Moerbeiboom

... en die quizvraag werd meteen correct opgelost door Martine.  Het Mariabeeldje bevindt zich inderdaad in  een 'volks kapelletje', onlangs nog gerestaureerd, en zich bevindend in de gevel van het huis net naast het volkskundig museum in de Balstraat.

Autoworld had ik in het verleden al eens bezocht.  Het is een prachtig museum dat een mooi overzicht toont van de geschiedenis van de wagen.  Maar gisteren kon men er naar aanleiding van het openstellen van deze ruimte voor zo'n kleine 500 uitverkoren loopfanaten de meest vreemde situaties aantreffen.  Zoals de confrontatie van de oldsmobiles met dit 'stretchkonijn' bijvoorbeeld.
Geen nood: vanaf morgen krijgt u weer volop Brugge in Bruggeblog!

Ik nam gisteren deel aan de 20 km van Brussel als VIPPER.  De ruimte achteraan bovenin het museum Autoworld (gelegen aan het Jubelpark) werd voor de gelegenheid omgetoverd tot VIP-ruimte.  Via een krant mocht ik gratis aan de wedstrijd deelnemen, kreeg daar bovenop nog twee T-shirts en een handdoek en ook nog volop eten en drinken zowel vooraf als achteraf.  Dit alles natuurlijk dankzij de gulle sponsors (waaronder Nike en Spa) die voor een vijfhonderdtal uitverkorenen werkelijk op kosten noch moeite zagen.  Dit is trouwens een van mijn Spablikjes die ik voor de loopwestrijd uitdronk en als u goed kijkt ziet u achter dat blikje rechts Rik Ceulemans samen met enkele vrouwelijke fans staan.  Rik Ceulemans is de huidige Belgische veldloopkampioen en was verleden jaar de winnaar van deze 20 km door Brussel maar hij werd gisteren helaas pas vijfde.  Deze Rik is gemakkelijk te herkennen aan zijn hanenkam met achteraan zijn hoofd alles weggeschoren met uitzondering van het logo van Nike, zijn hoofdsponsor, u weet wel: 't is die die sierlijke krul die we achteraan zijn hoofd zoeken moeten.  Zot zijn doet geen zeer, maar in het geval van Rik Ceulemans levert zijn hoofdtooi natuurlijk de nodige extra publiciteit op.

Sorry voor het onscherpe beeld, maar dit komt uit mijn kleine digitale cameraatje terwijl ikzelf middenin de meute aan het lopen was.  Had ik ook maar eventjes stilgestaan om dit plaatje mooier te maken, dan was er helemaal geen plaatje want dan was ik ter plekke verpletterde door de honderden lopers die vlak achter mij liepen.  Onscherp of niet: zo heeft u waarschijnlijk nog nooit het Justitiepaleis gezien!

Een Bruggeling in Brussel.  Het voelt elke keer onwennig aan.   Zelfs wanneer men loopt tussen zo'n tientallen duizenden gelijkgestemden (in dit geval lopers), het voelt voor ons West-Vlamingen altijd aan alsof we ons in Brussel in het buitenland bevinden. 
Dit is de Wetstraat.  Men kon er gisterennamiddag op de koppen lopen, ware het niet dat die koppen zelf allemaal aan het lopen waren.

Uitzonderingen bevestigen altijd de regel.  Daarom wil ik vandaag u iets in mijn Bruggeblog tonen en vertellen over mijn 20 km lopen (ahum!) gisteren in Brussel.  Jaarlijks in mei gaat daar namelijk een 20 km wedstrijd door waaraan vele duizenden getrainde en minder getrainde lijven deelnemen.  Dit jaar viel de teller stil op om en bij de 28.000 deelnemers.  Bij die minder getrainde lijven mocht ik mezelf zeker meerekenen.  Gek eigenlijk dat ik deelnam.  Tot op gisteren had ik dit jaar misschien een tiental keren getraind.  Voor iemand die de vijftig nadert is normaal gezien meer omzichtigheid en vooral veel meer training geboden.
De start was zoals vanouds voorzien om 15 uur in het Jubelpark (le Cinquantenaire pour les Francophones).  Bovenop de triomfboog die het plein beheerst staat een kanon en, na alle 28000 lopers 16 minuten lang opgewarmd te hebben met de Bolero van Ravel en daarna een korte versie van ons nationaal volkslied, gaf dit kanonschot het startsignaal voor de 20 kilometer loopwedstrijd.

