Angela Puype (6)

Het winkeltje van Angela Puype kwam er in 1950 en exact 57 jaar later is dat winkeltje nog geen haar veranderd.  De oude koelkast staat er nog altijd en ook de opschriften zijn nauwelijks veranderd.  Een likje verf is ook aan dit winkeltje niet besteed.  Dat is precies de charme van het winkeltje van Angèle.  Zelfs vanuit Australië komen backpackers 'this funny, charming and old-fashioned candy shop' bezoeken.  Dit ijzeren plaatje bijvoorbeeld met reclame voor 'Pacha cichorei' bevindt zich al een eeuwigheid boven de deurklink.  De deurklinkt lijkt al vernieuwd, het ijzeren plaatje nog nooit.

Angèle in haar gezellige huiskamertje, starend naar een zwart-witfoto van haarzelf.  Niet te zien op deze foto zijn de verschillende koppen van Guido Gezelle die her en der deze huiskamer bevolken.  "Ach," zegt Angèle, "weet je dat ik in de loop der jaren al meerdere van die bustes zomaar weggeschonken heb?"

... dien avond en die roze.
Waarom schrijf ik dat?  Het is de titel van een der meest gekende gedichten van Guido Gezelle.  Diens moeder noemde Monica Devriese (1804-1875) en was afkomstig van Wingene.  Angela Puype zelf is afkomstig van Ruddervoorde maar als ik het goed verstaan heb is haar moeder ook een Devriese en ook afkomstig van Wingene.  Snapt u waar ik naartoe wil?  Hoogstwaarschijnlijk is dit kranige dametje verre familie van de grootste Nederlandstalige dichter ooit!

Als zelfstandigen startten Angela en haar man in het jaar 1950 hun winkeltje in de Peperstraat.  Die beginjaren hadden ze het echt moeilijk.  Overleven konden ze toen alleen door de opbrengst van de tuin die ze hadden en waarin haar man samen met enkele knechten groenten in kweekte.   Die tuin strekte zich toen zelfs uit tot waar zich nu het speelpleintje en de autoparking van het Vuldersreitje zich bevindt (van hieruit gezien situeert zich dat achter de hekken).

Exact een jaar geleden nam ik afscheid van Angela Puype, toen 88 jaar oud en nog altijd de kranige uitbaatster van een winkeltje in de Peperstraat dat voornamelijk zeldzaam snoepgoed verkoopt.  Toen vroeg ze me om nog eens terug te komen wanneer haar tuintje in bloei stond, dat was op dat ogenblik namelijk nog niet het geval.  Door omstandigheden ben ik daarna niet meer teruggekeerd, maar kijk, precies een jaar later sta ik opnieuw voor haar deur en - jawel - deze kranige Angela houdt op 89-jarige leeftijd nog altijd haar winkeltje open en - jawel - vroeger dan andere jaren staat haar tuintje nu wél in bloei.  Hier wijst ze trouwens naar haar prachtige verzameling witte aronskelken, die zeker niet mis zouden staan op menig huwelijk. 

Wat gisterenavond nog volop werkte (zie artikel: meifoor 2007 (8)) is dankzij deze handige jongens vandaag al afgebroken en verdwenen.  De fotograaf van dienst beleefde evenwel de schrik van zijn leven toen hij deze foto nam.  Deze handige jongens stoven op hem af en bevalen hem in het Frans om de foto te wissen.  Enkel dankzij van 'krommenaas te gebaren' en in het Engels onbegrepen te antwoorden kon hij én zijn eigen hachje én zijn camera én deze foto redden.  De opstoot van adrenaline die hierbij gepaard ging bekomt men nooit door op deze attractie een betalend ritje mee te maken.
Conclusie van dit verhaal: hier waren vandaag ongetwijfeld illegalen aan het werk en die jongens staan niet graag op een fotootje!

Wat gisterenavond nog de Eclipse was, een der meest bloedstollende attractie van de Meifoor, was deze middag al herleid tot dit stukje staalconstructie.  Hier haalde een der grootste kermisfreaks van 't land (neen, niet Michel Follet maar wel Robin Demyttenaere) op woensdag 2 mei nog een stunt uit door van 14u tot 24u onafgebroken in deze attractie te blijven zitten, terwijl het ding voortdurend zijn torenhoge loopings plaatste.

In dit GSM-tijdperk is het haast ondenkbaar dat er nog openbare telefooncellen zijn, is het nog ondenkbaarder dat er iemand in een openbare telefooncel aan het bellen is, en grenst het aan het absoluut ondenkbare dat men tegenwoordig in een openbare telefooncel nog een jongere aantreft die dit voorhistorische instrument tot communicatie daadwerkelijk gebruikt.  Dit unicum heb in deze namiddag gefotografeerd.  Onze kinderen en kleinkinderen zullen later meewarig het hoofd schudden als ze deze foto onder ogen krijgen.  Hoe is het mogelijk dat men anno 2007 nog zo primitief te werk ging!

