quizvraag 180 (deel 2)

Mijn blogje draagt van in den beginne als ondertitel "een blik op het Brugge van nu".  En dat is niet gelogen!  Dit was vandaag mijn blik op dit kleine stukje Brugge van nu.  Of dit stukje Brugge nu mooi is of niet, lekker afgestoft of niet, recent of eeuwenoud, ... dat doet er allemaal niet toe.  Wat er wel toe doet is of u dit stukje van onze stad net als ik herkent en, zo ja, waar denkt u dan dat dit zich bevindt?

Deze plek van het Oud Sint-Jan met zicht op de ingang tot de Onze-Lieve-Vrouwkerk smeekt om een zwartwitje.

voor commentaar: zie vorig bericht.

Omegaprofiel.  Een prachtwoord is dat voor zo'n ding dat de weg belemmert aan verstrooide of onwillige chauffeurs van voertuigen die ergens rijden willen waar dat niet mag.  Deze stalen buis, min of meer in de vorm van de Griekse letter omega doet hier in de doorgang van het Oud St-Jan wat men ervan verwacht.  Fietsers of bromfietsers snorren hier gezwind doorheen, maar auto's kunnen dat niet.  Men had beter rondom het paviljoen van Toyo Ito ook van die omegaprofielen aangebracht, dan was het tenminste niet zo verhakkeld als het nu is.  Maar ja, esthetisch zou dat niet verantwoord geweest zijn.  Maar is dat hier dan wel?

Chris Weymeis heeft de oplossing gegeven.  Dit is wel degelijk het huis Jeruzalemstraat 37.  Toch had ik niet Chris maar eerder Martine als eerste verwacht om de plaats te raden.  Zij heeft mij maanden geleden eens gewezen op die kolossale schouw van het huis Jeruzalemstraat 33 waar men indertijd (zogezegd) gedurende enkele jaren de relieken van de zalige Idesbald van der Gracht voor de Fransen zou verborgen hebben.  Die schouw was op de foto van gisteren al te zien.

Deze derde foto van de plek in Brugge zal voor sommigen een weggevertje zijn.  Het zal er dus om draaien wie als eerste antwoordt. 
Vanaf morgen krijgt u opnieuw meer dan de quizvraag alleen.  Ik heb het gewoonweg enkele daagjes wat kalmer aan gedaan om er daarna weer met volle moed tegenaan te kunnen.  Om u het Brugge te tonen, gezien door mijn eigen bril, en jawel, ik weet het: die bril kan af en toe wel eens verkleuren of vervormen.

Ook vandaag ga ik me voorlopig beperken tot de quizvraag.  De plaats werd nog niet gevonden.  Waar in Brugge is het dan wel?

Regelmatig proberen Bruggelingen Buiten Brugge of zelfs Buitenlanders maar Rabiate Bruggezotten mee te doen aan deze quiz maar telkens vangen zij jammer genoeg bot.  Dat is gemakkelijk te begrijpen want deze fotovraag is van bij aanvang bedoeld om een moeilijke fotoquiz te zijn voor iedereen die Bruggeblog bezoekt.  En aangezien er tamelijk veel echte Bruggekenners mijn blogje bezoeken mag ik de fotoquiz echt niet gemakkelijk maken.  Sorry hoor aan alle BBB's of BRB's, maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat u er toch evenveel plezier aan beleeft als gelijk wie anders.  De hoofdbedoeling is trouwens dat dankzij deze fotoquiz telkens weer een ander facet van Brugge aan iedereen getoond wordt.
Dit gezegd zijnde luidt de vraag opnieuw:  waar in het centrum van Brugge bevond ik me toen ik deze foto nam?

Martine schreef: "de Schaarstraat heette vroeger Ten Hoye , en die drie hooi/graanschoven horen bij het Huis De Wildeman . Die familie (Van De Walle) die in dat huis woonde bezat o.a. enkele van de windmolens rond Brugge. De Gapaardstraat heette vroeger de Boninswal"  Helemaal correct, maar toch was het niet Martine, maar Carlos Dejaegher die als eerste wist te vertellen dat het symbool van de drie hooischoven van de vorige foto's wel degelijk in de Schaarstraat te zien is en niet in de Gapaardstraat.  Dit is trouwens het pas onlangs gerestaureerde huis op de hoek van de Gapaardstraad met de Schaarstraat.  In dit huis bevindt zich tegenwoordig o.a. de praktijk van de tandarts - whats in a name? - Kiekens. Het embleem met de drie hooischoven bevindt zicht boven de poort hier rechts vooraan.  Voor wie bij het zien van deze foto nog altijd het noorden kwijt is: recht tegenover dit gebouw bevindt zich de ingang tot de Magdalenakerk.

