gidsenwandeling Sint-Jozefsinstituut (10)

'de geheime stad'.  Brugge kent veel geheime, verborgen plekjes, waar buitenstaanders nauwelijks komen.  Een der meest vreemde geheime plekjes van onze binnenstad is heel zeker dit kleine koertje ergens tussen de Kopstraat en de voormalige Schilderskapel in.  Dit zou een koertje als een andere zijn, ware het niet dat men twee grafplaten die men in het klooster van de zusters van de Jozefienen teruggevonden had, hier in deze muur ingemetseld heeft.  Zeker is men het niet maar er wordt vermoed dat de rechter grafplaat ooit gelegen moet hebben op de vloer van de eerste Schilderskapel ooit, die kapel waar vroeger schilders als Van Eyck moeten neergeknield hebben om er te bidden.

Op de schitterende site www.beeldbankbrugge.be vindt u, als u bij zoeken het woord schilderskapel intikt, welgeteld 1 foto terug van hoe deze kapel er anno 1905 moet uitgezien hebben.  Als we die foto vergelijken met de huidige situatie anno 2007, wel, wel, dan valt er buiten het grondplan van de kapel die weinig veranderd is, voor het overige absoluut niks meer te vergelijken.  Het interieur is verdwenen, de vroegere brandglazen zijn verwijderd en gemoderniseerd, het nieuwe kruisbeeld dat er nu hangt wordt tegenwoordig zelfs meer wegggemoffeld dan getoond, ... enz ...

Het raadsel wordt meer en meer ontsluierd.  Waar in 's hemelsnaam bevindt zich dit?  Als ik u een goeie tip mag geven: het is alleszins in de binnenstad van Brugge.

Het is onbegrijpelijk eigenlijk, maar onder het dak van deze kapel bevindt er zich een ander, een ouder, een 19de eeuws dak, met daartussenin zelfs nog enkele restanten van de muurschilderingen van toen.  Tijdens de jaren '60 van de vorige eeuw maakte men tabula rasa en slechts soberheid en functionaliteit werden nog gewaardeerd.  Ach, arm Brugge van toen!

Een blik via een privé-binnenkoer langs de Kopstraat op de voormalige Schilderskapel.  Mooier dan dit kunt u hem helaas van buitenaf nooit meer zien.

Als we weerom dé referentiekaart van vroeger bekijken, namelijk die van Marcus Gerard uit 1562, dan zien we duidelijk dat de schilderskapel vroeger een driebeukige kapel was die fel uitstak boven zijn omgeving.  Thans ligt die kapel volledig ingekapseld door alle andere even grote of zelfs nog grotere gebouwen rondom.  Slechts het kapeltorentje steekt nu nog iet of wat uit.

Tijdens de jaren '60- '70 van de vorige eeuw werd alle zogezegde rotzooi van vroeger buitengegooid en men maakte van deze schilderskapel een moderne kapel.  De muren werden wit gekalkt en de oude glasramen werden vervangen door moderne.  Anno 2007 is dit zelfs geen kapel meer maar hooguit nog een bezinningsruimte maar meestal zelfs dat niet meer.  Als het gebruikt wordt dan is het voornamelijk om dienst te doen als tentoonstellingsruimte.  21 april jongstleden was dat niet anders.

Hoofdbrok van de gidsenwandeling in het Sint-Jozefsinstituut is deze Sint-Lucaskapel oftewel Schilderskapel.  Zoal elke beroepsgilde in Brugge hadden ook de schilders een eigen kapel en die bevond zich op deze plaats.  Ze werd genoemd naar hun patroonheilige, de heilige Lucas.  Van die oorspronkelijke kapel is er niks meer overgebleven.  Eind de negentiende eeuw bouwde men hier op dezelfde plek een nieuwe kapel volgens de toen geldende stijl.  Ook daarvan is, hier van de hoofdbinnenkoer af gezien nog bitter weinig van overgebleven.

De gidsenwandeling van Pol Martens was een onderdeel van de infodag van 21 april ll. van het Brugse Sint-Jozefsinstituut.  De Bruggelingen noemen die school nog altijd de Jozefienen en die school 'de Jozefienen' bevindt zich grosso modo tussen de Noordzandstraat, de Zilverstraat, de Giststraat en de Kopstraat in.  Pol Martens wist ons bij aanvang van zijn discours al te vertellen dat er op deze plek nog weinig tastbaar bewijs van geschiedenis aanwezig is.  Toch wist hij ons en mij twee uur lang perfect te boeien met dus twee keer niks.

Een goeie maand geleden maakte ik u via deze foto al warm voor een gidsenwandeling die ik meemaakte onder leiding van de stadsgids én leraar van het Sint-Jozefsinstituut Pol Martens.  Maar ondertussen heb ik u er nog altijd niks meer over getoond of verteld.  Dat zal ik bij dezen goedmaken.

Aangezien Martine gisteren onmiddellijk de oplossing vond van de vorige fotovraag ben ik wel verplicht om er vandaag een nieuwe tegenaan te gooien.  De vraag is zoals altijd: waar in het centrum van Brugge bevindt zich dit?