Niemand waagde een gokje?  Ik geef het grif toe: die dingen treffen we op het ogenblik in elke straat van de binnenstad aan, dus het zoeken naar de juiste straat leek totnogtoe als naar het zoeken naar een speld in een hooiberg.  Maar wie weet brengt deze foto sommigen al op het goede spoor!  Waar in Brugge is dit te zien?

YouTube is tegenwoordig in ("de max").  Aangezien ik beschik over een cameraatje met een redelijk goeie kwaliteit om er korte filmpjes mee te maken dacht ik om daar tijdens de Heilig Bloedprocessie eens mee te experimenteren. Toen bleek dat ik voor het uploaden naar YouTube de kwaliteit van het filmpje drastisch moest verminderen en dat YouTube dat zelf daarna ook nog eens deed, doet mij voorlopig niet beslissen om nog meer filmpjes te maken om u op die manier het Brugge zoals ik het soms zie aan u te tonen.  Ziehier slechts één van mijn experimentjes.  Hopelijk heeft u er toch nog iets aan.  We bevinden ons aan de Dijver en zien een bijbels tafereel uit de Heilig Bloedprocessie waarin Abraham zijn broer Lot overhaalt om samen met zijn volk mee naar Kanaän te trekken.

Een nieuwe plek in Brugge, meer bepaald in het centrum.  Deze affiche hangt er pas sinds enkele dagen.  Mijn vraag is natuurlijk: waar hangt dit ding dat volgens het stadsbestuur zogezegd als 'de max' beschouwd wordt?  Weet u voorlopig niet waar het hangt?  Geen probleem, commentaar op de affiche en de actie van stadswege is ook altijd welkom!  Zelf vond ik de 1-aprilactie langs de Potterierei die hier op Bruggeblog gelanceerd werd stukken beter, maar wie ben ik om hierover te oordelen?
Wel, waar hangt het? Of wat denkt u ervan?

De jaarlijkse Brugse Meifoor eindigt vandaag dankzij het regenachtige weer min of meer in mineur.  Of er dit jaar genoeg verteerd werd, dat moet u aan de foorkramers zelf vragen, dat zijn namelijk de enigen die dàt kunnen weten.  Aan diegenen onder hen die gedurende die enkele weken het Simon Stevinplein bevolkten zult u het nog moeilijk kunnen vragen want een uurtje geleden zag ik hen bij valavond allemaal even stiekem verdwijnen als ons waterzonnetje vanmiddag.  Als u zich evenwel nu nog haast, dan kunt u hoe dan ook nog iets van de laatste uren van de Meifoor van 2007 meepikken, maar u moet daarvoor wel op het Zand, het Koning Albert I park en de omgeving van de Beurshal zijn.

Het basreliëf dat we aantreffen in de ingang naar het huis Witte-leertouwersstraat 38 bevat linksonder de moeilijk leesbare vermelding: "naar Q. Metsys".  Uit het werk zelf valt trouwens moeilijk op te maken wie de bankier en wie "syne vrouwe" is.  We gaan er dan maar van uit dat - net zoals op het schilderij van Quinten Metsys - de man links afgebeeld wordt en de vrouw rechts.

De oplossing werd weer maar eens gegeven door Chris Weymeis:
"Deze ingang is te vinden in de Witte-leertouwersstraat 38. Het basreliëf is van de hand van A. Blomme uit 1987 en stelt de "Bankier en syne Vrouwe" voor, een schilderij van Marinus Claeszoon van Reymerswaele."
Toch is dit antwoord niet helemaal juist.  Net zoals dit basreliëf naar een voorbeeld gemaakt werd, was dat schilderij van Marinus van Reymerswaele, gemaakt in 1539, dat ook.  Als we goed kijken naar de vorige foto's van deze quizvraag dan merken we dat A. Blomme wel degelijk het beroemdste schilderij van Quinten Metsys als inspiratiebron genomen heeft.

Nog maar eens datzelfde plekje in hartje Brugge.  Waar bevindt het zich?

Met dit vertederende beeld sluit ik het Heilig Bloedprocessiehoofdstuk van dit jaar af.  Het is genoeg geweest.  'Brugges mooiste dag' zoals velen die dag omschrijven is dit jaar alweer voorbij.  Wie er zelf niet was heeft dankzij Bruggeblog gelukkig toch ook nog iets van de sfeer kunnen opsnuiven.

Twee figuranten die gisteren mee opstapten.

Wat ook gans het jaar door in De Bond netjes bewaard wordt zijn deze vlaggen en borden.  Eén keer per jaar worden ze naar de Beurshal vervoerd om daar pas vlak voor het begin van de optocht uitgedeeld te worden.  Deze Beurshal wordt ook gebruikt om er de repetities voor de stoeten en processies in te houden, allemaal zonder deze accessoires dan.

De kleurrijke kostuums hangen nu nog netjes bijeen aan de kapstokken maar daaronder liggen sandalen kriskras dooreen.  Na de Heilig Bloedprocessie wordt alles weer zorgvuldig opgeborgen op de bovenverdiepingen van De Bond, een bakstenen gebouw gelegen in de Buiten de Smedenpoort.  De stad heeft een stedelijke kleedploeg en die zorgt er voor dat daar alles in goede staat bewaard wordt tot een volgende stoet of processie uitgaat.