groot groter grootst

... die naam zegt u waarschijnlijk niks maar toch kennen velen hem wel.  Johan is namelijk samen met zijn vrouw de uitbater van de tweedehandswinkel 'Den Elder', gelegen in de Langestraat, en die winkel is gespecialiseerd in LP's, CD's, DVD's en boeken.  Ook op markten zult u deze Johan ongetwijfeld al eens zijn materiaal zien verkopen hebben.  Deze Johan wil volgende maand een droom van hem verwezenlijken.  Hij wil vanaf 12 juni een 6 weken durende trektocht ondernemen dwars door de Franse Pyreneeën.  Vertrekkende vanaf de Atlantische Oceaan wil hij zo'n goeie 40 dagen later aankomen aan de Middellandse Zee.  Heel dat traject is zoals men dat noemt een langeafstandswandelpad (alhoewel er op sommige stukken nauwelijks of zelfs niet een pad te bespeuren valt).  Aangezien Johans tocht zich in de Pyreneeën zal afspelen is het begrijpelijk dat dat zowat 900 kilometer lange traject veel, heel veel klim- en daalwerk zal bevatten.  Mooi is dat Johan zijn eigen huzarenstukje wil volbrengen dankzij de steun van iedereen die hem wil sponsoren.  Euh, eigenlijk niet hem, maar een vzw in Gambia waar zijn petekind als vrijwilligster werkt.  Het komt dus hier op neer: stort u op rekeningnummer 860-1003949-78 iets met als vermelding "Coast-to-coast Walk, Langestraat 84, 8000 Brugge", dan kunt u zeker zijn dat u én deze Johan een extra stimulans geeft om zijn tocht te volbrengen én dat elke eurocent die u stort naar een bijzonder project zal gaan.
De avonturen van Johan zelf kunt u vanaf nu al lezen op zijn eigen blog.

Maar de blaren of bloempjes van deze boom, hoe mooi ook, interesseren me veel minder dan zijn stam.  Want wat voor een vrij unieke, doorleefde stam heeft deze boom wel zeg!  Zo te zien heeft hij doorheen al die jaren dat hij hier staat al veel, heel veel moeten doorstaan.  Zowel stormen, plensbuien als perioden van droogte, ja,  maar ook verschillende ingrepen van de mens hebben in dit exemplaar blijvende littekens achtergelaten.  Desondanks staat hij hier in het Astridpark nog altijd fier trompetboom te wezen.  Een beetje krom misschien, maar hij staat er tenminste nog altijd!

Diezelfde trompetboom, maar nu vanuit een ander standpunt bekeken.  Op het ogenblik heeft hij al blaren maar om zijn trompetachtige bloemen te zien zullen we nog eventjes moeten wachten.

Laat ik eens een boom opzetten over ... een boom.  Geen gewone boom, maar een trompetboom.  Tussen de vele duizenden bomen die op het grondgebied van de binnenstad staan zitten er namelijk enkele van die catalpa bignonioides (da's de haast onuitspreekbare Latijnse benaming).  U kunt er o.a. zien langs de Binnen Smedenvest, langs 't Stil Ende, langs de Kruisvest en in de onmiddellijke omgeving van het station.  Maar voor dit boompje moet u evenwel in het Koningin Astridpark zijn.  Trompetbomen danken hun Nederlandse benaming aan de vorm die de bloemen hebben.

Zo, een kersverse fotovraag, speciaal voor u!  Waar in het centrum van Brugge valt dit op?

De broederstrijd tussen de Cloetens' werd gewonnen door Bart.  Hij herkende als eerste de plaats die we zochten: dat kunstgalerietje, gelegen naast restaurant El Greco in de Sint-Jacobsstraat.
Onmiddellijk hierna volgt alweer een nieuwe fotovraag.

Het kleinste kind kon zien dat de lapmiddelen die men gedurende de afgelopen maand februari aan de Katelijnestraat aangebracht had een maat voor niks waren.  Neen, neen, kraaide de bevoegde schepen Vanden Berghe het onlangs nog uit, neen, o neen, die werken waren maar tijdelijke lapmiddelen en werden in die context correct uitgevoerd.  Waarom moet men dan een kleine drie maanden later hier opnieuw datzelfde wegdek komen oplappen? 

Schepen Jean-Pierre Vanden Berghe benadrukte enkele weken geleden aan iedereen die het horen kon dat - ondanks alle kritiek - de werken aan het wegdek van zowel de Katelijnestraat als van de Steenstraat door de betreffende firma die de stad aangesteld had correct uitgevoerd werden.  Hoe komt het dan dat deze week stiekem tussen 18u en 23u bijkomende werken gepland zijn in de Katelijnestraat die voor die zogezegd uitstekende wegwerkzaamheden onlangs een kleine maand onderbroken was?  Allez, Jean-Pierre, leg ons dat nu dan nog eens uit als je 't kan?

Iets vroeger dan anders geef ik vandaag deel drie van de huidige fotovraag.  Eigenaardig genoeg heeft totnogtoe niemand een gokje gewaagd.  Ik vermoed dat het vanaf nu niet meer gokken wordt maar uitsluitend puur weten.  Waar in Brugge is dit?

Portretfotografie komt ook nu nog altijd het best tot zijn recht in zwart-wit.  Daarom wil ik mijn hommage aan waarschijnlijk de oudste winkelierster van Brugge in schoonheid eindigen met deze sobere (maar dankzij die soberheid de krachtigste) foto van deze dame die ik in alle oprechtheid nog heel veel gezonde jaren toewens.