Daar zou ik mijn hoofd niet om durven verwedden, maar toch vermoed ik dat de twee boompjes die in het Wevershof staan te bloeien rode moerbeibomen zijn.  De vruchten lijken op braambessen en zijn eveneens eetbaar.  Nu moet u natuurlijk niet allemaal tegelijk op deze twee boompjes afstormen om ze kaal te plukken om de vruchten ervan in uw taart of confituur te mengen. 

Diezelfde Martine die ons als eerste de juiste oplossing gaf van quizvraag 177 gaf ons ook een interessante tip in verband met de vorige quizvraag.  In de gevel van het huis van die fotovraag stond een moerbeiboom afgebeeld.  Martine meldde ons: "Wil je er één zien (een moerbeziënboom)?Er staat een prachtige (jonge) moerbeiboom , met honderden vruchten aan , in het Wevershof (ingang via Zonnekemeers)"  In feite is Martine mis: er staat er niet 1, er staan er 2. 

... en die quizvraag werd meteen correct opgelost door Martine.  Het Mariabeeldje bevindt zich inderdaad in  een 'volks kapelletje', onlangs nog gerestaureerd, en zich bevindend in de gevel van het huis net naast het volkskundig museum in de Balstraat.

Autoworld had ik in het verleden al eens bezocht.  Het is een prachtig museum dat een mooi overzicht toont van de geschiedenis van de wagen.  Maar gisteren kon men er naar aanleiding van het openstellen van deze ruimte voor zo'n kleine 500 uitverkoren loopfanaten de meest vreemde situaties aantreffen.  Zoals de confrontatie van de oldsmobiles met dit 'stretchkonijn' bijvoorbeeld.
Geen nood: vanaf morgen krijgt u weer volop Brugge in Bruggeblog!

Ik nam gisteren deel aan de 20 km van Brussel als VIPPER.  De ruimte achteraan bovenin het museum Autoworld (gelegen aan het Jubelpark) werd voor de gelegenheid omgetoverd tot VIP-ruimte.  Via een krant mocht ik gratis aan de wedstrijd deelnemen, kreeg daar bovenop nog twee T-shirts en een handdoek en ook nog volop eten en drinken zowel vooraf als achteraf.  Dit alles natuurlijk dankzij de gulle sponsors (waaronder Nike en Spa) die voor een vijfhonderdtal uitverkorenen werkelijk op kosten noch moeite zagen.  Dit is trouwens een van mijn Spablikjes die ik voor de loopwestrijd uitdronk en als u goed kijkt ziet u achter dat blikje rechts Rik Ceulemans samen met enkele vrouwelijke fans staan.  Rik Ceulemans is de huidige Belgische veldloopkampioen en was verleden jaar de winnaar van deze 20 km door Brussel maar hij werd gisteren helaas pas vijfde.  Deze Rik is gemakkelijk te herkennen aan zijn hanenkam met achteraan zijn hoofd alles weggeschoren met uitzondering van het logo van Nike, zijn hoofdsponsor, u weet wel: 't is die die sierlijke krul die we achteraan zijn hoofd zoeken moeten.  Zot zijn doet geen zeer, maar in het geval van Rik Ceulemans levert zijn hoofdtooi natuurlijk de nodige extra publiciteit op.

Sorry voor het onscherpe beeld, maar dit komt uit mijn kleine digitale cameraatje terwijl ikzelf middenin de meute aan het lopen was.  Had ik ook maar eventjes stilgestaan om dit plaatje mooier te maken, dan was er helemaal geen plaatje want dan was ik ter plekke verpletterde door de honderden lopers die vlak achter mij liepen.  Onscherp of niet: zo heeft u waarschijnlijk nog nooit het Justitiepaleis gezien!

Een Bruggeling in Brussel.  Het voelt elke keer onwennig aan.   Zelfs wanneer men loopt tussen zo'n tientallen duizenden gelijkgestemden (in dit geval lopers), het voelt voor ons West-Vlamingen altijd aan alsof we ons in Brussel in het buitenland bevinden. 
Dit is de Wetstraat.  Men kon er gisterennamiddag op de koppen lopen, ware het niet dat die koppen zelf allemaal aan het lopen waren.

Uitzonderingen bevestigen altijd de regel.  Daarom wil ik vandaag u iets in mijn Bruggeblog tonen en vertellen over mijn 20 km lopen (ahum!) gisteren in Brussel.  Jaarlijks in mei gaat daar namelijk een 20 km wedstrijd door waaraan vele duizenden getrainde en minder getrainde lijven deelnemen.  Dit jaar viel de teller stil op om en bij de 28.000 deelnemers.  Bij die minder getrainde lijven mocht ik mezelf zeker meerekenen.  Gek eigenlijk dat ik deelnam.  Tot op gisteren had ik dit jaar misschien een tiental keren getraind.  Voor iemand die de vijftig nadert is normaal gezien meer omzichtigheid en vooral veel meer training geboden.
De start was zoals vanouds voorzien om 15 uur in het Jubelpark (le Cinquantenaire pour les Francophones).  Bovenop de triomfboog die het plein beheerst staat een kanon en, na alle 28000 lopers 16 minuten lang opgewarmd te hebben met de Bolero van Ravel en daarna een korte versie van ons nationaal volkslied, gaf dit kanonschot het startsignaal voor de 20 kilometer loopwedstrijd.