stil-LEVEN

Terwijl op www.moonartgallery.be een gewezen apotheker uit Assebroek zijn nogal groteske (maar humoristisch bedoelde) huisslogan luidt: de "MILJOENEN FOTO'S VAN WILLY VYNCK" hou ik het  bescheiden op tientallen, honderden, wie weet, later, als ik het lang volhouden kan, misschien wel duizenden foto's hier op Bruggeblog.  Dit stadje is alleszins een onuitputtelijk fotomodel.  Zelfs een platgefotografeerd model zoals deze Sint-Salvatorskathedraal, kan er altijd nog een tikje anders dan anders uitzien.  Ik beschouw het als levende materie. 

Minder gekend maar toch zo mooi dit kleine parkje tussen de Oude Zak en de Beenhouwersstraat.

Je herkent het haast niet meer, maar het is wel degelijk het Minnewaterpark.

... want je zult het nooit meer vinden.  Op de laatste dag dat dit winkeltje van handgemaakte popjes vorige winter bestond lag Brugge onder een laagje sneeuw.  Het winkeltje bevond zich in Zonnekemeers recht tegenover de ingang van de parking van het oude Sint-Jan.

Tijdens de late middeleeuwen scheurde Brugge uit haar voegen.  Er woonden toen dubbel zo veel mensen in de kleinere kern dan er nu wonen in de ruimere stadskern zoals we die kennen (het zogeheten ei), namelijk 40.000 tegenover 20.000 inwoners.  Kunt u het zich een beetje voorstellen?  In alle geval hadden ze zich goed omwald en ommuurd.  Van die oudere omwalling, gebouwd tussen 1127 en 1128, is enkel nog dit restant met muurtoren terug te vinden.  Je kan 'm bewonderen vanuit de Pottenmakersstraat, maar alleen tijdens de winter kan je er een dergelijk plaatje schieten. 

wit is altijd schoon
sneeuw mint met \'t water
en de bomen rondom
kijk: \'t bevriest allemaal
 in mijn lens ...

wit is altijd schoon

op de rommelmarkten vind je er genoeg.
Moeder met kind, waar heb ik dat in Brugge nog gezien...
... zou het de madonna met kind van Michelangelo kunnen zijn?

Ter vergelijking met het voorgaande.  U hoeft niet op zoek te gaan naar dit bord, het is ondertussen alweer veranderd naar de klassieke \"ring\"-richtingaanwijzer.

... en van dichterbij bekijken

Deze wegwijzer is nog altijd te bewonderen aan het Guido Gezelleplein.
Ooit al gehoord van Pandeitje?
Ik niet.

\'s morgens omstreeks acht uur

...  maar zonder zwanen

Bent u vanmorgen ook opgestaan met dat bevroren maar gelukzalige gevoel dat er nog zekerheden in dit leven zijn?  Ondanks alle deprimerende berichten over een steeds meer opwarmende wereld was het vanmorgen vroeg MIN VIJF GRADEN CELCIUS.  Buiten, welteverstaan.  Deze winter was een der koudste winters ooit.   Gelukkig maar!  Alhoewel het stilaan welletjes is geweest.   We bevinden ons op een steenworp van  Pasen.  Jaja, ik weet het: de ijsheiligen zijn nog lang niet de revue gepasseerd, tot zolang kan het nog altijd vriezen.  Niks geen probleem.  Zoals ik al schreef, er zijn op die manier nog zekerheden in het leven.  Net zoals ik de absolute zekerheid heb dat wanneer de horden toeristen ons vurige steedje opnieuw zullen belagen het Begijnhof er opnieuw piekfijn zal bijliggen.  De begijntjes hoeven er niet een voor te bidden.

(Vooraleer u reageert: jaja, ik weet het, er zijn in Brugge geen begijntjes meer.  Het zijn allemaal Franstalige kloosterzusters, maar die kunnen ook nog bidden.  Er zit zelfs een zwarte tussen en zij maalt er niet om om in haar kloosterkleren de fiets op te springen en zo Brugge onveilig te maken.  Heerlijk!  Ooit krijg ik eens de kans om haar in die hoedanigheid te fotograferen)

We geloven niet meer in bijgeloof maar oh, wat houden we ervan.  Tot in de eeuwigheid moeten de zwanen het Brugse stadsbeeld vervolledigen, dat is een must, een vloek die al eeuwen op ons rust dankzij ene zekere mijnheer Lanckhals.  O rampspoed zal Brugge treffen als er ook maar één dag geen zwanen op de reitjes ronddobberen.  Hebt u er vandaag al gezien?  Ik niet.  Sedert de ophokplicht zitten die beestjes veilig binnen, weliswaar nog in Brugge, maar ze zijn van hun volgens de mythe o zo broodnodige vrijheid beroofd.  Hebt u de laatste dagen enige vorm van rampspoed bemerkt?  Ik alvast niet...
We geloven niet meer in bijgeloof maar oh, wat houden we er toch zo van.
Eenmaal de ophokplicht verdwenen zullen we ons met gretigheid opnieuw  vastklampen aan  de mythe die er geen is.  En de toeristen, met hun fotoapparaat in de hand, die zullen opnieuw glimlachend luisteren naar het charmante gelul van  hun gids.

Van 2002 tot 2005 was dit in Brugge voor fietsers en wandelaars de Brug der Zuchten.  Vorige winter nog was ze kapot en moest iedereen via de Coupure een kilometertje om.  Ach, wat wil je: 't was een kunstwerk en moest als dusdanig beschouwd worden.  Gelukkig is alles nu (dankzij onze vele zure Brugse (Euro-) centen hopelijk definitief ook tot een praktisch ding omgetoverd