Het winkeltje van Angela Puype kwam er in 1950 en exact 57 jaar later is dat winkeltje nog geen haar veranderd.  De oude koelkast staat er nog altijd en ook de opschriften zijn nauwelijks veranderd.  Een likje verf is ook aan dit winkeltje niet besteed.  Dat is precies de charme van het winkeltje van Angèle.  Zelfs vanuit Australië komen backpackers 'this funny, charming and old-fashioned candy shop' bezoeken.  Dit ijzeren plaatje bijvoorbeeld met reclame voor 'Pacha cichorei' bevindt zich al een eeuwigheid boven de deurklink.  De deurklinkt lijkt al vernieuwd, het ijzeren plaatje nog nooit.

Angèle in haar gezellige huiskamertje, starend naar een zwart-witfoto van haarzelf.  Niet te zien op deze foto zijn de verschillende koppen van Guido Gezelle die her en der deze huiskamer bevolken.  "Ach," zegt Angèle, "weet je dat ik in de loop der jaren al meerdere van die bustes zomaar weggeschonken heb?"

... dien avond en die roze.
Waarom schrijf ik dat?  Het is de titel van een der meest gekende gedichten van Guido Gezelle.  Diens moeder noemde Monica Devriese (1804-1875) en was afkomstig van Wingene.  Angela Puype zelf is afkomstig van Ruddervoorde maar als ik het goed verstaan heb is haar moeder ook een Devriese en ook afkomstig van Wingene.  Snapt u waar ik naartoe wil?  Hoogstwaarschijnlijk is dit kranige dametje verre familie van de grootste Nederlandstalige dichter ooit!

Als zelfstandigen startten Angela en haar man in het jaar 1950 hun winkeltje in de Peperstraat.  Die beginjaren hadden ze het echt moeilijk.  Overleven konden ze toen alleen door de opbrengst van de tuin die ze hadden en waarin haar man samen met enkele knechten groenten in kweekte.   Die tuin strekte zich toen zelfs uit tot waar zich nu het speelpleintje en de autoparking van het Vuldersreitje zich bevindt (van hieruit gezien situeert zich dat achter de hekken).

Exact een jaar geleden nam ik afscheid van Angela Puype, toen 88 jaar oud en nog altijd de kranige uitbaatster van een winkeltje in de Peperstraat dat voornamelijk zeldzaam snoepgoed verkoopt.  Toen vroeg ze me om nog eens terug te komen wanneer haar tuintje in bloei stond, dat was op dat ogenblik namelijk nog niet het geval.  Door omstandigheden ben ik daarna niet meer teruggekeerd, maar kijk, precies een jaar later sta ik opnieuw voor haar deur en - jawel - deze kranige Angela houdt op 89-jarige leeftijd nog altijd haar winkeltje open en - jawel - vroeger dan andere jaren staat haar tuintje nu wél in bloei.  Hier wijst ze trouwens naar haar prachtige verzameling witte aronskelken, die zeker niet mis zouden staan op menig huwelijk. 

Wat gisterenavond nog volop werkte (zie artikel: meifoor 2007 (8)) is dankzij deze handige jongens vandaag al afgebroken en verdwenen.  De fotograaf van dienst beleefde evenwel de schrik van zijn leven toen hij deze foto nam.  Deze handige jongens stoven op hem af en bevalen hem in het Frans om de foto te wissen.  Enkel dankzij van 'krommenaas te gebaren' en in het Engels onbegrepen te antwoorden kon hij én zijn eigen hachje én zijn camera én deze foto redden.  De opstoot van adrenaline die hierbij gepaard ging bekomt men nooit door op deze attractie een betalend ritje mee te maken.
Conclusie van dit verhaal: hier waren vandaag ongetwijfeld illegalen aan het werk en die jongens staan niet graag op een fotootje!

Wat gisterenavond nog de Eclipse was, een der meest bloedstollende attractie van de Meifoor, was deze middag al herleid tot dit stukje staalconstructie.  Hier haalde een der grootste kermisfreaks van 't land (neen, niet Michel Follet maar wel Robin Demyttenaere) op woensdag 2 mei nog een stunt uit door van 14u tot 24u onafgebroken in deze attractie te blijven zitten, terwijl het ding voortdurend zijn torenhoge loopings plaatste.

In dit GSM-tijdperk is het haast ondenkbaar dat er nog openbare telefooncellen zijn, is het nog ondenkbaarder dat er iemand in een openbare telefooncel aan het bellen is, en grenst het aan het absoluut ondenkbare dat men tegenwoordig in een openbare telefooncel nog een jongere aantreft die dit voorhistorische instrument tot communicatie daadwerkelijk gebruikt.  Dit unicum heb in deze namiddag gefotografeerd.  Onze kinderen en kleinkinderen zullen later meewarig het hoofd schudden als ze deze foto onder ogen krijgen.  Hoe is het mogelijk dat men anno 2007 nog zo primitief te werk ging!

Niemand waagde een gokje?  Ik geef het grif toe: die dingen treffen we op het ogenblik in elke straat van de binnenstad aan, dus het zoeken naar de juiste straat leek totnogtoe als naar het zoeken naar een speld in een hooiberg.  Maar wie weet brengt deze foto sommigen al op het goede spoor!  Waar in Brugge is dit te zien?