad zijn de volkscafeetjes binnenkort op een hand te tellen.  Alles staat hoe langer hoe meer in het teken van "den toerist" want daar is geld mee te verdienen.  Op zich heb ik er niks op tegen, maar in dit geval is met het volkscafeetje ook een legende stilletjes verdwenen.  Langs de andere kant krijgen de nieuwe uitbaters een proficiat omdat ze de naam van hun zaak in onze taal behouden hebben: "eethuis Salade".

Langs welke kant je Brugge ook binnenvalt, haar torens zijn altijd prominent aanwezig.  Vanmorgen was het nog zwaar bewolkt maar ondertussen schijnt de zon al met tussenpozen.

Het paasverlof is begonnen en naar gewoonte is er circus in 't stad.  Nou ja, erbuiten.  En er zijn er zelfs twee.  Er is wat gehakketak omwille van de ligging.  De ene zou wat beter bereikbaar zijn dan de andere.  Ja ze moeten nog kunnen overleven hé.  Het is zo al moeilijk voor hen.  Wie gaat nog naar het circus?  Misschien een tip voor u.  Samen met de kleinkinderen een namiddagje plezier beleven.

Goeimorgen Brugge!
1 april op een zaterdag.  Velen zullen vanmorgen met een blij gemoed opgestaan zijn omdat ze niet heel de dag op het werk op hun hoede moeten zijn voor flauwe aprilvissen van collega\'s.  Anderen vinden dat nu juist jammer en moeten hun grappen nog minstens een jaartje opbergen (of hun familie wordt vandaag het nieuwe slachtoffer).
Hoe dan ook.  Weest vandaag op uw hoede.

Na twaalven doven ze d'lichten
nog even kunnen w'onzen blik richten
naar 't schoon van deezer stad
die in Maria's voetsporen trad.

Vandaag heb ik afgezien, bergen schrik gehad, ik stond waarlijk te trillen op mijn benen voor u, ja voor u!  Ik heb namelijk hoogtevrees.  Ben de hoge Katelijnebrug opgeklommen en heb bij dit winderige weer Brugge aan mijn voeten gezien.   Brrr, ik mag er niet meer aan denken.  Ver weg van de brugleuning heb ik gestaan.  Ik heb ook, om de kapel van de zusters Redemptoristinnen mooi in beeld te krijgen de brandtrap van het hotel Novotel beklommen.  Hoog was me dat!  Echt waar, hier wil ik zeker niet om niet liegen, ik hèb hoogtevrees.  Zie ik beelden op televisie die vanuit de hoogte genomen zijn, dan begint het al te kriebelen in mijn buik.  Ik wankel dan vanuit mijn luie zetel, bang om te vallen.   Als ik zo hoog sta dan druk ik me tegen de muur, en probeer niet naar beneden te kijken, alleen maar door de lens van mijn Canon.  (Jaah, ik ben een Canonist!).  Die hele sessie op de brandtrap van het Novotel heeft maximaal twee minuten geduurd, voor mij duurde het een eeuwigheid, maar het leverde ook dit unieke plaatje op van het torentje van de stedelijke Academie.

Omdat een grappig plaatje op Bruggeblog nooit ver af is.
Gezien bij de start van de allereerste Brugse kwarttriatlon.  Op de achtergrond bemerkt u de gebouwen van de Gistfabriek maar vooraan is het veel leuker.

... moeten we het hiermee stellen, en dat aan de vooravond van het paasverlof.

Voor uw gemak heb ik de naam van de zaak uitgewist.  U bent er zeker al gepasseerd.  U heb misschien al iets gekocht in deze winkel.
Wie kent de naam van de zaak en weet waar het is?