De schilderskapel is ook van buitenaf te zien via dit steegje dat zich bevindt in de Noordzandstraat tussen de Giststraat en de Kopstraat in.  Bruggelingen zouden geen Bruggelingen zijn als zij dit steegje dat eigenlijk geen naam heeft plastisch omdoopten tot het 'Nunnengat'.  Boven de ingang tot het steegje vinden we niet toevallig een beeld van de Heilige Jozef met het kind Jezus.  Jozef begeleidt als het ware Jezus, wat wijst op diens voedstervaderschap.

'de geheime stad'.  Brugge kent veel geheime, verborgen plekjes, waar buitenstaanders nauwelijks komen.  Een der meest vreemde geheime plekjes van onze binnenstad is heel zeker dit kleine koertje ergens tussen de Kopstraat en de voormalige Schilderskapel in.  Dit zou een koertje als een andere zijn, ware het niet dat men twee grafplaten die men in het klooster van de zusters van de Jozefienen teruggevonden had, hier in deze muur ingemetseld heeft.  Zeker is men het niet maar er wordt vermoed dat de rechter grafplaat ooit gelegen moet hebben op de vloer van de eerste Schilderskapel ooit, die kapel waar vroeger schilders als Van Eyck moeten neergeknield hebben om er te bidden.

Op de schitterende site www.beeldbankbrugge.be vindt u, als u bij zoeken het woord schilderskapel intikt, welgeteld 1 foto terug van hoe deze kapel er anno 1905 moet uitgezien hebben.  Als we die foto vergelijken met de huidige situatie anno 2007, wel, wel, dan valt er buiten het grondplan van de kapel die weinig veranderd is, voor het overige absoluut niks meer te vergelijken.  Het interieur is verdwenen, de vroegere brandglazen zijn verwijderd en gemoderniseerd, het nieuwe kruisbeeld dat er nu hangt wordt tegenwoordig zelfs meer wegggemoffeld dan getoond, ... enz ...

Het raadsel wordt meer en meer ontsluierd.  Waar in 's hemelsnaam bevindt zich dit?  Als ik u een goeie tip mag geven: het is alleszins in de binnenstad van Brugge.

Het is onbegrijpelijk eigenlijk, maar onder het dak van deze kapel bevindt er zich een ander, een ouder, een 19de eeuws dak, met daartussenin zelfs nog enkele restanten van de muurschilderingen van toen.  Tijdens de jaren '60 van de vorige eeuw maakte men tabula rasa en slechts soberheid en functionaliteit werden nog gewaardeerd.  Ach, arm Brugge van toen!

Een blik via een privé-binnenkoer langs de Kopstraat op de voormalige Schilderskapel.  Mooier dan dit kunt u hem helaas van buitenaf nooit meer zien.

Als we weerom dé referentiekaart van vroeger bekijken, namelijk die van Marcus Gerard uit 1562, dan zien we duidelijk dat de schilderskapel vroeger een driebeukige kapel was die fel uitstak boven zijn omgeving.  Thans ligt die kapel volledig ingekapseld door alle andere even grote of zelfs nog grotere gebouwen rondom.  Slechts het kapeltorentje steekt nu nog iet of wat uit.

Tijdens de jaren '60- '70 van de vorige eeuw werd alle zogezegde rotzooi van vroeger buitengegooid en men maakte van deze schilderskapel een moderne kapel.  De muren werden wit gekalkt en de oude glasramen werden vervangen door moderne.  Anno 2007 is dit zelfs geen kapel meer maar hooguit nog een bezinningsruimte maar meestal zelfs dat niet meer.  Als het gebruikt wordt dan is het voornamelijk om dienst te doen als tentoonstellingsruimte.  21 april jongstleden was dat niet anders.

Hoofdbrok van de gidsenwandeling in het Sint-Jozefsinstituut is deze Sint-Lucaskapel oftewel Schilderskapel.  Zoal elke beroepsgilde in Brugge hadden ook de schilders een eigen kapel en die bevond zich op deze plaats.  Ze werd genoemd naar hun patroonheilige, de heilige Lucas.  Van die oorspronkelijke kapel is er niks meer overgebleven.  Eind de negentiende eeuw bouwde men hier op dezelfde plek een nieuwe kapel volgens de toen geldende stijl.  Ook daarvan is, hier van de hoofdbinnenkoer af gezien nog bitter weinig van overgebleven.

De gidsenwandeling van Pol Martens was een onderdeel van de infodag van 21 april ll. van het Brugse Sint-Jozefsinstituut.  De Bruggelingen noemen die school nog altijd de Jozefienen en die school 'de Jozefienen' bevindt zich grosso modo tussen de Noordzandstraat, de Zilverstraat, de Giststraat en de Kopstraat in.  Pol Martens wist ons bij aanvang van zijn discours al te vertellen dat er op deze plek nog weinig tastbaar bewijs van geschiedenis aanwezig is.  Toch wist hij ons en mij twee uur lang perfect te boeien met dus twee keer niks.