... long time no seen.  't Zit 'm namelijk zo dat ik gisteren bijna de hele dag in Brussel was en dat ik daar vandaag nog altijd de gevolgen van draag (meer uitleg daarover krijgt u in mijn volgende berichten).  Ondertussen heb ik wel gezien dat u volop commentaar gaf op sommige vorige berichten.  Prima!
Hier is alvast de nieuwe fotovraag.  Waar in Brugge hangt deze schone madam met kind?

Mocht u zich vandaag vervelen en mocht het weer nog meevallen, dan kunt u eens naar het Minnewaterpark lopen, want daar zullen schakers aan het werk te zien zijn op en naast een reuzengroot schaakbord met daarop kanjers van schaakstukken.   Maar ook de kleine tafeltjes ernaast zullen wellicht gebruikt worden voor het schaakspel.  Daar zijn die tafeltjes oorspronkelijk voor bedoeld, niet om er te picknicken (zoals we meestal zien gebeuren).

Het woord zwerfvuil klinkt veel te mooi voor wat we op vele plaatsen aantreffen.  Luivolkafval zou volgens mij een beter gekozen woord zijn.  Want wat anders moeten we denken van dit dagelijks weerkerende fenomeen hier onder en rond de luifel aan het vestibuleplein?  Die paar stappen naar de vuilnisbakken die in de onmiddellijke nabijheid opgesteld staan zijn er volgens sommigen echt te veel aan, dus gooien ze hun rommel maar op de grond.

... en die oplossing werd gegeven door SPQB.  Het lijkt niet op een huis in de Sint-Clarastraat, het is er een, meer bepaald het huis op de hoek met Maagdendal.  Het huis noemt de Moerbeziënboom en werd gebouwd in 1909.  De gevelsteen in het midden toont trouwens een moerbeiboom.
Als deze fotovraag moeilijk was, dan is dat Flater zijn schuld, want hij zorgde voor het idee en de foto's.
Gisterenavond had ik eventueel nog een nieuwe quizvraag kunnen aanleveren, maar ik was eerlijk gezegd aan het kijken naar de finale van het bekervoetbal.  U weet wel: Club Brugge tegen Standard Luik.  Ik ben er bij in slaap gevallen.  Nu moet ik zeggen, ik ben al geen voetbalfan, maar voor deze ene keer dacht ik: 't is Club en ik zal voor deze finale wel wat schoon voetbal voorgeschoteld krijgen.  Buiten enkele flitsen van schoonheid verviel de rest van de match in armzalig tackelen en bottenstampen.  't Zal nog lang duren eer ik nog eens naar een voetbalmatch zal kijken, maar allez, de eer van Brugge is toch maar weer eens gered!

In het zwanennest blijft er nog één ei moederziel alleen achter.  Ha, da's een leeg ei, beweert mijn vrouw, want in elk zwanennest zit er altijd wel zo eentje tussen.  Klopt dat een beetje?

De kleintje zwaantjes worden gelijk te water gelaten.  Mama zwaan stond er namelijk op dat haar kleintjes meteen dat heerlijke gevoel van zwemmen en drijven onder de knie zouden krijgen.

Toch staan mama en papa zwaan constant op de loer.  Zeg jongens, eten jullie wel genoeg?  De duif op de voorgrond zou ook graag een graantje willen meepikken maar weet alleen nog niet hoe.

Haha, denkt de kraai, hier ligt veel lekkers zomaar voor het grijpen en die zwaantjes zien er lang nog zo kwaad niet uit.  Laat ik dan maar vlug heel wat van dat lekkers in hun plaats oppikken!

Ziehier de vier schattige jonge beestjes samen op een kluitje.  Vreemd hé, hoe charmant we keer op keer heel kleine kinderen of kleine dieren altijd vinden (tenminste als 't geen spinnen, rupsen of kakkerlakken zijn)!

... en nu heb ik het echt niet over de lapnaam van de politiemannen op de moto.  Neen ik heb het  alleen maar over deze jonge zwaantjes die sinds kort te zien zijn aan het Begijnhof. 
Deze en de volgende foto's zijn allemaal gemaakt door Marc Willems.  Dus: ere wie ere toekomt.  Marc brengt ons weer maar eens een charmant aspect van ons Brugge perfect in beeld, namelijk de geboorte van vier jonge zwanen.

Voilà, deze derde foto dan maar, in de hoop dat u het huis herkent.  Ik heb het huisnummer en de naam van het huis gewist.  Mocht u het weten, vertelt u het ons dan maar, maar alleen al de naam van de straat waarin dit huis zich bevindt is ook al voldoende.  Wel, wie weet waar in Brugge we dit aantreffen?

De vorige foto was zoals u ongetwijfeld begrepen heeft slechts een fragment van een gevel.  Deze foto toont in alle geval al iets meer.  Waar in Brugge kunnen we dit zien?