20 km van Brussel (2)

Uitzonderingen bevestigen altijd de regel.  Daarom wil ik vandaag u iets in mijn Bruggeblog tonen en vertellen over mijn 20 km lopen (ahum!) gisteren in Brussel.  Jaarlijks in mei gaat daar namelijk een 20 km wedstrijd door waaraan vele duizenden getrainde en minder getrainde lijven deelnemen.  Dit jaar viel de teller stil op om en bij de 28.000 deelnemers.  Bij die minder getrainde lijven mocht ik mezelf zeker meerekenen.  Gek eigenlijk dat ik deelnam.  Tot op gisteren had ik dit jaar misschien een tiental keren getraind.  Voor iemand die de vijftig nadert is normaal gezien meer omzichtigheid en vooral veel meer training geboden.
De start was zoals vanouds voorzien om 15 uur in het Jubelpark (le Cinquantenaire pour les Francophones).  Bovenop de triomfboog die het plein beheerst staat een kanon en, na alle 28000 lopers 16 minuten lang opgewarmd te hebben met de Bolero van Ravel en daarna een korte versie van ons nationaal volkslied, gaf dit kanonschot het startsignaal voor de 20 kilometer loopwedstrijd.

... long time no seen.  't Zit 'm namelijk zo dat ik gisteren bijna de hele dag in Brussel was en dat ik daar vandaag nog altijd de gevolgen van draag (meer uitleg daarover krijgt u in mijn volgende berichten).  Ondertussen heb ik wel gezien dat u volop commentaar gaf op sommige vorige berichten.  Prima!
Hier is alvast de nieuwe fotovraag.  Waar in Brugge hangt deze schone madam met kind?

Mocht u zich vandaag vervelen en mocht het weer nog meevallen, dan kunt u eens naar het Minnewaterpark lopen, want daar zullen schakers aan het werk te zien zijn op en naast een reuzengroot schaakbord met daarop kanjers van schaakstukken.   Maar ook de kleine tafeltjes ernaast zullen wellicht gebruikt worden voor het schaakspel.  Daar zijn die tafeltjes oorspronkelijk voor bedoeld, niet om er te picknicken (zoals we meestal zien gebeuren).

Het woord zwerfvuil klinkt veel te mooi voor wat we op vele plaatsen aantreffen.  Luivolkafval zou volgens mij een beter gekozen woord zijn.  Want wat anders moeten we denken van dit dagelijks weerkerende fenomeen hier onder en rond de luifel aan het vestibuleplein?  Die paar stappen naar de vuilnisbakken die in de onmiddellijke nabijheid opgesteld staan zijn er volgens sommigen echt te veel aan, dus gooien ze hun rommel maar op de grond.

... en die oplossing werd gegeven door SPQB.  Het lijkt niet op een huis in de Sint-Clarastraat, het is er een, meer bepaald het huis op de hoek met Maagdendal.  Het huis noemt de Moerbeziënboom en werd gebouwd in 1909.  De gevelsteen in het midden toont trouwens een moerbeiboom.
Als deze fotovraag moeilijk was, dan is dat Flater zijn schuld, want hij zorgde voor het idee en de foto's.
Gisterenavond had ik eventueel nog een nieuwe quizvraag kunnen aanleveren, maar ik was eerlijk gezegd aan het kijken naar de finale van het bekervoetbal.  U weet wel: Club Brugge tegen Standard Luik.  Ik ben er bij in slaap gevallen.  Nu moet ik zeggen, ik ben al geen voetbalfan, maar voor deze ene keer dacht ik: 't is Club en ik zal voor deze finale wel wat schoon voetbal voorgeschoteld krijgen.  Buiten enkele flitsen van schoonheid verviel de rest van de match in armzalig tackelen en bottenstampen.  't Zal nog lang duren eer ik nog eens naar een voetbalmatch zal kijken, maar allez, de eer van Brugge is toch maar weer eens gered!

In het zwanennest blijft er nog één ei moederziel alleen achter.  Ha, da's een leeg ei, beweert mijn vrouw, want in elk zwanennest zit er altijd wel zo eentje tussen.  Klopt dat een beetje?

De kleintje zwaantjes worden gelijk te water gelaten.  Mama zwaan stond er namelijk op dat haar kleintjes meteen dat heerlijke gevoel van zwemmen en drijven onder de knie zouden krijgen.

Toch staan mama en papa zwaan constant op de loer.  Zeg jongens, eten jullie wel genoeg?  De duif op de voorgrond zou ook graag een graantje willen meepikken maar weet alleen nog niet hoe.

Haha, denkt de kraai, hier ligt veel lekkers zomaar voor het grijpen en die zwaantjes zien er lang nog zo kwaad niet uit.  Laat ik dan maar vlug heel wat van dat lekkers in hun plaats oppikken!

Ziehier de vier schattige jonge beestjes samen op een kluitje.  Vreemd hé, hoe charmant we keer op keer heel kleine kinderen of kleine dieren altijd vinden (tenminste als 't geen spinnen, rupsen of kakkerlakken zijn)!

... en nu heb ik het echt niet over de lapnaam van de politiemannen op de moto.  Neen ik heb het  alleen maar over deze jonge zwaantjes die sinds kort te zien zijn aan het Begijnhof. 
Deze en de volgende foto's zijn allemaal gemaakt door Marc Willems.  Dus: ere wie ere toekomt.  Marc brengt ons weer maar eens een charmant aspect van ons Brugge perfect in beeld, namelijk de geboorte van vier jonge zwanen.

Voilà, deze derde foto dan maar, in de hoop dat u het huis herkent.  Ik heb het huisnummer en de naam van het huis gewist.  Mocht u het weten, vertelt u het ons dan maar, maar alleen al de naam van de straat waarin dit huis zich bevindt is ook al voldoende.  Wel, wie weet waar in Brugge we dit aantreffen?

De vorige foto was zoals u ongetwijfeld begrepen heeft slechts een fragment van een gevel.  Deze foto toont in alle geval al iets meer.  Waar in Brugge kunnen we dit zien?

Vanavond speelt Herman Van Veen in onze Brugse stadsschouwburg.  Het was tijdens een vorig optreden van deze man dat de regen vanaf het dak op het podium binnendrupte.  Dat moet ergens omtrent het jaar 2000 gebeurd zijn.  Sindsdien hebben we ons Brugge 2002, culturele hoofdstad gehad en men heeft naar aanleiding van dat jaar heel deze 'bonbonniere' zoals men onze stadsschouwburg graag noemt op schitterende wijze gerestaureerd.  Vanavond mag Herman Van Veen gerust zijn.  Hij hoeft geen paraplu op het podium mee te nemen.  De stadsschouwburg lekt niet meer en het is vandaag trouwens een prachtige zonnige dag geweest.  O ja, de titel van dit artikel!  Die artiesten zien het de dag van vandaag allemaal erg groots.  Bekijk nu eens die klepper van een camion.   Ongelooflijk hé, hoe artiesten tegenwoordig uitpakken kunnen!  En dan moet u weten dat zowel het materiaal van The Beatles als dat van The Rolling Stones in hun historische (en voor de fans hysterische) jaren '60 nog in gammele camionettes vervoerd werd.

... die naam zegt u waarschijnlijk niks maar toch kennen velen hem wel.  Johan is namelijk samen met zijn vrouw de uitbater van de tweedehandswinkel 'Den Elder', gelegen in de Langestraat, en die winkel is gespecialiseerd in LP's, CD's, DVD's en boeken.  Ook op markten zult u deze Johan ongetwijfeld al eens zijn materiaal zien verkopen hebben.  Deze Johan wil volgende maand een droom van hem verwezenlijken.  Hij wil vanaf 12 juni een 6 weken durende trektocht ondernemen dwars door de Franse Pyreneeën.  Vertrekkende vanaf de Atlantische Oceaan wil hij zo'n goeie 40 dagen later aankomen aan de Middellandse Zee.  Heel dat traject is zoals men dat noemt een langeafstandswandelpad (alhoewel er op sommige stukken nauwelijks of zelfs niet een pad te bespeuren valt).  Aangezien Johans tocht zich in de Pyreneeën zal afspelen is het begrijpelijk dat dat zowat 900 kilometer lange traject veel, heel veel klim- en daalwerk zal bevatten.  Mooi is dat Johan zijn eigen huzarenstukje wil volbrengen dankzij de steun van iedereen die hem wil sponsoren.  Euh, eigenlijk niet hem, maar een vzw in Gambia waar zijn petekind als vrijwilligster werkt.  Het komt dus hier op neer: stort u op rekeningnummer 860-1003949-78 iets met als vermelding "Coast-to-coast Walk, Langestraat 84, 8000 Brugge", dan kunt u zeker zijn dat u én deze Johan een extra stimulans geeft om zijn tocht te volbrengen én dat elke eurocent die u stort naar een bijzonder project zal gaan.
De avonturen van Johan zelf kunt u vanaf nu al lezen op zijn eigen blog.

Maar de blaren of bloempjes van deze boom, hoe mooi ook, interesseren me veel minder dan zijn stam.  Want wat voor een vrij unieke, doorleefde stam heeft deze boom wel zeg!  Zo te zien heeft hij doorheen al die jaren dat hij hier staat al veel, heel veel moeten doorstaan.  Zowel stormen, plensbuien als perioden van droogte, ja,  maar ook verschillende ingrepen van de mens hebben in dit exemplaar blijvende littekens achtergelaten.  Desondanks staat hij hier in het Astridpark nog altijd fier trompetboom te wezen.  Een beetje krom misschien, maar hij staat er tenminste nog altijd!

Diezelfde trompetboom, maar nu vanuit een ander standpunt bekeken.  Op het ogenblik heeft hij al blaren maar om zijn trompetachtige bloemen te zien zullen we nog eventjes moeten wachten.

Laat ik eens een boom opzetten over ... een boom.  Geen gewone boom, maar een trompetboom.  Tussen de vele duizenden bomen die op het grondgebied van de binnenstad staan zitten er namelijk enkele van die catalpa bignonioides (da's de haast onuitspreekbare Latijnse benaming).  U kunt er o.a. zien langs de Binnen Smedenvest, langs 't Stil Ende, langs de Kruisvest en in de onmiddellijke omgeving van het station.  Maar voor dit boompje moet u evenwel in het Koningin Astridpark zijn.  Trompetbomen danken hun Nederlandse benaming aan de vorm die de bloemen hebben.